Krajowa Partia Emerytów i Rencistów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krajowa Partia
Emerytów i Rencistów
Skrót KPEiR
Lider Tomasz Mamiński
Data założenia 5 czerwca 1994
Adres siedziby ul. Nowogrodzka 7/9, lok. 35, 00-513 Warszawa
Deklarowana
ideologia polityczna
równość, demokracja, socjalizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalizm
Liczba członków 40 tys.[1]
Członkostwo
międzynarodowe
brak
Europejska Grupa
Parlamentarna
brak
Młodzieżówka brak
Barwy      lazur (błękit)
     żółty
Obecni posłowie
0 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 51
strona oficjalna

Krajowa Partia Emerytów i Rencistów (KPEiR) to polska partia polityczna o lewicowym programie, która opowiada się m.in. za zmniejszeniem długu publicznego oraz walką z monopolami. Nadrzędnym celem partii jest obrona ludzi starszych, emerytów, rencistów i osób niepełnosprawnych przed obniżaniem poziomu życia i degradacją społeczną.

Przewodniczącymi partii byli kolejno Zenon Rumiński i Tomasz Mamiński, Tadeusz Staniewski (p.o.) i Wojciech Kornowski (p.o.). Obecnie liderem partii jest po raz drugi Tomasz Mamiński.

Historia Krajowej Partii Emerytów i Rencistów[edytuj | edytuj kod]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie 1991 w Polsce zaczęły powstawać niezależnie partie zrzeszające emerytów i rencistów. Do końca 1993 funkcjonowało 7 dużych podmiotów. 20 listopada 1993 cztery największe – Polska Partia Emerytów i Rencistów w Bydgoszczy, Polska Partia Ochrony Emerytów i Rencistów w Łodzi, Polska Partia Emerytów i Rencistów „Jedność” w Koninie oraz Partii Emerytów i Rencistów w Koszalinie – zawarły porozumienie dotyczące ich zjednoczenia. Kongres zjednoczeniowy odbył się w dniach 4–5 czerwca 1994[2].

1997[edytuj | edytuj kod]

Liderami KPEiR w 1997 byli (według ogólnopolskiej listy kandydatów na posłów): Zenon Rumiński (szef partii), Jerzy Marek, Lucjan Patyk, Tomasz Mamiński i Eugeniusz Demski. W początkowym okresie swojego istnienia KPEiR postrzegana była jako organizacja wspierająca SLD (tzw. partia władzy drugiego typu), co doprowadziło do powstania konkurencyjnej, prawicowej „partii emeryckiej” pod nazwą Krajowe Porozumienie Emerytów i Rencistów Rzeczypospolitej Polskiej. Przed wyborami do KPEiR dołączyło dwóch byłych posłów prawicy: Tadeusz Gąsienica-Łuszczek (wybrany z listy KPN) i Paweł Saar (wybrany z listy BBWR). W wyborach parlamentarnych 21 września 1997 KPEiR (komitet wyborczy zarejestrowany we wszystkich 52 okręgach wyborczych) uzyskała 284 826 głosów, tj. 2,18% poparcia i nie weszła do parlamentu.

1998[edytuj | edytuj kod]

W wyborach samorządowych 11 października 1998 partia KPEiR zawarła porozumienie wyborcze z PSL i UP, pod nazwą Przymierze Społeczne.

2000[edytuj | edytuj kod]

KPEiR współpracowała z nowo powstałą Polską Unią Gospodarczą.

2001[edytuj | edytuj kod]

Wybory parlamentarne w 2001 przyniosły pierwszy sukces – szef partii Tomasz Mamiński został posłem z listy koalicji SLD-UP, a ponadto KPEiR otrzymała z budżetu państwa jednorazową dotację podmiotową w wysokości 1 889 650,14 zł oraz coroczną subwencję na działalność statutową (2002 – 704 982 zł; 2003 – 1 007 117 zł; 2004 – 1 973 409 zł; 2005 – 1 973 409 zł).

2002[edytuj | edytuj kod]

Jednak już w 2002 poseł Tomasz Mamiński został wykluczony z klubu SLD. W efekcie KPEiR wystartowała samodzielnie w wyborach samorządowych 27 października 2002 i zdobyła 127 299 głosów, tj. 1,14% poparcia, nie uzyskując mandatów w sejmikach województw. Niespodziewanie w odbywających się jednocześnie wyborach na Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, Tomasz Mamiński poparł kandydata POAndrzeja Olechowskiego, który odpadł już w pierwszej turze wyborów.

2004[edytuj | edytuj kod]

W wyborach do Parlamentu Europejskiego 13 czerwca 2004 KPEiR współtworzyła porozumienie wyborcze pod nazwą Koalicyjny Komitet Wyborczy KPEiR-PLD, na który głosowało 48 667 wyborców, czyli 0,8% elektoratu.

2005[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2005 KPEiR założyła własny komitet wyborczy (pełnomocnik wyborczy – Tadeusz Kraśko, pełnomocnik finansowy – Ryszard Ruciński), który został jednak rozwiązany. Ostatecznie partia wystartowała z list Ogólnopolskiej Koalicji Obywatelskiej.

2006[edytuj | edytuj kod]

W wyborach samorządowych 12 listopada 2006 KPEiR w większości województw zblokowała swoje listy wyborcze z PO i PSL. W skali kraju zdobyła 358 708 głosów, tj. 2,97% poparcia i nie uzyskała mandatów w sejmikach województw. Otrzymała jednak 7 mandatów radnych (2 radnych powiatowych i 5 radnych gminnych).

2007[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2007 KPEiR założyła własny komitet wyborczy (pełnomocnik wyborczy – Tadeusz Staniewski, pełnomocnik finansowy – Tadeusz Czajka), jednak wycofała się z udziału w wyborach i nie udzieliła oficjalnego poparcia innym partiom.

2009[edytuj | edytuj kod]

W wyborach do Parlamentu Europejskiego 7 czerwca 2009 kandydaci KPEiR wystartowali z list koalicji SLD-UP, jednak nie uzyskali oni żadnego z 7 mandatów eurodeputowanych, które przypadły komitetowi.

2010[edytuj | edytuj kod]

W wyborach samorządowych 21 listopada 2010 KPEiR wystawiła listy do sejmików w 13 województwach, uzyskując łącznie 1,82% głosów, co było 5. wynikiem w skali kraju. Partia nie osiągnęła w żadnym województwie progu wyborczego, a najlepszy wynik uzyskała w województwach: pomorskim (4,14%), lubuskim (3,96%) i łódzkim (3,05%). KPEiR zdobyła także 5 mandatów w radach gmin oraz 1 w radach miast.

2011[edytuj | edytuj kod]

22 marca 2011 KPEiR podpisała porozumienie o wspólnym starcie w wyborach parlamentarnych tym samym roku z Partią Regionów oraz Stowarzyszeniem Demokratycznym (przeciwną przewodnictwu Pawła Piskorskiego częścią Stronnictwa Demokratycznego). Ostatecznie jednak do wspólnego startu nie doszło, a KPEiR zawarła porozumienie z Sojuszem Lewicy Demokratycznej. Wielu członków KPEiR, m.in. sekretarz generalny partii Tadeusz Staniewski oraz były minister budownictwa Andrzej Aumiller, znalazło się na listach tego ugrupowania. Jeden z wiceprzewodniczących KPEiR Sławomir Słomka został z kolei kandydatem partii Polska Jest Najważniejsza. Nieoficjalnie niektórzy działacze KPEiR znaleźli się też na listach Polskiej Partii Pracy – Sierpień 80. Żaden z członków KPEiR nie uzyskał mandatu w Sejmie.

2012[edytuj | edytuj kod]

19 kwietnia 2012 szef partii Tomasz Mamiński złożył rezygnację z funkcji, a jego obowiązki przejął Tadeusz Staniewski. Doszło również do innych zmian w najwyższych władzach partii. M.in. sekretarzem generalnym KPEiR został Andrzej Pstrokoński. 31 maja Tadeusza Staniewskiego na funkcji p.o. przewodniczącego zastąpił Wojciech Kornowski, a wybory nowych władz przewidziano na 20 września. Liderem partii ponownie został Tadeusz Staniewski, a Wojciech Kornowski wraz z grupą działaczy (m.in. Andrzejem Aumillerem i dotychczasowym wiceszefem KPEiR Andrzejem Kiselką) założył Partię Emerytów Rencistów Rzeczypospolitej Polskiej. KPEiR nawiązała w listopadzie bliską współpracę z SLD.

2014[edytuj | edytuj kod]

W 2014 KPEiR podpisała porozumienie o ścisłej współpracy z SLD, jednak jej działacze nie znaleźli się na listach wyborczych do europarlamentu. 7 maja na szefa KPEiR ponownie wybrany został Tomasz Mamiński.

Program[edytuj | edytuj kod]

KPEiR skupia się w zasadzie wyłącznie na ochronie ekonomicznej emerytów i rencistów. Deklaruje brak poglądów światopoglądowych, określając się jako ogólnonarodowa partia środka. Poglądy ekonomiczne sprowadzają się do poglądów lewicowych z naciskiem na sprawiedliwość społeczną[2]. Mimo tego popiera wolny rynek oraz własność prywatną. Jest typową partią roszczeniową[3].

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło KPEiR w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2000, s. 54. ISBN 8322920512.
  2. 2,0 2,1 Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2000, s. 38. ISBN 8322920512.
  3. Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2000, s. 39. ISBN 8322920512.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]