Krzysztof Krauze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzysztof Krauze
Krzysztof Krauze
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1953
Warszawa
Data i miejsce śmierci 24 grudnia 2014
Warszawa
Zawód reżyser, scenarzysta
Współmałżonek 1. Ewa Sałacka
2. Joanna Kos-Krauze
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Krzysztof Krauze (ur. 2 kwietnia 1953 w Warszawie[1], zm. 24 grudnia 2014 tamże[2]) – polski reżyser i scenarzysta filmowy. Twórca filmów dokumentalnych i fabularnych. Wielokrotnie nagradzany na polskich i zagranicznych festiwalach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem aktorki Krystyny Karkowskiej. Ukończył Wydział Operatorski PWSFTviT w Łodzi w 1976 roku. W latach 1978-1983 związany był ze Studiem Małych Form Filmowych Se-Ma-For, później ze Studiem Filmowym im. K. Irzykowskiego. Był członkiem Rady Programowej telewizyjnego „Studia Debiutów im. Andrzeja Munka” oraz Rady Artystycznej „Studia Filmowego im. K. Irzykowskiego”.

Pierwszy mąż Ewy Sałackiej. Do śmierci był żonaty z Joanną Kos-Krauze.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

  • 1976: Pierwsze kroki
  • 1977: Symetrie
  • 1978: Elementarz
  • 1979: Dwa listy
  • 1979: Deklinacja
  • 1981: Praktyczne wskazówki dla zbieraczy motyli
  • 1981: Dzień kobiet
  • 1984: Jest
  • 1984: Robactwo
  • 1988: Nowy Jork, czwarta rano
  • 1993: Nauka na całe życie
  • 1994: Kontrwywiad
  • 1994: Nauka trzech narodów
  • 1994: Spadł, umarł, utonął
  • 1994: Ogrody Tadeusza Reichsteina
  • 1996: Departament IV
  • 1996: Gry uliczne
  • 1997: Fotoamator
  • 1997: Stan zapalny
  • 1999: Dług
  • 2000: Wielkie rzeczy
  • 2004: Mój Nikifor
  • 2006: Plac Zbawiciela
  • 2013: Papusza

Aktor[edytuj | edytuj kod]

Krzysztof Krauze, 2009

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Był laureatem wielu nagród filmowych. Dwukrotnie otrzymał Złote Lwy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, za filmy Dług i Plac Zbawiciela. Dzięki tym samym filmom czterokrotnie zdobył Orły, dwa razy za najlepszy film i dwa razy za reżyserię. Innym wielokrotnie nagradzanym filmem w dorobku Krauze jest Mój Nikifor, za który on sam jednak nie otrzymał znaczących indywidualnych wyróżnień. W 1997 roku został uznany przez redakcję dziennika „Życie” za „Człowieka Roku”.

Odznaczony został Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (17 stycznia 2011, wręczony 3 maja 2011 na Zamku Królewskim w Warszawie)[3][4].

Choroba i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Od 2006 Krauze chorował na raka prostaty[5][2]. Zmarł 24 grudnia 2014 roku po ośmioletniej walce z nowotworem[6], został pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim w Kazimierzu Dolnym[7]. Prezydent Bronisław Komorowski odznaczył pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne osiągnięcia w twórczości artystycznej i za zasługi w promowaniu polskiej sztuki filmowej w świecie[8].

Przypisy

  1. Krzysztof Krauze (pol.). wp.pl. [dostęp 2010-04-17].
  2. 2,0 2,1 Zmarł Krzysztof Krauze. (pol.). tvn24.pl, 24 grudnia 2014.
  3. Prezydent odznaczył ludzi kultury. prezydent.pl, 17 stycznia 2011.
  4. Prezydent wręczył odznaczenia na Zamku Królewskim. prezydent.pl, 3 maja 2011.
  5. Antyrakowy dekalog Krzysztofa Krauzego. gazeta.pl.
  6. Zmarł Krzysztof Krauze. Przegrał walkę z nowotworem (pol.). tvp.info, 2014-12-24. [dostęp 2014-12-24].
  7. Dziś pogrzeb Krzysztofa Krauzego. Reżyser spocznie w Kazimierzu Dolnym. www.tvn24.pl, 7 stycznia 2015.
  8. Reżyser Krzysztof Krauze pochowany w Kazimierzu Dolnym. www.tvn24.pl, 7 stycznia 2015.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]