Krachla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dźwięk przy otwieraniu krachli

Krachla - rodzaj butelki o różnej pojemności zamykanej zamknięciem kabłąkowym (pałąkowym) z porcelanowym korkiem. Butelki początkowo używane były do przechowywania oranżady, współcześnie używane są zazwyczaj w piwowarstwie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamknięcie typu krachla zostało opracowane niezależnie przez przynajmniej dwóch wynalazców pod koniec XIX wieku. Amerykański wynalazca Charles de Quillfeldt opatentował takie zamknięcie w 1875[1], w tym samym roku berlińczyk Carl Dietrich opracował bardzo podobne zamknięcie które zostało udoskonalone rok później przez Nicolai Fritznera[2]. Porcelanowy korek został opatentowany przez w Niemczech w 1878[2].

Początkowo krachle używane były jako butelki do przechowywania oranżady czy podobnych napojów gazowanych, współcześnie używane są głównie do przechowywania piwa[2].

Polskie słowo „krachla” wywodzi się z Galicji[3][4] .Jest to zapożyczenie austriackiego określenia na oranżadę lub lemoniadę - das Kracherl[5]. Ze względu na genezę określenia w Krakowskiem krachlą nazywana była zarówno butelka z charakterystycznym zamknięciem jak i sama oranżada lub lemoniada[4].

Przypisy

  1. Putnam and another v. von Hofe. openjurist.org. [dostęp 2010-09-26].
  2. 2,0 2,1 2,2 Geschichte der mechanischen Flaschenverschlüsse (niem.). dr-bauer-secundus.de. [dostęp 2014-05-05].
  3. Halina Karaś: Regionalizmy. Gwary polskie. [dostęp 2010-09-26].
  4. 4,0 4,1 Robert Makłowicz, Piotr Bikont: Kultura syfonów. Wprost 31/2002 (1027). [dostęp 2010-09-26].
  5. Kracherl - (Orangen)Limonade. Sprache in Österreich. Ostarrichi.org. [dostęp 2010-09-26].