Krzysztof Piesiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krzysztof Piesiewicz
Krzysztof Piesiewicz VII kadencja Kancelaria Senatu.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 października 1945
Warszawa
Senator VII kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 5 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przewodniczący Ruchu Społecznego
Przynależność polityczna Ruch Społeczny
Okres urzędowania od 28 kwietnia 2002
do 3 kwietnia 2004
Poprzednik Mieczysław Janowski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Krzysztof Marek Piesiewicz (ur. 25 października 1945 w Warszawie) – polski prawnik, adwokat, polityk, scenarzysta filmowy, były wieloletni senator (II, IV, V, VI i VII kadencji).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność zawodowa i społeczna[edytuj | edytuj kod]

Syn Mariana i Anieli Piesiewiczów. W 1970 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Odbył aplikację sądową i adwokacką. W 1973 rozpoczął praktykę adwokacką. W okresie stanu wojennego występował w procesach działaczy NSZZ „Solidarność” (m.in. Huty Warszawa, Ursusa, Komisji Krajowej oraz Radia „Solidarność”). Był oskarżycielem posiłkowym w procesie zabójców ks. Jerzego Popiełuszki. 22 lipca 1989 82-letnia matka Krzysztofa Piesiewicza, Aniela, została zamordowana; jej ciało skrępowano w taki sposób, jak skrępowano Jerzego Popiełuszkę[1]. Był również obrońcą w sprawie pułkownika Ryszarda Kuklińskiego.

Był wieloletnim członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie, wykładowcą i członkiem komisji egzaminacyjnej dla aplikantów adwokackich, wiceprzewodniczącym Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej. Był również ekspertem Regionu Mazowsze „Solidarności” oraz samorządu adwokackiego (ds. legislacyjnych), współzałożycielem i wiceprzewodniczącym Stowarzyszenia Opieki nad Więźniami Patronat (rozwiązanego po wprowadzeniu stanu wojennego). Od 2002 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[2].

Działalność kulturalna[edytuj | edytuj kod]

Jest współautorem scenariuszy filmowych do 17 filmów Krzysztofa Kieślowskiego, m.in. Bez końca, Dekalog, Podwójne życie Weroniki, Trzy kolory; scenariusze te wielokrotnie nagradzano, m.in. europejską nagrodą filmową Felix (1989), na festiwalach w Cannes, San Sebastián, Wenecji, Berlinie, Gdańsku, a scenariusz filmu Trzy kolory. Czerwony otrzymał nominację do Oscara. Scenariusze przetłumaczono na 10 języków i wydano w formie książkowej (Dekalog, 1989). Po śmierci Krzysztofa Kieślowskiego jego scenariusze ekranizowali inni reżyserzy, m.in. Tom Tykwer (Niebo)[3].

Członek instytucji i organizacji zajmujących się kulturą, m.in. Amerykańskiej Akademii Filmowej, Rady Etyki Mediów, Rady Programowej Telewizji Polskiej S.A., rady programowej Studium Generale Europa przy Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Publikował w wielu tygodnikach i miesięcznikach.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. zaangażował się w działalność polityczną. Był m.in. członkiem naczelnej rady politycznej Porozumienia Centrum i z ramienia tej partii zasiadał w Senacie II kadencji (1991–1993). Pełnił wówczas funkcję wiceprzewodniczącego senackiej Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej. Ponownie został wybrany do Senatu IV kadencji w 1997 z listy AWS (wiceprzewodniczący Komisji Praw Człowieka i Praworządności) i do Senatu V kadencji z listy komitetu Blok Senat 2001, którego był jednym z pomysłodawców. Był związany z Ruchem Stu, a od końca lat 90. należał do Ruchu Społecznego AWS, od 2002 do 2004 był ostatnim przewodniczącym tej partii (po przemianowaniu jej na Ruch Społeczny). Był inicjatorem utworzenia Partii Centrum, którą założył w 2004 wspólnie ze Zbigniewem Religą, jednak ostatecznie nie przystąpił do tego ugrupowania.

W 2005 został wybrany na senatora VI kadencji w okręgu warszawskim z ramienia Platformy Obywatelskiej. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz piąty uzyskał mandat senatorski, otrzymując 547 479 głosów.

W grudniu 2009 Krzysztof Piesiewicz zawiesił swoje członkostwo w klubie parlamentarnym PO w związku z zamierzeniami prokuratora co do przedstawienia mu zarzutów m.in. posiadania środków odurzających[4]. Wobec nieuchylenia mu immunitetu postępowanie przygotowawcze w tej sprawie zostało umorzone[5]. W wyborach parlamentarnych w 2011 nie ubiegał się o reelekcję.

Filmografia (scenariusz)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W służbie zbrodni. „Newsweek” nr 17/05. [dostęp 11 grudnia 2013].
  2. Historia CMWP. freepress.org.pl. [dostęp 11 grudnia 2013].
  3. Niebo w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.). [dostęp 11 grudnia 2013].
  4. Piesiewicz zawiesił członkostwo w klubie parlamentarnym PO. wp.pl, 15 grudnia 2009. [dostęp 11 grudnia 2013].
  5. Piesiewicz wraca do Senatu. Dochodzenie będzie umorzone. tokfm.pl, 7 marca 2010. [dostęp 11 grudnia 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]