Krąg Papeza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Krąg Papeza – element układu limbicznego po raz pierwszy opisany przez Jamesa Papeza w 1937 roku.

Krąg ten opisuje drogę konfiguracji zamkniętej niektórych z zespoleń limbicznych. Pamięć istnieje w nich dopóty, dopóki informacja krąży w tym kręgu.

Schemat drogi Krągu Papeza[edytuj | edytuj kod]

formacja hipokampasklepienieciało suteczkowatepęczek suteczkowo-wzgórzowy → jądro przednie wzgórza → odnoga przednia torebki wewnętrznejzakręt obręczyzakręt hipokampadroga przeszywająca → formacja hipokampa

Krąg Papeza dokładniej[edytuj | edytuj kod]

Inne "stacje" drogi Krągu Papeza[edytuj | edytuj kod]

Nowe badania w neuroanatomii przynoszą nowe wnioski dotyczące dróg Krągu Papeza. Rozważa się również większe zamknięte konfiguracje włączające inne struktury anatomiczne mózgowia:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Christfried Jakob odkrył w 1907–1908 roku funkcję zakrętu obręczy, jaką jest zbieranie bodźców proprioceptywnych i interoceptywnych z (odpowiednio) mięśni i trzewi, a między 1911 a 1913 rokiem w monografiach poświęconych neuroanatomii porównawczej opisał udział ciał suteczkowatych, przednich jąder wzgórza i hipokampa (czyli elementów kręgu Papeza) w kontroli emocji (na kilkanaście lat przed pracami Papeza)[1].

Przypisy

  1. Lazaros C. Triarhou. Centenary of Christfried Jakob's discovery of the visceral brain: An unheeded precedence in affective neuroscience. „Neurosci Biobehav Rev.”. 5. 32, s. 984-1000, 2008. PMID 18479750. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Papez JW. A proposed mechanism of emotion. Archives of neurology and psychiatry, 38, 725-743 (1937)

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.