Krótki odrzut lufy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Integrated Blowning Short-Recoil.PNG

Krótki odrzut lufy – sposób działania automatyki broni palnej gazodynamicznej. Wykorzystuje odrzut lufy w czasie strzału w celu uruchomienia automatyki broni, tj. jej przeładowania (usunięcia łuski, wprowadzenia nowego naboju do komory nabojowej oraz napięcia sprężyny iglicznej)[1]. W momencie wystrzału zamek jest połączony z lufą systemem ryglowym realizowanym na różny sposób:

  • przez wykorzystanie występów ryglujących, np. Colt M1911, Vis, TT-33
  • przez wykorzystanie elementów lufy i okna wylotowego łusek, np. Browning HP
  • przez wykorzystanie przesunięcia zamka (przekoszenia) z osi lufy, np. czechosłowacki karabin samoczynny ma nabój pośredni wz. 58
  • przez wykorzystanie ruchomych elementów ryglujących, np. Walther P38, Beretta 92

Po opuszczeniu przez pocisk przewodu lufy odrzut powoduje cofanie się zespołu lufa-zamek. W tym czasie (i na drodze kilku-kilkunastu milimetrów) następuje odryglowanie czyli rozłączenie zamka od lufy, zatrzymanie lufy i dalszej drogi zamka do tyłu. Wtedy zostaje usunięta łuska i napięta sprężyna igliczna lub kurek. Po zatrzymaniu (chwilowym) zamka w tylnym położeniu zostaje on pod działaniem sprężyny powrotnej popchnięty do przodu wykonując wtedy dwie czynności – wprowadza z magazynka nowy nabój do lufy i rygluje się ponownie z lufą.

Przypisy

  1. Stanisław Torecki 1000 Słów o broni i balistyce Wydawnictwo MON, Warszawa 1973

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Wilniewczyc, Broń samoczynna, Wydawnictwo MON, Warszawa 1958.
  • Michał Kochański, Współczesna broń strzelecka, Wydawnictwo MON, Warszawa 1963.
  • Michał Kochański, Broń strzelecka wojsk lądowych, Wydawnictwo MON, Warszawa 1966.