Krwawnik kichawiec
| Krwawnik kichawiec | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | astrowe |
| Rząd | astrowce |
| Rodzina | astrowate |
| Podrodzina | Asteroideae |
| Rodzaj | krwawnik |
| Gatunek | krwawnik kichawiec |
| Nazwa systematyczna | |
| Achillea ptarmica L. Sp. pl. 2:898. 1753 |
|
| Synonimy | |
|
Achillea speciosa Henckel[2] |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Krwawnik kichawiec (Achillea ptarmica L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Występuje dziko w niemal całej Europie z wyjątkiem jej południowych krańców[2]. Zawleczony do Ameryki Północnej. W Polsce rozpowszechniony na Pomorzu Zachodnim, Ziemi Lubuskiej i Dolnym Śląsku, poza tym rozproszony lub rzadki[3].
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Łodyga
- Osiąga wysokość do 1,5 m, gęsto ulistniona. Dołem naga, górą omszona.
- Liście
- Wąskolancetowate, siedzące, z zaostrzonymi szczytami. Mają szerokość do 6 mm, są nagie, do połowy długości bardzo drobno piłkowane, w drugiej połowie silniej piłkowane.
- Kwiaty
- Liczne koszyczki, o średnicy do 2 cm, zebrane w gęste baldachogrona. Kwiaty języczkowate o białym zabarwieniu, kwiaty rurkowate brudnobiałe. Kwiatów języczkowatych 6-12. Okrywa koszyczków pólkulista, o listkach zielonawych z jasnobrunatną obwódką. Zewnętrzne listki okrywy o jajowatopodługowatym kształcie są podczas rozkwitania niewiele tylko dłuższe od listków wewnętrznych.
[edytuj] Biologia i ekologia
Bylina, hemikryptofit. Występuje w wilgotnych zaroślach i łąkach, nad trawiastymi brzegami wód. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Molinietalia[4]. Kwitnie od lipca do września.
[edytuj] Zastosowanie
- Roślina ozdobna. Bywa sadzony na rabatach. Często uprawiana jest odmiana 'The Pearl' o pełnych kwiatach.
- Roślina lecznicza. Surowcem zielarskim jest kłącze. Zawiera m.in. prowitaminę A, witaminę C (niewiele), olejek eteryczny, nieco garbników i sole mineralne. Wywar jest specyfikiem wiatropędnym, moczopędnym i słabym przeczyszczającym, a także słabym przeciwbólowym. Jego picie bywa zalecane w chorobach nerek i dróg moczowych, osłabieniu, wyczerpaniu fizycznym oraz psychicznym i dolegliwościach gośćcowych.
[edytuj] Uprawa
Roślina całkowicie wytrzymała na mróz (strefy mrozoodporności 3-9)[5]. Łatwa w uprawie, rośnie na każdej glebie, ale preferuje stanowiska słoneczne i suche. Wytwarza kłącza, za pomocą których szybko się rozrasta. Rozmnaża się przez podział bryły korzeniowej bardzo wczesną wiosną. Po przekwitnięciu należy usuwać kwiatostany. Pędy mozna zostawić na zimę, ale wiosną należy je silnie przyciąć.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
- ↑ 2,0 2,1 Achillea ptarmica (ang.). USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network – (GRIN). [dostęp 1 listopada 2008].
- ↑ Adam Zając, Maria (red.) Zając: Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001. ISBN 83-915161-1-3.
- ↑ Matuszkiewicz Władysław. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
[edytuj] Bibliografia
- Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
