Krystyna Janda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Krystyna Janda
Krystyna Janda by Foksal.jpg
Data i miejsce
urodzenia
18 grudnia 1952
Starachowice, Polska
Zawód aktorka teatralna i filmowa
Współmałżonek Andrzej Seweryn (rozwód)
Edward Kłosiński (do 05.01.2008)
Lata aktywności od 1976
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" Kawaler Orderu Sztuki i Literatury
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa
Profil w bazie IMDb
Profil w bazie filmpolski.pl
Profil w bazie e-teatr.pl
Profil w bazie Filmweb.pl
Profil w bazie Stopklatka.pl
Gwiazda Krystyny Jandy w łódzkiej Alei Gwiazd

Krystyna Jolanta Janda (ur. 18 grudnia 1952 w Starachowicach) – polska aktorka filmowa i teatralna, prozaik i felietonistka, piosenkarka; dyrektor teatru.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Absolwentka Państwowego Liceum Plastycznego. W 1975 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. W teatrze zadebiutowała rolą Doriana Graya w przedstawieniu Portret Doriana Graya Johna Osborne’a (wg Wilde’a) oraz rolą Niny Zarzecznej w spektaklu Czajka Antoniego Czechowa.

Powszechnie uważa się, że jej debiutem filmowym była rola Agnieszki w filmie Andrzeja WajdyCzłowiek z marmuru (1976). Po raz pierwszy na ekranie pojawiła się jednak w 1973 r. w serialu „Czarne chmury” jako dziewczyna tańcząca na chłopskim weselu. Grywa najczęściej postacie kobiet silnych i zdecydowanych o bogatym życiu wewnętrznym. Do najbardziej znanych należą jej role w filmach: Człowiek z żelaza, Przesłuchanie oraz Kochankowie mojej mamy.

Od lat 80. gra nieprzerwanie w filmach kinowych i telewizyjnych oraz w sztukach teatralnych. Od 10 lat także reżyseruje w teatrze i telewizji. Ma na swoim koncie reżyserię filmu fabularnego Pestka, według kultowej powieści o miłości autorstwa Anki Kowalskiej. Przez krytyków filmowych został on uznany za jeden z najlepszych debiutów filmowych[potrzebne źródło].

W teatrze zagrała około 60 ról od antyku przez Szekspira do współczesnego repertuaru teatralnego polskiego i światowego. Przy czym ma na swoim koncie sukcesy właściwie we wszystkich gatunkach scenicznych. Największym sukcesem była Medea Eurypidesa. Główne role w Shirley Valentine i Edukacja Rity zagrała ponad 400 razy. Miała w swoim repertuarze wiele monodramów, z których każdy był sukcesem. Zagrała także około 45 ról od klasycznych do współczesnych w Teatrze Telewizji oraz około 50 ról w filmach fabularnych.

Jest jedną z ulubionych aktorek Andrzeja Wajdy. Poza „Człowiekiem z marmuru”, kontynuowała współpracę z reżyserem w jego kolejnych dziełach, jak np.: Człowiek z żelaza, Dyrygent czy Bez znieczulenia.

Jest laureatką wielu nagród przyznawanych w Polsce, jak i na świecie. Za rolę w filmie Przesłuchanie otrzymała Złotą Palmę na festiwalu w Cannes, a za rolę w filmie Zwolnieni z życia Waldemara Krzystka – Srebrną Muszlę w San Sebastian. Za rolę w filmie niemiecko-francuskim Laputa Helmy Sanders-Brahms została nagrodzona na festiwalu w Montrealu.

Gra, śpiewa, reżyseruje, pisze felietony, wydała 6 płyt i 5 książek. Wielokrotnie nagradzana jako najpopularniejsza i najbardziej ceniona aktorka w kraju. W roku 1998 w ankiecie „Koniec wieku” przeprowadzonej przez tygodnik „Polityka” została wybrana do grona najwybitniejszych aktorów XX wieku[1].

W 2000 roku odbyła jedną z największych tras teatralnych w historii polskiego teatru (Sto twarzy Krystyny Jandy). W ciągu dwóch miesięcy zagrała 48 spektakli w 8 największych miastach Polski.

W 2005 roku podjęła też – jako jedna z pierwszych – wyzwanie stworzenia własnego, prywatnego teatru w Warszawie, Teatru Polonia[2]. Jest również fundatorką i Prezesem Zarządu Fundacji Krystyny Jandy na rzecz Kultury[3]. 16 stycznia 2010 roku Fundacja Krystyny Jandy na rzecz Kultury świętowała otwarcie nowej sceny nazwanej Och-teatr, mieszczącej się w Warszawie przy ulicy Grójeckiej w sali dawnego kina „Ochota”[4].

W maju 2006 roku otrzymała nagrodę „Medaille Charlemagne pour des Medias Europeens” (Medal Karola Wielkiego Europejska nagroda mediów) za wybitny dorobek aktorski, zaangażowanie w europejskie porozumienie między Wschodem i Zachodem oraz walkę o równouprawnienie kobiet.

W tym samym roku za rolę Tonki Babić w spektaklu Ucho, gardło, nóż (w jej własnej reżyserii) została nagrodzona prestiżowym Feliksem Warszawskim.

5 stycznia 2008 zmarł jej mąż Edward Kłosiński, którego poślubiła w 1981 roku. Jest matką trójki dzieci: córki Marii Seweryn oraz dwóch synów, Adama i Jędrzeja Kłosińskich. Mieszka w podwarszawskim Milanówku. Pisuje felietony[5] m.in. do magazynu Poradnik Domowy[6], a wcześniej także do miesięczników Pani oraz Uroda[7].

Od 2001 roku zagrała w kilku reklamach telewizyjnych sieci telekomunikacyjnej, herbaty, leku, a także ostatnio w reklamie kremu pielęgnacyjnego.

[edytuj] Dorobek artystyczny

[edytuj] Filmografia

[edytuj] Seriale

[edytuj] Dubbing

[edytuj] Spektakle (wybór)

[edytuj] Książki

[edytuj] Muzyka

  • Na płycie „Pięć oceanów” z utworami Agnieszki Osieckiej śpiewa piosenkę „Na zakręcie”.

[edytuj] Ordery i odznaczenia

Inne nagrody i wyróżnienia
  • Medal im. Vittoria de Siki (1990)
  • Medal Karola Wielkiego za wybitny dorobek aktorski oraz postawę proeuropejską. Jest pierwszą kobietą uhonorowaną tym medalem (2006)
  • Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego za najlepszy debiut (1978)
  • Srebrny Asteroid za rolę w filmie Piotra Szulkina Golem, na XIX Międzynarodowym Festiwalu Filmów Fantastycznych w Trieście. Najlepsza rola kobieca na festiwalu (1981)
  • Montreal nagroda za rolę kobiecą (1986)
  • Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza – przyznawana przez redakcję „miesięcznika „Teatr” za rolę tytułową w „Medei” Eurypidesa w Teatrze Powszechnym w Warszawie (1988)
  • Nagroda Fundacji Kultury Polskiej za film Przesłuchanie (1989)
  • Złota Kaczka dla najlepszej aktorki (1990)
  • Najlepsza główna rola kobieca na FPFF Gdynia za film Przesłuchanie (1990)
  • Nagroda za najlepszą rolę żeńską na Festiwalu Filmowym w Cannes (rola w filmie Ryszarda Bugajskiego Przesłuchanie) (1990)
  • Nominacja do nagrody Europejskiej Akademii Filmowej za najlepszą rolę kobiecą (1990)
  • Nagroda dla najlepszej aktorki festiwalu na I Belgradzkim Festiwalu Filmów Śródziemnomorskich za rolę w filmie Ryszarda Bugajskiego Przesłuchanie (1991)
  • Srebrna Muszla na Festiwalu Filmowym w San Sebastian za rolę w filmie Waldemara Krzystka Zwolnieni z życia (1992)
  • Złota Kaczka dla najlepszej aktorki (1993)
  • Nagroda za debiut reżyserski na XX Festiwalu Filmowym w Gdyni za reżyserię filmu Pestka (1995)
  • Super Złota Kaczka dla najlepszej aktorki w historii polskiego kina (1996)
  • Nagroda Publiczności Telekamera dla najpopularniejszej aktorki (1998)
  • SuperWiktor za całokształt twórczości (1998)
  • Polskie Nagrody Filmowe „Orły”: nominacja za najlepszą główną rolę kobiecą za film Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową (2001)
  • Nagroda Główna Złote Lwy za najlepszą główną rolę kobiecą na FPFF Gdynia za Parę osób, mały czas (2005)
  • Polskie Nagrody Filmowe „Orły”: nominacja za najlepszą główną rolę kobiecą za film Wróżby kumaka (2006)
  • Złota Kaczka dla najlepszej aktorki pięćdziesięciolecia (2007)
  • nagroda Hiacynt „za konsekwentne wspieranie idei tolerancji w swej działalności teatralnej, filmowej i internetowej” (2007)[11]
  • Polskie Nagrody Filmowe „Orły”: nominacja za najlepszą główną rolę kobiecą za film Parę osób, mały czas (2008)

[edytuj] Miejsce na liście najbogatszych Polaków show-biznesu Forbes

  • 2010 – miejsce 24
  • 2009 – miejsce 19 (496 000 zł z reklam)[12]

[edytuj] Udział w reklamach

[edytuj] Źródła

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

Nagrody
Poprzednik
Meryl Streep
za Krzyk w ciemności
Festiwal Filmowy w Cannes
Najlepsza aktorka

1990
za Przesłuchanie
Następca
Irène Jacob
za Podwójne życie Weroniki
Poprzednik
Krystyna Feldman
za Mój Nikifor
FPFF w Gdyni dla aktorki pierwszoplanowej
2005
za Parę osób, mały czas
(Wraz z Karoliną Gruszką za Kochankowie z Marony)
Następca
Jowita Budnik
za Plac Zbawiciela
Poprzednik
Nagrody nie przyznano
FPFF w Gdyni dla aktorki pierwszoplanowej
1990
za Przesłuchanie
Następca
Ryszarda Hanin
za Jeszcze tylko ten las
Poprzednik
Michał Rosa
za Gorący czwartek
FPFF w Gdyni za debiut reżyserski
1995
za Pestka
(Wraz z Jarosławem Żamojdą za Młode wilki)
Następca
Paweł Łoziński
za Kratka
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach