Krążowniki rakietowe projektu 1164

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krążowniki rakietowe projektu 1164
ЧФ РФ крейсер Москва 2.jpg
Opis typu
Kraj budowy  ZSRR
Użytkownicy  WMF ZSRR
 WMF Rosji
 Marynarka Wojenna Ukrainy
Stocznia Mikołajów (Stocznia Nr 445)
Wejście do służby 1983
Planowane okręty 6
Zbudowane okręty 4
Okręty w służbie 4
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 12500 ton
Długość 186 m
Szerokość 20,8 m
Zanurzenie 7,6 do 9,3 m pod linią wody
Napęd 4 turbiny gazowe w układzie COGOG o mocy 110000 KM napędzające od 2 do 4 śrub
Prędkość 32 węzły
Załoga 476–529
Uzbrojenie Patrz opis
Wyposażenie lotnicze 1 śmigłowiec Kamow Ka-25 lub Kamow Ka-27
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wyrzutnie pocisków P-500 Bazalt. Z lewej strony widoczna obrotowa wieża armaty AK-130
Wyrzutnie pocisków S-300F na pokładzie krążownika "Marszał Ustinow"
"Marszał Ustinow" w 1993 roku

Krążowniki rakietowe projektu 1164 (oryginalna nazwa: Atlant, w kodzie NATO Slava) – typ radzieckich krążowników rakietowych o napędzie konwencjonalnym (turbiny gazowe). W latach 1976–1990 zbudowano 4 jednostki tego typu, które obecnie użytkowane są przez Rosję oraz Ukrainę.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Krążowniki typu Atlant zaprojektowano jako okręty wojenne służące do zwalczania jednostek nawodnych oraz okrętów podwodnych. Posiadały również duże możliwości z zakresu obrony przeciwlotniczej. Wielkością i możliwościami były sytuowane pomiędzy krążownikami typu Kirow a niszczycielami typu Sowriemiennyj i miały stanowić mniejsze i tańsze uzupełnienie dla tych pierwszych.

Prace nad projektem 1164 rozpoczęto pod koniec lat 60. XX wieku, jednak budowa pierwszej jednostki opóźniła się do 1976 roku ze względu na konieczność rozwiązania problemów z nowymi przeciwokrętowymi pociskami P-500 Bazalt, które miały stanowić podstawowe uzbrojenie okrętów. Nowy projekt zakładał wykorzystanie powiększonej wersji kadłuba starszych krążowników typu Kara uważanych za poprzednika projektu 1164. Budowa została przeprowadzona w stoczni w Mikołajowie, tej samej w której powstawał typ Kara.

Główną cechą konstrukcji projektu 1164, nadającą okrętowi charakterystyczny wygląd, jest 16 wyrzutni pocisków Bazalt, umieszczonych w przedniej części kadłuba, po obu jego stronach. Procedura przeładowania wyrzutni możliwa jest do wykonania jedynie w porcie, ponieważ dźwigi zamontowane na pokładzie są zdolne tylko do przenoszenia łodzi ratunkowych. Hangar śmigłowca znajduje się poniżej pokładu startowego, a sam śmigłowiec transportowany jest pomiędzy nimi przy pomocy specjalnej rampy (podobne rozwiązanie zastosowano na krążownikach typu Kirow).

Zachodni wywiad początkowo oznaczył projekt 1164 jako BLACKCOM1 (Black Sea Combatant 1), a następnie nadał mu nazwę Krasina. W 1983 roku, gdy po raz pierwszy zaobserwowano nowy okręt na morzu, nazwa została zmieniona na Slava. Niektóre źródła utrzymują, iż Sowieci zamierzali wyprodukowanie 21 jednostek tego typu, które miałyby zastąpić wycofywane ze służby krążowniki typów Kresta i Groznyj, jednak ostatecznie zwodowano jedynie 4 jednostki.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

  • 16 przeciwokrętowych pocisków P-500 Bazalt (na ostatnim okręcie P-1000 Wulkan) w wyrzutniach zamontowanych na pokładzie.
  • 8 wyrzutni S-300F Fort zamontowanych w układzie VLS, z zapasem 64 pocisków przeciwlotniczych 9M55M, mogących zwalczać również cele nawodne.
  • 2 podwójne wyrzutnie Osa-MA z zapasem 40 pocisków przeciwlotniczych 9M33M.
  • 8 wyrzutni 9K95 Kindżał zamontowanych w układzie VLS i zgrupowanych w dwóch bateriach (po 4 wyrzutnie każda), z zapasem 64 pocisków przeciwlotniczych 9M330. Montowane były jedynie na okręcie "Marszał Ustinow".
  • Działo uniwersalne AK-130 kalibru 130 mm zamontowane w części dziobowej okrętu.
  • 6 zautomatyzowanych działek AK-630 kalibru 30 mm (CIWS), służących do zwalczania pocisków przeciwokrętowych i innych celów lotniczych. Na okręcie "Wariag" w ich miejsce zamontowano 3 rakietowo-artyleryjskie zestawy przeciwlotnicze 3M87 KORTIK każdy 2x6x30mm i 8 pocisków 9M311(CADS-N-1 Kasztan).
  • 2 dwunastoprowadnicowe wyrzutnie RBU-6000 rakietowych bomb głębinowych RGB-60 kalibru 213 mm.
  • 10 wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm.

Jednostki[edytuj | edytuj kod]

  • "Moskwa"
Numer burtowy: 121
Wcześniejsza nazwa okrętu: "Sława" (numer burtowy: 126)
Położenie stępki: 1976
Wodowanie: 27 lipca 1979
Wcielenie do służby: 30 stycznia 1983
Przynależność: Flota Czarnomorska
  • "Marszał Ustinow"
Numer burtowy: 055
Wcześniejsza nazwa okrętu: "Admirał Łobow"
Położenie stępki: 1978
Wodowanie: 25 lutego 1982
Wcielenie do służby: 21 września 1986
Przynależność: Flota Północna
  • "Wariag"
Numer burtowy: 108
Wcześniejsza nazwa okrętu: "Czerwona Ukraina"
Położenie stępki: 1979
Wodowanie: 28 sierpnia 1983
Wcielenie do służby: 16 października 1989
Przynależność: Flota Pacyfiku
  • "Ukraina"
Wcześniejsze nazwy okrętu: "Komsomolec", "Admirał Floty Łobow"
Położenie stępki: 1985
Wodowanie: 11 sierpnia 1990
W 1993 roku gotowy w 75% okręt został przekazany Ukrainie. W lutym 1998 prezydent Ukrainy podjął decyzję o kontynuowaniu jego budowy. Na początku 2007 roku stopień gotowości okrętu był szacowany na około 96%, a na pełne ukończenie jego konstrukcji potrzebnych było 30 milionów dolarów[1]. W lutym 2007 Rosja i Ukraina zdecydowały o wspólnym ukończeniu budowy "Ukrainy" i odsprzedaniu jej innemu państwu (najprawdopodobniej Chinom lub Indiom)[2].

Przypisy

  1. Kiev Eager to Sell Missile Cruiser (ang.). Kommersant, 30 stycznia 2007. [dostęp 7 marca 2008].
  2. Russia, Ukraine to Sell Soviet Missile Cruiser (ang.). Kommersant, 7 lutego 2007. [dostęp 7 marca 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]