Krzyż św. Benedykta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzyż św. Benedykta

Krzyż św. Benedykta – katolickie sakramentalium w kształcie medalika przeznaczonego głównie do noszenia na szyi, zawierajacego symbole i napisy zwiazane z życiem św. Benedykta z Nursji. W użyciu co najmniej od siedemnastego wieku, jest używany po to aby oddalić duchowe i fizyczne niebezpieczeństwa, szczególnie te związane z czarami, otruciem i kuszeniem przez szatana. Czasami jest spotykany jako element składowy różańca.

Historia i pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Według niektórych tradycji medalik ów pochodzi z czasów, w których żył św. Benedykt. Generalnie jednak znany stał się w XI w. dzięki cudownemu uzdrowieniu, jakiego doznał młody człowiek ukąszony przez węża. Żadne leki nie odniosły skutku i chory był już w agonii. Wtedy we śnie ujrzał starca, w którym rozpoznał św. Benedykta. Święty dotknął jego rany krzyżem, który trzymał w ręce i choroba znikła bez śladu. Wkrótce człowiek ten został mnichem, a niedługo potem wstąpił na tron papieski jako Leon IX. Krzewił kult św. Benedykta. Sam został też kanonizowany.
W XII w. w Bawarii kilka kobiet zostało uwięzionych za zajmowanie się czarami w celu szkodzenia mieszkańcom Nattrembergii. Podczas procesu powiedziały, że ich magiczne działania przeciw klasztorowi Metten były zupełnie bezskuteczne, gdyż na murach klasztoru mnisi umieścili medal św. Benedykta. W wyniku ich procesu wzrósł więc kult medalika, na którym przedstawiony jest św. Benedykt z krzyżem w ręce.

Wygląd medalionu[edytuj | edytuj kod]

Wygląd medalionu jest bardzo istotny, ponieważ to nie medalion jako taki jest egzorcyzmem ale słowa na nim zawarte.

Awers medalionu zawiera:

  • Wizerunek św. Benedykta ubranego w strój zakonny z kapturem.
  • Zakonnik trzyma w prawej ręce krzyż, a w lewej ręce – księgę.
  • Pod krzyżem znajduje się kielich z wypełzającym z niego wężem, a pod księgą – kruk kroczący obok bochenka chleba. Zarówno kruk jak i kielich z wężem symbolizują motywy z życia św. Benedykta.
  • Na obrzeżu medalionu widnieje napis ”Eius in obitu nostro praesentia muniamur” (Niech Jego obecność broni nas w chwili śmierci).
  • Zaś przy postaci św. Benedykta umieszczony jest napis o treści ”Crux sancti patris Benedicti” (Krzyż świętego Ojca Benedykta).

Rewers medalionu zawiera:

  • Umiejscowiony po jego środku krzyż oraz litery: CSPB – umiejscowione na czterech polach wyznaczonych przez ramiona krzyża. Litery stanowią skrót od słów ”Crux Sancti Patris Benedicti” (Krzyż Świętego Ojca Benedykta).
  • Nad krzyżem znajduje się greckie imię Jezusa "IHS" (gr. IHΣΟΥϚ).

Istnieje również popularna wersja z napisem PAX (łac. pokój), lecz przez egzorcystów uważana jest za mniej ważny egzorcyzm.[1] Medalion z nagłówkiem PAX zaczęto powielać, po 1880 r. Obchodzono wówczas jubileusz 1400 lat od narodzin św. Benedykta. Z tej okazji opat Mon­te Cassino polecił wybić medalik jubileuszowy. Po raz pierwszy na medalu zamiast monogramu IHS znalazło się słowo Pax czyli dewiza zakonu Benedyktyńskiego.[2] Dowodem na błędne usadowienie PAX w miejscu IHS, jest łacińska modlitwa błogosławieństwa medalionu z Rytuału Rzymskiego, mówiąca o Imieniu które ma ochronić osobę noszącą medalion. Poza IHS na całym medalionie, nie ma innego imienia. Medalion z imieniem PAX warunkowo dopuszczony jest do użytku[3], lecz aby mieć pewność ważności egzorcyzmu zleca się noszenie pobłogosławionego według modlitwy z Rytuału Rzymskiego, medalionu z napisem IHS.

  • Na belce pionowej krzyża widnieją litery : CSSML oznaczające : ”Crux Sacra Sit Mihi Lux” (Krzyż święty niech mi będzie światłem), zaś na belce poprzecznej znajdują się litery NDSMD, oznaczające: ”Non Draco Sit Mihi Dux” (Diabeł -dosłownie: smok- niech nie będzie mi przewodnikiem).
  • Na obrzeżu medalionu od strony rewersu znajdują się na prawo litery VRSNSMV – SMQLIVB, skrót ten oznacza: ”Vade Retro Satana, Numquam Suade Mihi Vana – Sunt Mala Quae Libas, Ipse Venena Bibas” (Idź precz szatanie, nie kuś mnie do próżności - Złe jest to co podsuwasz, sam pij truciznę).

Przypisy

  1. Potrzebne źródło
  2. K. Wilk, Św. Benedykt Patriarcha zachodu, Katowice 1947, s. 19
  3. Potrzebne źródło

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]