Krystian Legierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krystian Legierski
Krystian Legierski
Krystian Legierski
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1978
Koniaków
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

Krystian Łukasz Legierski (ur. 22 kwietnia 1978 w Koniakowie) – polski działacz na rzecz LGBT, polityk i przedsiębiorca.

Dzieciństwo, edukacja[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Polki i Mauretańczyka. W dzieciństwie występował w zespole Mały Koniaków, a następnie w Zespole Pieśni i Tańca Ziemi Cieszyńskiej. Był też ministrantem w kościele na Kubalonce[1]. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W roku 2007/2008 prowadził seminarium gender studies pt. Homoseksualizm w wybranych kontekstach przy Uniwersytecie Warszawskim[2].

Jest wegetarianinem.

Od października 2006 do listopada 2010 współprowadzący audycję Lepiej późno niż wcale w radiu Tok FM.

Działalność zawodowa, społeczna[edytuj | edytuj kod]

W 2003 założył wraz z Elą Solanowską na warszawskiej Starówce klub Le Madame, który przez trzy lata (do eksmisji w marcu 2006) stanowił alternatywny ośrodek kultury. Obecnie jest współwłaścicielem klubów Tomba-Tomba i M25.

Jest twórcą Listu otwartego prawników do prezydenta Warszawy w związku z zakazem Parady Równości w 2005[3].

W czerwcu 2009 złożył w trybie wyborczym trzy pozwy przeciw działaczom Prawicy Rzeczypospolitej za stwierdzenia uznające homoseksualizm za chorobę[4]. W pozwie skierowanym przeciwko Marii Mięsikowskiej-Szreder sąd uznał iż nie ma dowodów na to, że homoseksualizm nie jest chorobą[4]. W sprawie związanej z wypowiedzią Andrzeja Czaplickiego sąd orzekł, że wypowiedziane przez niego słowa nie są informacją, a poglądem i nie podlegają rozpatrzeniu w trybie wyborczym[5].

Od 2009 jest członkiem nieformalnej Grupy Inicjatywnej ds. Związków Partnerskich[6].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Był działaczem Zielonych 2004. W 2004 został członkiem Rady Krajowej partii. Był kandydatem Zielonych w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 w okręgu warszawskim. Kandydował również z ramienia Zielonych w wyborach do Sejmu w 2005 na liście SDPL w Warszawie[7]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 kandydował w Warszawie z 8. miejsca listy Porozumienia dla Przyszłości – CentroLewica, zdobywając 1601 głosów, co uplasowało go na czwartym miejscu względem wyników pozostałych kandydatów na liście[8].

W wyborach 21 listopada 2010 jako przedstawiciel Zielonych został wybrany do Rady m.st. Warszawy z listy SLD[9]. W dniu 1 grudnia złożył ślubowanie podczas pierwszego posiedzenia.

W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia kandydował z warszawskiej listy SLD do Sejmu VII kadencji[10]. Na początku grudnia tego samego roku na kongresie Zielonych 2004 kandydował na przewodniczącego ugrupowania, przegrywając z Radosławem Gawlikiem. Po porażce wystąpił z partii[11]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startował z listy koalicji SLD-UP w okręgu warszawskim i nie uzyskał mandatu posła, zdobywając 1386 głosów[12].

Przypisy

  1. Rozmowa „Pardonu”: znam gejów, którzy głosują na PiS. pardon.pl, 22 grudnia 2006. [dostęp 6 grudnia 2011].
  2. Seminarium: Homoseksualizm w wybranych kontekstach. [dostęp 6 grudnia 2011].
  3. List prawników.... zieloni2004.pl, 9 czerwca 2005. [dostęp 21 lipca 2010].
  4. 4,0 4,1 Legierski procesuje się z Prawicą RP. gazeta.pl, 3 czerwca 2009. [dostęp 21 lipca 2010].
  5. Sąd: nie ma dowodów, że homoseksualizm nie jest chorobą. gazeta.pl, 4 czerwca 2009. [dostęp 21 lipca 2010].
  6. Blog Grupy Inicjatywnej ds. Związków. zwiazkipartnerskie.blogspot.com. [dostęp 20 lipca 2010].
  7. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 20 lipca 2010].
  8. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 20 lipca 2010].
  9. Rada Warszawy ze Szmajdzińską, Legierskim i Tysiąc. tvnwarszawa.pl, 23 listopada 2010. [dostęp 6 grudnia 2011].
  10. Serwis PKW – Wybory 2011. pkw.gov.pl, 11 października 2011. [dostęp 11 października 2011].
  11. Grzybek i Gawlik przewodniczącymi Zielonych. Legierski odchodzi. lewica.pl, 5 grudnia 2011. [dostęp 6 grudnia 2011].
  12. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pkw.gov.pl. [dostęp 4 czerwca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]