Krajowa Partia Emerytów i Rencistów
| Krajowa Partia Emerytów i Rencistów |
|
| Skrót | KPEiR |
| Lider | Tomasz Mamiński |
| Data założenia | 5 czerwca 1994 |
| Adres siedziby | ul. Nowogrodzka 7/9, lok. 35, 00-513 Warszawa |
| Ideologia polityczna | równość, demokracja, socjalizm |
| Deklarowane poglądy gospodarcze |
socjalizm |
| Liczba członków | 40 tys.[1] |
| Członkostwo międzynarodowe |
brak |
| Europejska Grupa Parlamentarna |
brak |
| Młodzieżówka | brak |
| Barwy | lazur (błękit) żółty |
| Obecni posłowie | 0 |
| Obecni senatorowie | 0 |
| Obecni eurodeputowani | 0 |
| strona oficjalna | |
Polska
 Ustrój i polityka Polski Władza wykonawcza
Władza sądownicza
|
Krajowa Partia Emerytów i Rencistów (KPEiR) to polska partia polityczna o lewicowym programie, która opowiada się m.in. za zmniejszeniem długu publicznego oraz walką z monopolami. Nadrzędnym celem partii jest obrona ludzi starszych, emerytów, rencistów i osób niepełnosprawnych przed obniżaniem poziomu życia i degradacją społeczną.
Przewodniczącym partii jest Tomasz Mamiński.
Spis treści |
[edytuj] Historia Krajowej Partii Emerytów i Rencistów
[edytuj] 1997
Liderami KPEiR w 1997 byli (według ogólnopolskiej listy kandydatów na posłów): Zenon Rumiński (szef partii), Jerzy Marek, Lucjan Patyk, Tomasz Mamiński i Eugeniusz Demski. W początkowym okresie swojego istnienia KPEiR postrzegana była jako organizacja wspierająca SLD, co doprowadziło do powstania konkurencyjnej, prawicowej "partii emeryckiej" pod nazwą Krajowe Porozumienie Emerytów i Rencistów Rzeczypospolitej Polskiej. Przed wyborami do KPEiR dołączyło dwóch byłych posłów prawicy: Tadeusz Gąsienica-Łuszczek (wybrany z listy KPN) i Paweł Saar (wybrany z listy BBWR). W wyborach parlamentarnych 21 września 1997 KPEiR (komitet wyborczy zarejestrowany we wszystkich 52 okręgach wyborczych) uzyskała 284 826 głosów, tj. 2,18% poparcia i nie weszła do parlamentu.
[edytuj] 1998
W wyborach samorządowych 11 października 1998 partia KPEiR zawarła porozumienie wyborcze z PSL i UP, pod nazwą Przymierze Społeczne.
[edytuj] 2001
Wybory parlamentarne w 2001 przyniosły pierwszy sukces – szef partii Tomasz Mamiński został posłem z listy koalicji SLD-UP, a ponadto KPEiR otrzymała z budżetu państwa jednorazową dotację podmiotową w wysokości 1 889 650,14 zł oraz coroczną subwencję na działalność statutową (2002 – 704 982 zł; 2003 – 1 007 117 zł; 2004 – 1 973 409 zł; 2005 – 1 973 409 zł).
[edytuj] 2002
Jednak już w 2002 poseł Tomasz Mamiński został wykluczony z klubu SLD. W efekcie KPEiR wystartowała samodzielnie w wyborach samorządowych 27 października 2002 i zdobyła 127 299 głosów, tj. 1,14% poparcia, nie uzyskując mandatów w sejmikach województw. Niespodziewanie w odbywających się jednocześnie wyborach na Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, Tomasz Mamiński poparł kandydata PO – Andrzeja Olechowskiego, który odpadł już w pierwszej turze wyborów.
[edytuj] 2004
W wyborach do Parlamentu Europejskiego 13 czerwca 2004 KPEiR współtworzyła porozumienie wyborcze pod nazwą Koalicyjny Komitet Wyborczy KPEiR-PLD, na który głosowało 48 667 wyborców, czyli 0,8% elektoratu.
[edytuj] 2005
W wyborach parlamentarnych w 2005 KPEiR założyła własny komitet wyborczy (pełnomocnik wyborczy – Tadeusz Kraśko, pełnomocnik finansowy – Ryszard Ruciński), który został jednak rozwiązany. Ostatecznie partia wystartowała z list Ogólnopolskiej Koalicji Obywatelskiej.
[edytuj] 2006
W wyborach samorządowych 12 listopada 2006 KPEiR w większości województw zblokowała swoje listy wyborcze z PO i PSL. W skali kraju zdobyła 358 708 głosów, tj. 2,97% poparcia i nie uzyskała mandatów w sejmikach województw. Otrzymała jednak 7 mandatów radnych (2 radnych powiatowych i 5 radnych gminnych).
[edytuj] 2007
W wyborach parlamentarnych w 2007 KPEiR założyła własny komitet wyborczy (pełnomocnik wyborczy – Tadeusz Staniewski, pełnomocnik finansowy – Tadeusz Czajka), jednak wycofała się z udziału w wyborach i nie udzieliła oficjalnego poparcia innym partiom.
[edytuj] 2009
W wyborach do Parlamentu Europejskiego 7 czerwca 2009 kandydaci KPEiR wystartowali z list koalicji SLD-UP, jednak nie uzyskali oni żadnego z 7 mandatów eurodeputowanych, które przypadły komitetowi.
[edytuj] 2010
W wyborach samorządowych 21 listopada 2010 KPEiR wystawiła listy do sejmików w 13 województwach, uzyskując łącznie 1,82% głosów, co było 5. wynikiem w skali kraju. Partia nie osiągnęła w żadnym województwie progu wyborczego, a najlepszy wynik uzyskała w województwach: pomorskim (4,14%), lubuskim (3,96%) i łódzkim (3,05%). KPEiR zdobyła także 5 mandatów w radach gmin oraz 1 w radach miast.
[edytuj] 2011
22 marca 2011 KPEiR podpisała porozumienie o wspólnym starcie w wyborach parlamentarnych tym samym roku z Partią Regionów oraz Stowarzyszeniem Demokratycznym (przeciwną przewodnictwu Pawła Piskorskiego częścią Stronnictwa Demokratycznego). Ostatecznie jednak do wspólnego startu nie doszło, a KPEiR zawarła porozumienie z Sojuszem Lewicy Demokratycznej. Wielu członków KPEiR, m.in. sekretarz generalny partii Tadeusz Staniewski oraz były minister budownictwa Andrzej Aumiller, znalazło się na listach tego ugrupowania. Jeden z wiceprzewodniczących KPEiR Sławomir Słomka został z kolei kandydatem partii Polska Jest Najważniejsza. Nieoficjalnie niektórzy działacze KPEiR znaleźli się też na listach Polskiej Partii Pracy – Sierpień 80. Żaden z członków KPEiR nie uzyskał mandatu w Sejmie.
[edytuj] Władze KPEiR
Przewodniczący:
Wiceprzewodniczący:
- Andrzej Kiselka
- Mariusz Łapiński
- Krystyna Pajura
- Sławomir Słomka
Sekretarz Generalny:
- Tadeusz Staniewski
Skarbnik:
- Modest Skikiewicz
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2000, s. 54. ISBN 8322920512.
