Krzysztof Meyer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krzysztof Meyer

Krzysztof Meyer (ur. 11 sierpnia 1943 w Krakowie) – polski kompozytor, pianista, pedagog i autor książek o muzyce. Mąż Danuty Gwizdalanki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie lekarzy, lecz pianistką była matka jego ojca Stanisława Abłamowicz-Meyerowa. W 1952 roku rozpoczął naukę gry na fortepianie pod kierunkiem Haliny Ekierówny. Od 1954 roku uczył się kompozycji u Stanisława Wiechowicza - początkowo prywatnie, a od 1962 jako student Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie. Po śmierci Wiechowicza w 1963 roku Meyer znalazł się w gronie pierwszych studentów w klasie Krzysztofa Pendereckiego. Studia w krakowskiej PWSM zwieńczył dwoma dyplomami: z kompozycji (1965) i teorii muzyki (1966). Naukę kontynuował w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger (1964, 1966, 1968) oraz prywatnie pod kierunkiem Witolda Lutosławskiego.

W latach 1966-1987 oraz od 2008 naucza przedmiotów teoretycznych w Akademii Muzycznej w Krakowie. W uczelni tej pełnił również obowiązki prorektora (1972-1975) oraz kierownika Katedry Teorii Muzyki (1975-1987). W latach 1987-2008 był profesorem kompozycji w Hochschule für Musik w Kolonii.

W 1964 roku po raz pierwszy wykonano publicznie jego utwór symfoniczny (I Symfonia w Filharmonii Krakowskiej). W 1965 roku zadebiutował na „Warszawskiej Jesieni” (I Kwartet smyczkowy) jako najmłodszy kompozytor w historii festiwalu. W następnych latach uczestniczył w konkursach kompozytorskich, zdobywając liczne nagrody, wśród nich: I nagrodę na Konkursie im. G. Fitelberga (1968) za III Symfonię, Grand Prix księcia Pierre de Monaco (1970) za operę Cyberiada, I nagrodę na Konkursie im. Karola Szymanowskiego (1974) za IV Symfonię, dwukrotnie odznaczono go na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu (1970 za II Kwartet smyczkowy; 1976 za III Kwartet smyczkowy).

W latach 1966-1968 jako pianista wraz z zespołem MW2 Adama Kaczyńskiego koncertował w Polsce i większości krajów europejskich, prezentując bulwersujący niekiedy repertuar ówczesnej awangardy. W późniejszych latach Meyer występował zazwyczaj jako kameralista lub wykonawca własnej muzyki; w tym charakterze dokonał też szeregu nagrań płytowych.

W 1969 roku nawiązał współpracę z Kwartetem Wilanowskim (obecnie Kwartet Wilanów). Znajomość ta zainspirowała kilkanaście utworów napisanych dla tego zespołu: kwartety smyczkowe, Kwintet fortepianowy, Kwintet klarnetowy, Capriccio per sei instrumenti.

Przez długie lata Meyer udzielał się w Związku Kompozytorów Polskich. W latach 1971-1989 był członkiem Zarządu Głównego tego stowarzyszenia, w latach 1985-1989 jego prezesem. Oprócz tego przez czternaście lat (1974-1988) uczestniczył w pracach komisji programowej Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień". Był również członkiem władz poznańskiego oddziału stowarzyszenia. Członek Collegium Invisibile[1]. Członek Polskiej Akademii Umiejętności[2]. Od 2009 kieruje artystycznie Festiwalem Muzyki Kameralnej w Kościerzynie.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Dla wczesnych utworów Meyera charakterystyczna była obfitość niekonwencjonalnych brzmień, typowych dla sonoryzmu, jaki panował w ówczesnej muzyce polskiej. Takie niekonwencjonalnie (wówczas) brzmiące epizody zestawiane były zazwyczaj na zasadzie kontrastu, a potem syntezy efektów (I-IV Kwartet smyczkowy, I, II i III Symfonia, Quartettino).

W latach siedemdziesiątych efekty sonorystyczne wyraźnie zaczęły ustępować przed tradycyjnymi technikami gry. Miały one służyć „narracyjnej” formie utworów, które kompozytor sam określał jako „muzyczne opowiadania” (V Kwartet smyczkowy, Trio fortepianowe, Kwintet fortepianowy) i wyjaśniał:

Chciałbym, aby moje utwory były dla słuchacza ważną, obchodzącą go historią wypowiedzianą za pomocą dźwięków, nie zaś strumieniem bodźców akustycznych przepływających mimo woli, obok jego uszu...[3]

Swoje wyobrażenie o formie, decydujące o dramaturgii jego utworów z tych lat, przedstawił w artykule "Forma muzyczna w aspekcie psychologicznym"[4].

Równocześnie wielokrotnie proporcje formy opierał na relacjach liczbowych, takich jak ciąg Fibonacciego (Trio klarnetowe), złoty podział (VII Kwartet smyczkowy, Msza) lub inne, konsekwentnie stosowane regularności (Koncert fortepianowy, II Koncert wiolonczelowy, oratorium Stworzenie świata)[5].

W latach dziewięćdziesiątych „opowiadania” te skomplikowały się, często przybierając postać rozbudowanych epizodów o powoli narastającym napięciu (VII Symfonia). Fakturalnie i brzmieniowo utwory te stały się bardziej wyrafinowane, jakby podejmując tradycję impresjonizmu, z charakterystyczną dla tego kierunku wrażliwością na barwę, brzmieniem tworzonym z ruchomych, ciągle zmieniających się motywów, a równocześnie pewną statyką. Wrażenie to pogłębia rytmika, nierzadko pozbawiona pulsu na dłuższych odcinkach. Charakterystyczna harmonia wynika z współbrzmień, które - zgodnie z relacją kompozytora - oparte są na symetrycznie budowanych akordach.

Wiele utworów Meyera wyraźnie odwołuje się do tradycji. Wskazują na to nie tylko tytuły – znane z przeszłości albo włoskie określenia temp używane jako oznaczenia poszczególnych części, ale niekiedy wręcz celowe aluzje. Spotykamy więc: stylizację muzyki barokowej (Concerto retro), pastisz stylu Mozarta (Symfonia D-dur w stylu Mozarta), hipotetyczny utwór Szostakowicza (kwartet smyczkowy Au delà d´une absence), „dekompozycja” Boccheriniego – w dodatku z elementami teatru instrumentalnego (Caro Luigi). Szczególny charakter ma VI Symfonia „Polska” z programem nawiązującym do atmosfery stanu wojennego (cytaty z pieśni patriotycznych). „Ekologicznego” przesłania doszukano się w katastroficznej atmosferze oratorium Stworzenie świata.

W dorobku Meyera ilościowo przeważają utwory instrumentalne, zazwyczaj przeznaczone na tradycyjne obsady. Najliczniej reprezentowany w jego dorobku jest kwartet smyczkowy (13 utworów) oraz koncerty solowe (12). Tę obfitość kameralistyki w swoim dorobku kompozytor tak tłumaczył:

Kiedy byłem bardzo małym chłopcem, miałem okazję przysłuchiwać się domowym koncertom kameralnym, które regularnie odbywały się w naszym domu. Stąd pierwszych wrażeń muzycznych dostarczyła mi muzyka kameralna Beethovena, Schuberta i Brahmsa. Być może właśnie dlatego kameralistyka przez całe życie obchodziła mnie szczególnie. Prawdopodobnie te pierwsze wrażenia w sposób zasadniczy wpłynęły na kształt moich przyszłych zainteresowań i hierarchię wartości. Niezwykle misterna forma Beethovenowska z całym swoim repertuarem środków oddziaływania na psychologię słuchacza stała się później punktem odniesienia dla wielu moich przemyśleń. Także bogactwo niuansów wyrazowych w muzyce Schuberta i Brahmsa wpłynęło na mój sposób myślenia[6].

Kwartety smyczkowe[edytuj | edytuj kod]

Meyer skomponował 14 utworów na kwartet smyczkowy: 13 utworów we własnym stylu oraz pastisz w stylu Szostakowicza. Autor hasła "Streichquartett" w MGG, niemiecki muzykolog Ludwig Finscher, nazwał go pierwszym wśród niewielu żyjących obecnie specjalistów w tym gatunku[7]. Jak wielokrotnie przyznawał, do pisania kolejnych kwartetów smyczkowych pobudzała go długoletnia współpraca z Kwartetem Wilanowskim. W utworach tych identyczna jest jednak tylko obsada, bo pod każdym innym względem różnią się one między sobą. Różna jest ilość części, a także relacje między instrumentami. Na przykład w V Kwartecie smyczkowym wiolonczela potraktowana jest jak instrument prawie solowy, VII Kwartet smyczkowy grany jest w całości con sordino, a w IX Kwartecie smyczkowym ważne jest unisono[8].

We wczesnych, sonorystycznych kwartetach, występują niekonwencjonalne sposoby gry, takie jak uderzanie drzewcem smyczka w instrument, rozmaite rodzaje glissando, postukiwanie instrumentu palcami, ćwierćtony. W późniejszych kompozytor różnicuje brzmienie z pomocą tradycyjnych sposobów gry, ale na przykład zmieniając obsady. W VII Kwartecie smyczkowym każdy odcinek wykonywany jest w innej obsadzie (wszystkie instrumenty grają tylko w kulminacyjnym odcinku), co przy 4 instrumentach daje 12 kombinacji:[9] Zdaniem Krzysztofa Baculewskiego jest to "forma kopertowa"[10].

... 1. odc. 2. odc. 3 odc. 4. odc. 5. odc. 6. odc. 7. odc. 8 odc. 9. odc. 10. odc. 11. odc. 12. odc.
I skrzypce link= T link= T link= T link= T link= T link= T link= T
II skrzypce link= T link= T link= T link= T link= T link= T link= T
altówka link= T link= T link= T link= T link= T link= T link= T link= T
wiolonczela link= T link= T link= T link= T link= T link= T link= T

Koncerty solowe[edytuj | edytuj kod]

Wśród trzynastu koncertów solowych są dwa na skrzypce i dwa na flet, przy czym drugi - na cztery odmiany fletu: piccolo, altowy, wielki i basowy. Na wiolonczelę są nie tylko dwa koncerty solowe, ale także występuje ona w obsadzie solowej obu koncertów podwójnych: z harfą oraz ze skrzypcami. Na cztery wiolonczele skomponowany jest utwór z pogranicza teatru instrumentalnego Caro Luigi.

Dobór instrumentów w orkiestrze towarzyszącej solistom jest prawie w każdym koncercie inny. Najmniejsza jest obsada w koncertach: Podwójnym z wiolonczelą i harfą oraz w Koncercie saksofonowym - zaledwie bowiem orkiestra smyczkowa. Nietypowa jest obsada w dwóch wczesnych koncertach z instrumentami dętymi (I Koncert fletowy i Koncert obojowy), gdyż stanowi go tylko perkusja oraz instrumenty smyczkowe. Za to w ostatnim koncercie z instrumentem dętym (Koncert klarnetowy) soliście towarzyszy orkiestra o największym składzie z wszystkich tych koncertów.

Symfonie[edytuj | edytuj kod]

Osiem symfonii Meyera różni się obsadą i charakterem. Przeznaczone są na orkiestrę wyłącznie smyczkową (V), na wielką orkiestrę (I, IV, VI i VII), na chór i orkiestrę (II, III i VIII).

"Pierwsza" dzieje się głównie w świecie sonoryzmu; kontekst "Drugiej" i "Trzeciej" tworzy słowo poetyckie: "Praca" Juliana Tuwima oraz "Orphée" Paula Valéry. (...) Wnętrze "IV Symfonii" jest niesłychanie ostre i dramatyczne. Decyduje o tym nieustanny ruch; jakby maleńkie cząsteczki dźwiękowe zostały uwięzione w zamkniętej przestrzeni i odbijały się od siebie. (...) Programowa "VI Symfonia "polska"" powstała na początku lat 80., jest komentarzem do wydarzeń stanu wojennego[11].

Programowy charakter sugeruje tytuł przedostatniej, wyjątkowo rozbudowanej: Sinfonia del tempo che passa, czyli przemijającego czasu. Wiersze Adama Zagajewskiego wykorzystane w VIII Symfonii poświęcone są jednemu tematowi - antysemityzmowi.

Opery[edytuj | edytuj kod]

Cyberiada napisana do libretta kompozytora opartego na opowiadaniach S. Lema w 1970 otrzymała Grand Prix księcia Pierre de Monaco. Częściowo sfilmowała ją telewizja polska, a w całości wystawił w 1986 roku w teatr w Wuppertalu. Polskie prawykonanie dzieła odbyło się 25 maja 2013 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu.

Nad "Cyberiadą" pracowałem w okresie, kiedy tendencje awangardowe były w muzyce polskiej jeszcze bardzo żywe. Aleatoryzm, sonoryzm, bruityzm i inne zjawiska cechujące wówczas tzw. szkołę polską, były dla mnie czymś najzupełniej oczywistym i naturalnym. (...) "Cyberiada" była próbą przeniesienia tych zjawisk na teren muzyki operowej. Okazało się, że techniki te doskonale nadawały się dla muzyki scenicznej, co więcej, były w stanie realizować różne odcienie ekspresyjno-wyrazowe - od dramatycznych, po groteskowe, od melancholijnych po wesołe[12].

Gracze to operowa komedia kryminalna do libretta na podstawie sztuki M. Gogola, którą rozpoczął w czasie wojny i porzucił po napisaniu 40 minut muzyki Dymitr Szostakowicz. Meyer dokończył ją, dochowując wierności stylowi Szostakowicza. Wystawiona została przez operę w Wuppertalu w 1983 roku oraz przez Teatr Wielki w Poznaniu w 2005. Charakterystyczną cechą tej kryminalnej komedii o szulerach jest udział w obsadzie samych mężczyzn.

Opera dziecięca Klonowi bracia skomponowana została na zamówienie Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu, a wystawiona przez Teatr Wielki w Poznaniu (1990) i teatr w Wuppertalu (1993): jest melodyjną, niemalże tonalną operą przeznaczoną dla najmłodszego widza i nie znajduje się w głównym nurcie mojej twórczości[13].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Opery[edytuj | edytuj kod]

  • Cyberiada - opera komiczna na podstawie opowiadań S. Lema (1970)
  • Gracze - dokończenie opery D. Szostakowicza według N. Gogola (1981; nagr. soliści Teatru Wielkiego w Moskwie, Nordwestdeutsche Philharmonie, dyr. Michaił Jurowski, Capriccio 60 062-2)
  • Klonowi bracia - opera dziecięca według E. Szwarca (1989)

Utwory na orkiestrę[edytuj | edytuj kod]

  • I Symfonia (1964)
  • IV Symfonia (1973)
  • Fireballs (1976; nagr. Filharmonia Sląska, dyr. Karol Stryja, polmic 007)
  • Symfonia w stylu Mozarta (1977)
  • V Symfonia (1979)
  • VI Symfonia "polska" (1982; nagr. Orkiestra Polskiego Radia w Krakowie, dyr. Antoni Wit, ISPV 179 CD)
  • Hommage à Johannes Brahms (1982; nagr. Kölner-Rundfunk-Sinfonie-Orchester, dyr. Antoni Wit, KOCH 3-5037-2)
  • Musica incrostata (1988; nagr. WOSPRiT, dyr. Antoni Wit, Koch Schwann 3-1573-2)
  • Muzyka pożegnalna (1997; dedykowana pamięci W.Lutosławskiego)
  • VII Symfonia "przemijającego czasu" (2003; WOSPRiT, dyr. Gabriel Chmura, DUX 0695)
  • Musique scintillante (2007)
  • Kontredanse na dwie orkiestry, w stylu Mozarta (2013)[14]
  • Koncerty solowe
na flet: 1964, 1983
na obój (1973)
na klarnet - 2001 (Eduard Brunner, NOSPR, dyr. Gabriel Chmura, DUX 0594)
na saksofon (1992)
na trąbkę (1975)
na skrzypce:
nr 1 - 1965 (nagr. Roman Lasocki, WOSPRiT, dyr. Karol Stryja, Olympia OCD 323)
nr 2 - 1996 (Magdalena Rezler, NOSPR, dyr. Gabriel Chmura, DUX 0594)
na wiolonczelę:
nr 1 Canti Amadei - 1984 (nagr. Ivan Monighetti, Capella Cracoviensis, dyr. Stanisław Gałoński, ISPV 179 CD)
nr 2 - 1995 (Boris Piergamenshikov, NOSPR, dyr. Antoni Wit, DUX 0594)
na harfę i wiolonczelę - 1984 (nagr. Bożena Trendowicz, Karolina Jaroszewska, Orkiestra Amadeus, dyr. Agnieszka Duczmal, PR CD 085-2)
na skrzypce i wiolonczelę (2006; Julius Berger, Magdalena Rezler, WOSPRiT, dyr. Łukasz Borowicz, DUX 0695)
na fortepian (1989; nagr. Paweł Giliłow, WOSPRiT, dyr. Antoni Wit, Koch Schwann 3-1573-2)
Caro Luigi na 4 wiolonczele i smyczki (1989)
na gitarę (2011)
  • Utwory na chór i orkiestrę:
II Symfonia „Epitaphium Stanisław Wiechowicz in memoriam” do słów Juliana Tuwima (1967)
III Symfonia „Symphonie d’Orphée” do słów Paula Valéry (1968)
VIII Symfonia "Sinfonia da requiem" do słów Adama Zagajewskiego (2009)
  • Msza na chór mieszany i orkiestrę - 1996 (Orkiestra Symfoniczna i Chór Filharmonii Narodowej, dyr. Antoni Wit; CD Accord 096)
  • Oratorium Stworzenie świata na solistów, chór i orkiestrę (1999)

Utwory kameralne[edytuj | edytuj kod]

  • Interludio drammatico na zespół kameralny (1980)
  • Pezzo per Mauro na flet, saksofon, puzon, fortepian, kontrabas i perkusję - 1991 (nagr. Pro Viva ISPV 189)
  • Introspekcje na 5 wiolonczel (1960)
  • Muzyka na 3 wiolonczele, kotły i fortepian (1962)
  • Interludio statico na klarnet i 4 wiolonczele (1964)
  • Kwintet klarnetowy - 1986 (- Eduard Brunner, Kwartet Wilanowski; ISPV 147 CD; - Paweł Drobnik, Kwartet Wieniawski; Dux 0507/0508)
  • Kwintet fortepianowy 1991 (- Kwartet Wilanowski, Krzysztof Meyer; ISPV 171 CD; - Kwartet Wieniawski, Andrzej Tatarski; Dux 0507/0508)
  • Cinque colori na flet, skrzypce, wiolonczelę, perkusję i fortepian (2001)
  • Kwintet na 4 saksofony i fortepian (2007)
  • Quattro colori na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1970)
  • Concerto retro na flet, skrzypce, wiolonczelę i klawesyn - 1976 (Elżbieta Gajewska, Tadeusz Gadzina, Marian Wasiółka, Krzysztof Meyer; Acte Préalable AP0076 )
  • 13 Kwartetów smyczkowych (1963, 1969, 1971, 1974, 1977, 1981, 1985, 1985, 1989, 1994, 2001, 2005, 2010), prawie wszystkie nagrane przez Kwartet Wilanowski, pojedyncze przez kwartety DAFO, Kairos i Wieniawski
  • Au delà d´une absence na kwartet smyczkowy - 1997 (Kwartet Wilanowski, Acte Préalable AP0076)
  • Kwartet na 4 saksofony (1986)
  • Capriccio per sei instrumenti na 3 flety, skrzypce, altówkę i wiolonczelę - 1988 (Elżbieta Gajewska, Tadeusz Gadzina, Ryszard Duź, Marian Wasiółka, ISPV 189 CD)
  • Epitafium na 3 wiolonczele i fortepian (2004)
  • Kwartet fortepianowy (2010) i (2012)
  • Hommage à Nadia Boulanger na flet, altówkę i harfę - 1991 (Elżbieta Gajewska, Ryszard Duź, Helga Storck, ISPV 189 CD)
  • Trio fortepianowe - 1981 (- Trio Wawelskie, ISPV 176 CD; - Arcadia Trio, Bella Musica 31.2415; - Altenberg Trio Wien, challenge 72310)
  • Wittener Kammermusik na flet, obój i klarnet (1988)
  • Trio na flet, altówkę i gitarę 1992 (Robert Aitken, Eckart Schloifer i Reibert Evers; ISPV 176 CD)
  • Trio smyczkowe - 1993 (- Deutsches Streichtrio; ISPV 176 CD; - Tadeusz Gadzina, Ryszard Duź, Marian Wasiółka; Acte Préalable AP0146)
  • Trio klarnetowe - 1998 (Eduard Brunner, Ivan Monighetti, Paweł Giliłow; ISPV 189 CD)
  • Trio na obój, fagot i fortepian - 2002 (Tomohara Yosiba, Koji i Etsuko Okazaki, ISPV 194)
  • Pezzo capriccioso na obój i fortepian (1982)
  • Sonaty na wiolonczelę i fortepian - nr 1 - 1983 (- Reimund Korupp, Krzysztof Meyer, CD Ambitus 97484; - Evva Mizerska, Emma Abbate, TOCC 0098); nr 2 - 2004 (nagr. Evva Mizerska, Katarzyna Glensk, TOCC 0098)
  • Canzona na wiolonczelę i fortepian - 1981 (- Dawid Geringas i Tanja Schatz, ISPV 192 CD; - Evva Mizerska, Emma Abbate, TOCC 0098)
  • Duetti concertanti na fagot i fortepian - 2004 (Koji i Etsuko Okazaki, ISPV 194 CD)
  • Misterioso na skrzypce i fortepian - 1994 (Albrecht Breuninger i Irene Berger; Ars Musici AM 1204-02)
  • Capriccio interrotto (2000) na skrzypce i fortepian (A. Bajewa, G. Karjewa, PR CD 194; - R. Simowicz, Z. Darchomorska, PR CD 191)
  • Metamorphoses na saksofon i fortepian - 2004 (John-Edward Kelly, Bob Versteegh, ISPV 194)
  • Impromptu multicolore na dwa fortepiany - 2000 (Adrienne Soós, Ivo Haag, MGB CTS-M 107)

Utwory solowe[edytuj | edytuj kod]

  • na fortepian
6 sonat na fortepian solo (nagr. Complete Piano Works - Christian Seibert, EDA 36):
nr 1 - 1962 (nagr. Krzysztof Meyer, Acte Préalable AP0076)
nr 2 - 1963 (nagr. Bettina Otto, Sächsische Tonträger LC 9930)
nr 3 (1966); nr 4 (1968); nr 5 (1997); nr 6 (2006)
24 preludia na fortepian - 1978 (nagr. Krzysztof Meyer, ISPV CD 174; Paweł Kubica, SMS RP 12691 CD)
  • na inne instrumenty klawiszowe
Sonata na klawesyn - 1973 (nagr. Elżbieta Chojnacka, ERATO Japan CD 056044 )
Fantazja na organy - 1990 (nagr. Stefan Palm; KR 10068)
  • na skrzypce
Sonata na skrzypce solo - 1975 (nagr. Wolfgang Marschner, ISPC 192 CD; Szymon Krzeszowiec DUX 0688)
6 preludiów na skrzypce solo (1981)
  • na wiolonczelę
I Sonata na wiolonczelę solo - 1961 (nagr. Reimund Korupp, CD Ambitus 97484)
II Sonata na wiolonczelę solo - 2007 (nagr. Julius Berger, Challenge CC 72376)
Moment musical na wiolonczelę solo (1976)
Monologue na wiolonczelę solo - 1990 (nagr. David Geringas; ConBrioDisc ConBES 2019)
  • na flet
Sonata na flety solo - 1980 (nagr. Elżbieta Gajewska, Acte Préalable AP0076; Beate-Gabriela Schmitt, ISPV 194 CD)

Utwory wokalne[edytuj | edytuj kod]

  • z głosem solo
Śpiewy polskie na sopran i orkiestrę do słów Juliana Tuwima (1974)
Tryptyk liryczny na tenor i orkiestrę kameralną (1976)
Quartettino na sopran, flet, wiolonczelę i fortepian do słów Juliana Tuwima (1966)
Pięć utworów kameralnych na mezzosopran, klarnet, skrzypce i altówkę (1967)
Pieśni rezygnacji i zaprzeczenia na sopran, skrzypce i fortepian (1963)
9 fraszek Stanisława Jerzego Leca na sopran i fortepian (1979)
Colloqium niedzielne na ulicy na baryton i fortepian (1981)
  • na chór a cappella:
Wjeliczalnaja - 1988 (Polish Nightingales, Wojciech Krolopp; Azymuth AZ AZ CD 11.045)
Te Deum (2006)

Utwory dziecięce[edytuj | edytuj kod]

  • na fortepian: Czarodziejskie obrazki (1975), Suita dziecięca (1978)
  • na skrzypce i fortepian: Skrzypcowy kramik (1981), Sonatina dla młodzieży (1983)

Nagrody za twórczość[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Około dwustu artykułów, poświęconych przede wszystkim teorii i historii muzyki XX wieku.
  • Monografia Dymitra Szostakowicza (Kraków 1973, 1986; Leipzig 1980; nowa wersja: Paris 1994; Bergisch Gladbach 1995; Amsterdam 1996; Madrid 1997; Mainz 1998, St. Petersburg 1998; Warszawa 1999; wersja rozszerzona Mainz 2008).
  • Współautor monografii Witolda Lutosławskiego (t. I Droga do doskonałości, t. II Droga do mistrzostwa, Kraków 2003-2004; wspólnie z D. Gwizdalanką).
  • Mistrzowie i przyjaciele, (PWM, Kraków 2012)
  • Witold Lutosławski. Wege zur Meisterschaft (z D. Gwizdalanką), Pfau, Saarbrücken 2014

Przypisy

  1. Sprawozdanie z działalności oraz informator za rok 2007. [dostęp 24.04.2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-31)].
  2. Polska Akademia Umiejętności - Członkowie PAU
  3. Kompozytorzy polscy 1918-200, red. M. Podhajski, Warszawa-Gdańsk 2006, s. 609.
  4. "Muzyka" 1992 nr 1
  5. T. Weselmann Musica incrostata, Poznań 2003, s. 49-69.
  6. Krzysztof Meyer. Do i od kompozytora. Red. M. Jabloński, Poznań 1994, s. 92.
  7. Die Musik in Geschichte und Gegenwart, Sachteil, Kassel 1997, tom VIII, szp. 1972.
  8. D. Gwizdalanka Przewodnik po muzyce kameralnej, Kraków 1998, s. 400-403.
  9. Weselmann, op. cit., s. 212.
  10. Krzysztof Baculewski Historia muzyki polskiej tom VII. Współczesność, Warszawa 2012, s. 85-86.
  11. Tomasz Cyz: Muzyka między dźwiękami, "Tygodnik Powszechny" nr 33 z 17 VIII 2003.
  12. Krzysztof Meyer. Do i od kompozytora. Red. M. Jabloński, Poznań 1994, s. 83-84.
  13. Do i od kompozytora, op. cit., s. 84.
  14. http://rozrywka.trojmiasto.pl/Mozart-i-Wielkopolanie-imp380054.html
  15. Akademia z misją. dziennikpolski24.pl, 25 lutego 2011. [dostęp 2013-01-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Meyer, Do i od kompozytora, Red. M. Jabłoński, Poznań (Ars nova) 1994
  • Z. Helman, Encyklopedia Muzyczna PWM ("M"), Kraków 2000
  • T. Weselmann Musica incrostata. Szkice o muzyce Krzysztofa Meyera, Poznań (Wydawnictwa Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk), 2003
  • I. Nikolskaja Ot Szimanowskogo do Lutoslawskogo i Pendiereckogo, Moskwa 1990, Sowjetskij Kompozitor s. 201-208.
  • L. Rappoport-Gelfand Musical Life in Poland. The Postwar Years 1945-1977, Gordon & Breach, New York etc. 1991, s. 133-141. ISBN 2-88124-319-3
  • Kompozytorzy polscy 1918-2000, M. Podhajski (red.), Gdańsk-Warszawa 2005

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]