Krystyna Kurczab-Redlich
| Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Krystyna Kurczab-Redlich | |
| Data urodzenia | 1954 |
| Zawód | dziennikarka i reportażystka, prawniczka |
Krystyna Kurczab-Redlich (ur. 1954) – polska dziennikarka i reportażystka, wieloletnia korespondentka polskich mediów w Rosji, z wykształcenia prawnik.
[edytuj] Biografia
Córka krakowskiego pisarza Jana Kurczaba (1903–1969) i Janiny z domu Liebling (1908–2008), siostra Aleksandry Kurczab-Pomianowskiej (ur. 1940).
W latach 1990–2004 korespondentka polskich mediów w Rosji, autorka filmów dokumentalnych o Czeczenii, w których przedstawiła wstrząsające przypadki łamania praw człowieka przez wojska rosyjskie. W 2000 wydała książkę pod tytułem Pandrioszka, w której zawarła obraz powszedniego życia we współczesnej Rosji. Książka została wznowiona w 2008.
W 2007 wydała książkę pt. Głową o mur Kremla, w której opisała bardzo szczegółowo wydarzenia w Rosji od końca lat 80. do dziś. Po jej ukazaniu się otrzymała przezwisko Polska Politkowska, jako że najobszerniejszy rozdział Ludobójstwo i oklaski traktuje o Czeczenii. Autorka ukazała w nim machinacje, jakim Kreml poddawał od lat tę republikę, faktyczne przyczyny współczesnych wojen czeczeńskich, a także tło i przygotowania do najgłośniejszych ataków terrorystycznych, m.in. na Dubrowce podczas spektaklu „Nord – Ost” (październik 2002) i w Biesłanie (1 września 2004). W ostatnim rozdziale książki Fenomen Putina podaje fakty z biografii byłego prezydenta Rosji dotychczas nigdzie nie publikowane.
Uhonorowana jedną z najważniejszych nagród dziennikarskich dla korespondentów zagranicznych – Nagrodą im. Kazimierza Dziewanowskiego. Nagrodzona przez Amnesty International oraz Nagrodą im. Melchiora Wańkowicza za publikacje i reportaże z Czeczenii. W 2008 otrzymała prestiżową nagrodę im. ks. Józefa Tischnera. W 2005 czeczeńska organizacja Echo wojny wraz z Amnesty International i Helsińską Fundacją Praw Człowieka zgłosiły jej kandydaturę do Pokojowej Nagrody Nobla.