Krew elfów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krew elfów
Autor Andrzej Sapkowski
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data I wyd. 1994
Typ utworu fantasy
poprzednia
brak
następna
Czas pogardy

Krew elfówpowieść fantasy autorstwa Andrzeja Sapkowskiego, pierwszy raz wydana w 1994 roku. Jest pierwszą z pięciu części sagi o wiedźminie tego autora.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Akcja powieści rozgrywa się – wedle określenia samego autora – w quasiśredniowiecznej allotopii i jest kontynuacją wcześniejszych opowiadań.

Głównymi bohaterami powieści są Geralt z Rivii, wiedźmin, zawodowo trudniący się zabijaniem groźnych dla ludzi potworów, specjalnie w tym celu wieloletnio szkolony i poddawany ryzykownym medycznym zabiegom, oraz królewna Cirilla, nastoletnia dziewczyna, która w zawierusze wojennej utraciła rodzinę i tron.

Geopolitycznie świat jest podzielony bilateralnie na cesarstwo Nilfgaard, rządzone absolutystycznie przez imperatora Emhyra var Emreisa oraz Nordlingów, państwa północne, m.in. Rivię, Temerię, Redanię, Cintrę i Aedirn, w których panuje jeden język, nazywany wspólnym.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Po występie artystycznym pod świętym dla leśnych druidów dębem Bleobherisem poeta Jaskier udaje się do zamtuza. Tam nieoczekiwanie składa mu wizytę nieznajomy – czarodziej Rience. Prosi on o informacje na temat losów bohaterów utworów poety, w szczególności Ciri i Geralta. Jaskier kategorycznie odmawia i wobec wrogich zamiarów nieproszonego gościa próbuje uciekać, lecz zostaje magicznie sparaliżowany. Rience poddaje go torturom w pobliskiej stajni przy pomocy dwóch zbirów. Zaalarmowana dobywającymi się ze stajni wrzaskami śledząca poetę od występu pod świętym dębem czarodziejka Yennefer wkracza do akcji i uwalnia go.

Ciri pobiera nauki i uczy się sztuki władania orężem w Kaer Morhen, niegdysiejszym wiedźmińskim siedliszczu. Wkrótce zaczyna przejawiać niezwykłe zdolności magiczne i mediumiczne. Obecni w fortecy wiedźmini, nie wiedząc jak pielęgnować i rozwijać jej potencjał, wzywają na pomoc znajomą czarodziejkę, Triss Merigold. Na wiosnę opuszczają kryjówkę.

Geralt w towarzystwie Ciri i słabującej na zdrowiu Triss Merigold dołącza do konwoju przewożącego tajny ładunek dla kaedweńskiego króla, Henselta, i spotyka tam znajomego, wynajętego jako zbrojna eskorta krasnoluda, Yarpena Zigrina. Podróżując szlakiem na północ zostają napadnięci przez komando elfich i krasnoludzkich partyzantów, zwących się Scoia'tael, Wiewiórkami, a walczących o utworzenie własnego, niepodległego państwa. W walce wychodzi na jaw, że przewożony towar to kamienie, zaś cały konwój realizacją tajnej operacji mającej na celu ujawnienie zdrajcy przekazującego wrogowi tajne informacje na temat transportu królewskiego złota.

Geralt, nie mogąc znaleźć Rience’a, zatrudnia się do wiedźmińskiej ochrony barki rzecznej w Oxenfurcie w nadziei, że jego słynne nazwisko zwabi czarownika i umożliwi dowiedzenie się, dlaczego tamten poszukuje Ciri. W czasie jednego z rejsów do barkasu przybija łódź i jej załoga, podająca się za temerską straż, wchodzi na pokład z zamiarem aresztowania Geralta. Ten plan zostaje udaremniony przez nieoczekiwany atak rzecznego potwora.

Przebywający w Oxenfurcie Jaskier, sam będący redańskim agentem, jest śledzony przez sługi Dijkstry, szefa redańskich służb wywiadowczych. Zaprowadzony przed jego oblicze zostaje napomniany za brak raportów na temat planów wiedźmina. Jaskier nieskutecznie próbuje zdezinformować Dijsktrę wmawiając mu, że Geralta nie ma w mieście i dowiaduje się, że wiedźminem i Ciri interesuje się większość wywiadów państw Nordlingów. Rozmowa, przy której obecna jest bliska redańskim kręgom władzy czarodziejka Filippa Eilhart, kończy się usilną prośbą o skontaktowanie Dijsktry z Geraltem. Jaskier, nie zdając sobie sprawy, że jest śledzony przez czarodziejkę, nocą udaje się do Geralta, by ostrzec go przed grożącym mu niebezpieczeństwem.

Król Redanii, Vizimir, król Temerii, Foltest, król Kaedwen, Henselt, król Aedirn, oraz królowa Lyrii, Meve potajemnie naradzają się w sprawie rosnącego zagrożenia inwazją Nilfgaardu na ziemie Nordlingów oraz zataczającej coraz szersze kręgi elfiej partyzantki. Rozważają opcję złamania pokoju, wyparcia cesarstwa z Cintry oraz postanawiają stłamsić rebelię Wiewiórek. Fakt tajnej narady królów państw północnych zostaje natychmiast wykryty przez nilfgaardzki wywiad. Cesarz rozkazuje skrytobójcze zamordowanie wiedźmina. Informacja o spotkaniu trafia również do Kapituły, stowarzyszenia najpotężniejszych czarodziejów.

Geralt, Jaskier i Filippa Eilhart przy pomocy znajomej studentki medycyny, Shani, od lokalnego znachora zdobywają informacje na temat Rience’a. Wkrótce dochodzi do konfrontacji pomiędzy Rience’em a Geraltem.

Ciri, ukryta przed światem, kontynuuje edukację u Nenneke, głównej kapłanki świątyni bóstwa Melitele. Po niedługim czasie jednak opuszcza klasztor z czarodziejką, dawną kochanką Geralta, Yennefer, która ją szkoli w magicznej sztuce.

Tłumaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • wydanie rosyjskie, wyd. AST, Moskwa – St. Petersburg 1996
  • wydanie czeskie, wyd. Leonardo, Ostrava 1995
  • wydanie hiszpańskie, Bibliopolis, Madryt 2003
  • wydanie niemieckie, wyd. Heyne Verlag – podpisana umowa
  • wydanie angielskie
  • wydanie chińskie - tajwańskie, pt. 獵魔士長篇 1 - 精靈血 [Lièmóshì chángpiān 1 - Jīnglíng xiě], wyd. Gaea, (seria wydawnicza Fever), Taipei 2014, przełożyła Wei-Yun Lin-Górecka, 林蔚昀)

Przypisy