Krzysztof Grabowski (wokalista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzysztof Grabowski
Ilustracja
Krzysztof Grabowski, Union Of Rock Festival 2007
Pseudonim Grabaż
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1965
Poznań
Pochodzenie  Polska
Instrument gitara
Gatunek punk, rock
Zawód wokalista, prezenter radiowy
Aktywność od 1984
Wytwórnia płytowa S.P. Records
Zespół
Strachy na Lachy, Pidżama Porno, Lavina Cox, Papierosy, Ryzyko, Ręce do Góry

Krzysztof „Grabaż” Grabowski (ur. 13 marca 1965 w Poznaniu[1]) – wokalista, autor tekstów i kompozytor większości utworów zespołów Strachy na Lachy, Pidżama Porno, Lavina Cox, Ryzyko, Papierosy i Ręce do Góry. Teksty „Grabaża” funkcjonują również bez muzyki jako wiersze. Członek Akademii Muzycznej ZPAV[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Pile, w mieście, o którym śpiewa w utworze „Piła tango” oraz „Maszerujemy naprzód (Odlotowa Dorota)”. W 1982 roku, mając 17 lat przeżył fascynację muzyką punkrockową na festiwalu w Jarocinie, na którym później sam występował[3][4].

Jak sam przyznaje duży wpływ na jego poglądy polityczne miała działalność londyńskiej grupy The Clash, a także postawa Jacka Kuronia[5].

Ukończył historię na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Na scenie zadebiutował w 1984 roku z zespołem Ręce do Góry. W latach 1991−2001 pracował w poznańskim radiu „S” (obecnie Radio Eska). W 1987 roku założył zespół Pidżama Porno. Po 20 latach, w 2007 roku, serią koncertów pożegnalnych (Kraków, Warszawa, Wrocław, Poznań, Łódź) zespół zawiesił bezterminowo swoją działalność. Obecnie Grabaż działa w zespole Strachy na Lachy. Prowadził również wieczorną audycję autorską w nieistniejącym już radiu Roxy FM. Ma żonę Agnieszkę i syna Jana (ur. 1993).

Podczas śpiewania piosenek na koncertach Pidżamy nosił charakterystyczny składany cylinder szapoklak, który stał się jego znakiem rozpoznawczym.

Wspierał kampanię „Muzyka Przeciwko Rasizmowi”[6] Stowarzyszenia „Nigdy Więcej”[7].

W grudniu 2005 roku Grabaż został nominowany do „Paszportów Polityki w kategorii „estrada” za płytę Piła Tango zespołu Strachy na Lachy. W listopadzie 2007 artysta ponownie otrzymał nominację do „Paszportów” – tym razem za album Autor – wygrywając w kategorii „muzyka popularna” z uzasadnieniem: „za niezależność postawy artystycznej, za umiejętność łączenia estetyki rocka z tekstem literackim”. Gala wręczenia nagród odbyła się 8 stycznia 2008 w Teatrze Polskim w Warszawie. W tym samym roku Grabaż otrzymał „Giganta” Gazety Wyborczej. 27 marca 2008 został wyróżniony Nagrodą Marszałka Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i odnowy dóbr kultury.

W październiku 2010 nakładem wydawnictwa In Rock wydana została autobiografia Grabaża, zatytułowana Gościu Auto-Bio-Grabaż. Książka ma formę wywiadu, przeprowadzonego z artystą przez Krzysztofa Gajdę.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy teksty Grabaża zostały wydane w 1994 roku w tomiku „Welwetowe swetry”, zawierającym 46 tekstów piosenek Pidżamy Porno, Rąk Do Góry i Laviny Cox z lat 1983−1993. Tomik został wydany przez Lampa i Iskra Boża & Pasażer zine (ISBN 83-901125-4-X). W roku 1997 ukazało się wznowienie (ISBN 83-86735-21-X), które zawierało 63 teksty piosenek Pidżamy Porno, Rąk Do Góry i Laviny Cox autorstwa Grabaża z lat 1983−1996 oraz 5 cudzych tekstów, które wykorzystał do piosenek swoich zespołów. Większość piosenek jest opatrzona chwytami na gitarę.

15 maja 2008 ukazała się nakładem Lampy i Iskry Bożej Pawła Dunina-Wąsowicza książka pt. „Wiersze” (ISBN 978-83-89603-58-6), będąca zbiorem tekstów autorstwa Grabaża. Teksty zostały przeredagowane przez autora, co przejawia się głównie w rezygnacji z piosenkowej refrenicznej struktury tekstów.

W 2013 roku, nakładem wydawnictwa Biuro Literackie, ukazał się tomik poezji Grabaża pt. Na skrzyżowaniu słów przygotowany przez Krzysztofa Gajdę (ISBN 978-83-63129-34-7).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jacek Antczak: Seks astralny i szklanka z Polską. Gazeta Wrocławska, 2010-10-22. [dostęp 2013-02-05].
  2. Członkowie Akademii Fonograficznej.
  3. Punk dla Afryki, Neesweek.pl, 21 stycznia 2002 09:00, ostatnia aktualizacja 2 grudnia 2008 11:42
  4. [...] punkowy zespół SS-20 [...] Ten koncert zmienił moje życie. Oni śpiewali właśnie o tym, co chodziło po mojej głowie. Zwariowałem. Rzuciła mnie dziewczyna, a po koncercie spałowała mnie milicja. Ale już wiedziałem, kim chcę być. – Krzysztof Grabowski w książce Mikołaja Lizuta: Punk Rock Later, s. 165, Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2003, ISBN 83-88807-31-5.
  5. Krzysztof Grabowski w książce Mikołaja Lizuta: Punk Rock Later, s. 158, Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2003, ISBN 83-88807-31-5.
  6. Stowarzyszenie Nigdy Więcej: Muzyka Przeciwko Rasizmowi (pol.). nigdywiecej.org. [dostęp 2014-01-03].
  7. Jacek Purski Anna Malinowska. „Parszywe idee wydają na świat parszywych synów”. Wywiad z Krzysztofem Grabażem Grabowskim. „"Nigdy Więcej"”. 15 (15), 2006. Warszawa: Stowarzyszenie "Nigdy Więcej". ISSN 1428-0884. 
  8. Piotrek trzynastego 2: Skórza Twarz. filmpolski.pl. [dostęp 2013-07-14].