Krzysztof Zamenhof-Zaleski
Ludwik Krzysztof Zamenhof-Zaleski, fr. Louis-Christophe Zaleski-Zamenhof (ur. 23 stycznia 1925 w Warszawie) – polski inżynier-konstruktor, esperantysta, wnuk Ludwika Zamenhofa.
Biografia [edytuj]
Urodził się w Warszawie jako syn Adama Zamenhofa (1888–1940) i Wandy z domu Frenkel (1893–1954). Podczas II wojny światowej wraz z najbliższą rodziną został przesiedlony do getta warszawskiego. W sierpniu 1942 udało mu się wydostać z Umschlagplatzu, skąd wywieziono go jako nieżywego. W opuszczeniu getta pomógł jemu i jego matce ksiądz i działacz endecki Marceli Godlewski. Po aryjskiej stronie ukrywali się pod przybranym nazwiskiem Zaleski[1] u Włodzimierza Janczewskiego. Po zakończeniu wojny ukończył Politechnikę Warszawską, gdzie później pracował[2].
W latach 60. XX wieku wyemigrował do Francji.
Jest emerytowanym profesorem politechniki w Mediolanie oraz Wyższej Szkoły Architektury w Paryżu. Zaprojektował m.in. stadion olimpijski w Montrealu i krzyż-pomnik generała Charles'a de Gaulle'a. Ma na swoim koncie ponad sto publikacji naukowych w języku polskim, francuskim, angielskim i esperanto. Z jego inicjatywy ustanowiono Medal Tolerancji, który w 1999 wręczył Janowi Pawłowi II[2].
Z jego inicjatywy w 2009 w Białymstoku został zorganizowany Światowy Kongres Esperanto[2]
Od 2007 Honorowy Obywatel Białegostoku[2].
Przypisy
- ↑ Jan Jagielski: Przewodnik po cmentarzu żydowskim w Warszawie przy ul. Okopowej 49/51. Z. 1, Kwatery przy Alei Głównej. Warszawa: Towarzystwo Opieki nad Zabytkami. Społeczny Komitet Opieki nad Cmentarzami i Zabytkami Kultury Żydowskiej w Polsce, 1996, s. 22-23. ISBN 83-90-66296-5.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Andrzej Kłopotowski: Zamenhof wraca do Białegostoku. gazeta.pl, 17.12.2007. [dostęp 23 lipca 2009].
