Krzysztof Wiesiołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krzysztof Wiesiołowski
Krzysztof Wiesiołowski
Ogończyk
Ogończyk
Data urodzenia  ??
Data śmierci 1637
Rodzina Wiesiołowscy
Rodzice Piotr Wiesiołowski
Zofia Lubomirska
Małżeństwo Aleksandra Marianna Sobieska

Krzysztof Wiesiołowski herbu Ogończyk (zm. 1637) – marszałek wielki litewski od 1635, marszałek nadworny litewski od 1619, krajczy wielki litewski od 1620, marszałek sejmu obradującego od 15 stycznia do 26 lutego 1609 roku i od 13 lutego do 13 marca 1618 roku w Warszawie,starosta Tykocina, Supraśla, stolnik wielki litewski i ciwun Wilna przed 1620. Syn Piotra.

Krzysztof Wiesiołowski odziedziczył starostwo tykocińskie jeszcze za życia swojego ojca. Po jego śmierci otrzymał także dzierżawy, tj. starostwa: mielnickie, suraskie, ekonomię grodzieńską, leśnictwo nowodworskie. Własnym kosztem wystawiał chorągwie wojskowie i wielokrotnie odznaczał się męstwem na polu walki. Po śmierci swej jedynej małoletniej córki ofiarował swoje dobra dziedziczne białostockie z przeznaczeniem na wzmocnienie obronności zamku Tykocińskiego. Poza tym był fundatorem klasztoru Brygidek w Grodnie, a także następujących kościołów: kościół parafialny (drewniany) w Dąbrowie (obecnie Białostockiej), kościół w Chodorówce, Łunie, Kwasowie, Zawadach oraz Dolistowie. Przyczynił się także do budowy ołtarza św. Sebastiana w klasztorze oo. Bernardynów w Tykocinie, który powstał w podzięce Panu Bogu za ocalenie rodziny królewskiej. (Krzysztof Wiesiołowski gościł na zamku tykocińskim króla Zygmunta III wraz z rodziną i jego najbliższym otoczeniem. Miało to miejsce między 14 listopada 1630 roku, a 8 lutego 1631 roku. Król schronił się na zamku Tykocińskim przed zarazą). Był elektorem Władysława IV Wazy z województwa trockiego w 1632 roku[1]. Częstym gościem na zamku Tykocińskim (począwszy od roku 1632) u Krzysztofa Wiesiołowskiego bywał także Król Władysław IV, który przejeżdżał tędy w drodze na Litwę. Kilka lat przed śmiercią Krzysztof Wiesiołowski wraz z żoną zamieszkał w Kamiennej pod Dąbrową Białostocką gdzie pędził pustelnicze życie, spędzając czas na pokucie. Zmarł 19 kwietnia 1637 roku. Został pochowany w Grodnie w podziemiach kościoła klasztornego Panien Brygidek, który sam ufundował i uposażył.

Wierny stronnik Zygmunta III. Walczył z rokoszanami i dowodził w wielu wyprawach przeciw Turkom, Szwedom i Carstwu Rosyjskiemu. Fundator i dobroczyńca licznych kościołów i klasztorów. W Tykocinie założył przytułek dla weteranów, co znalazło odbicie w konstytucji sejmowej z 1633. Cały swój majątek zapisał na rzecz dobra publicznego.

Umarł bezdzietnie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Suffragia Woiewodztw y Ziem Koronnych, y W. X. Litewskiego, Zgodnie ná Naiásnieyssego Władisława Zygmunta ... roku 1632 ... Woiewodztwo Krákowskie., [b.n.s.]