Krzywa możliwości produkcyjnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kształt typowej krzywej możliwości produkcyjnych

Krzywa możliwości produkcyjnych (znana również jako krzywa transformacji) - zbiór punktów, które przedstawiają różne alternatywy struktury produkcji dwóch dóbr przy pełnym i efektywnym wykorzystaniu zasobów gospodarczych. Jest to najlepsza spośród możliwości utraconych w wyniku dokonywania wyboru ekonomicznego, nieuniknionego w warunkach rzadkości dóbr.

Krzywa możliwości produkcyjnych ilustruje, jakie ilości poszczególnych dóbr gospodarka może wytworzyć przy danych zasobach i danym poziomie rozwoju technologii. Krzywa pokazuje również możliwości wyboru "koszyka" wytworzonych dóbr. W hipotetycznym przykładzie gospodarki, która wytwarza tylko masło i strzelby, krzywa możliwości produkcyjnych mówi, ile masła i strzelb może zostać wytworzone przy danych zasobach i technologii oraz z ilu strzelb trzeba zrezygnować, żeby wyprodukować więcej kostek masła. Punkty znajdujące się na krzywej ilustrują alokacje efektywne, tzn. takie, w których nie można wytworzyć więcej jednego dobra, nie zmniejszając produkcji drugiego. Punkty powyżej krzywej ilustrują alokacje dóbr nieosiągalne przy danych możliwościach produkcyjnych, punkty poniżej krzywej natomiast alokacje nieefektywne, tzn. takie, w których nie wszystkie zasoby są wykorzystane do produkcji i można wytworzyć więcej jednego dobra, nie zmniejszając produkcji drugiego. Krzywa możliwości produkcyjnych zmienia swój kształt, gdy zmienia się ilość zasobów w gospodarce lub zmienia się dostępna technologia produkcji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Samuelson Paul A., Nordhaus William D., Microeconomics: A Version of Economics, McGrew-Hill 1989