Kryształowy Pałac

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałac Kryształowy
(nieistniejący)
Pałac Kryształowy  – fasada
Pałac Kryształowy – fasada
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Miejscowość Londyn
Architekt Joseph Paxton
Ukończenie budowy 1851
Zniszczono 1936 (pożar)
brak współrzędnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wnętrze

Pałac Kryształowy (ANG. The Crystal Palace) – niezachowany do dziś budynek ze stalowych i szklanych prefabrykatów, pierwotnie wzniesiony w Hyde Parku w Londynie na Wielką Wystawę (1851). Zaprojektowany przez Josepha Paxtona, budynek miał 549 m długości i 43 m wysokości.

Wśród atrakcji pałacu najbardziej widowiskowe były modele dinozaurów naturalnej wielkości zbudowane przez rzeźbiarza Waterhouse’a Hawkinsa przy ścisłej współpracy anatoma Richarda Owena, twórcy określenia „dinozaur”.

Po wystawie (1854) pałac został przeniesiony do dzisiejszego Upper Norwood, gdzie został powiększony. Był wielką atrakcją turystyczną Londynu i miejscem, gdzie odbywało się wiele imprez aż do 1936, gdy spłonął. Od niego pochodzi nazwa dystryktu mieszkalnego Crystal Palace, umiejscowionego w południowo-wschodniej części Londynu w dzielnicy Bromley, oraz nazwa klubu piłkarskiego Crystal Palace F.C.

Obecnie w miejscu pałacu pozostał tylko park rekreacyjny Crystal Palace, jeden z największych w Londynie, wraz ze wszystkimi jego instalacjami (modele dinozaurów, labirynt z żywopłotu). W Crystal Palace mieścił się także słynny tor wyścigowy, którego części dzisiaj są zachowane jako ścieżki. Centrum sportowe Crystal Palace było częścią obiektów olimpijskich w czasie igrzysk olimpijskich w 2012.

Jako ciekawostkę można podać fakt nagrania przez holendersko-angielski zespół H.E.R.R. albumu muzycznego „Fire And Glass – A Norwood Tragedy” który poświęcony jest historii i zniszczeniu Pałacu.