Krążowniki lekkie typu Omaha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krążowniki typu Omaha
Richmond USS cruiser 1923 LOC ggbain 36729.jpg
USS „Richmond” w 1923 roku
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
 WMF ZSRR
Wejście do służby USS „Omaha” – 24 lutego 1923
Planowane okręty 10
Zbudowane okręty 10
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 7050 t
Długość 169,3 m
Szerokość 16,9 m
Zanurzenie 4,1 m
Napęd 4 śruby, 90 000 koni parowych
Prędkość 35 węzłów
Załoga 458
Uzbrojenie 1923 – 12 × 152 mm (2 x II, 8 x I)
1928 – 10 × 152 mm (2 x II, 6 x I)

4 × 76 mm
6 wyrzutni torpedowych 533 mm (2 x III)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
USS „Milwaukee” w 1943 roku

Krążowniki typu Omahakrążowniki lekkie floty amerykańskiej podczas II wojny światowej. Weszły do służby w latach 1923–1925. Zbudowano razem 10 okrętów typu. Wszystkie przetrwały wojnę i zostały wycofane ze służby tuż po jej zakończeniu. W latach 1944–1949 jeden okręt (USS „Milwaukee”) został wypożyczony ZSRR, gdzie służył pod nazwą „Murmańsk”.

Zaprojektowane podczas I wojny światowej do roli krążowników rozpoznawczych, miały wysoką prędkość (35 węzłów) by móc współpracować z niszczycielami. Marynarka wymagała od okrętów dużej siły ognia do przodu i do tyłu, co doprowadziło do dosyć nietypowego rozmieszczenia 12 dział 152 mm artylerii głównej. Cztery działa umieszczono w podwójnych wieżach na dziobie i rufie, a pozostałe osiem dział w kazamatach, po cztery na dziobie i rufie. Dzięki temu sześć dział mogło prowadzić ogień do przodu, a pozostałe sześć do tyłu. W praktyce jednak niższe kazamaty na niespokojnym morzu były zalewane wodą i nie można było prowadzić z nich ognia. W latach 1928–1929 zredukowano liczbę dział 152 mm do 10, usuwając dwie kazamaty.

W momencie wybuchu wojny okręty były już przestarzałe. Marynarka amerykańska unikała używania ich w pierwszej linii. Okręty otrzymały pewne modyfikacje podczas wojny, lecz we wrześniu 1944 roku wstrzymano dalsze ulepszenia, uważając okręty za zbyt stare. W ramach tych zmian dodawano stopniowo uzbrojenie przeciwlotnicze. Docelowo uzbrojenie miało składać się z 10 dział 152 mm, 6 dział 76 mm, 6 działek 40 mm i 12 działek 20 mm. W praktyce plan ten nie został wykonany i pod koniec wojny wiele okrętów typu miało swój własny, unikatowy układ uzbrojenia (na USS „Detroit” zredukowano nawet liczbę dział 152 mm do 8).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]