Kryzys kongijski 1960-1965

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kryzys kongijski wybuchł w roku 1960 w Pierwszej Republice Konga (obecnie pod nazwą Demokratyczna Republika Konga). Jego powodem był konflikt zbrojny pomiędzy rebeliantami prowincji Katanga, dowodzonymi przez Moise Czombe, a władzami tego kraju (prezydentem Konga był wówczas Joseph Kasavubu, natomiast premierem Patrice Lumumba). Głównym oficerem dowodzącym armią tego państwa został Joseph Desire Mobutu. We wrześniu 1960 roku armia pod jego dowództwem przejęła faktyczną kontrolę nad obszarem kraju.

Separatyści uzyskali wsparcie ze strony rządu Belgii i górniczych firm tj. Union Minière. Konflikt doprowadził do interwencji zbrojnej Belgii. Lumumba zwrócił się o pomoc do USA w transporcie wojska do stłumienia secesji. Kiedy otrzymał odmowę, skierował prośbę do ZSRR, który odpowiedział pozytywnie i przysłał samoloty transportowe, broń, żywność, materiały medyczne i ciężarówki mające przewozić kongijskich żołnierzy do Katangi[1].

W odpowiedzi na bratobójcze walki, które ostatecznie w ciągu trzech lat pochłonęły życie około miliona osób, ONZ postanowiła wysłać jeszcze w 1960 roku swoje wojska do Konga. ONZ w końcu opanowała sytuację w regionie zbuntowanej prowincji Katanga przy pomocy Organizacji dla Jedności Afryki (OAU), będącej zaczątkiem późniejszej Unii Afrykańskiej.

Moise Tshombe, będący przywódcą przegranych rebeliantów, opuścił tymczasowo terytorium kraju w 1963 roku.

Przypisy

  1. Longman History of Africa, Snellgrove L. and Greenberg K., Longman, London (1973)
Commons in image icon.svg