Ksantyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ksantyna
Ksantyna Ksantyna
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C5H4N4O2
Masa molowa 152,111 g/mol
Wygląd białe ciało stałe
Identyfikacja
Numer CAS 69-89-6
PubChem 1188[1]

Ksantyna (2,6-dihydroksypuryna) – organiczny związek chemiczny, jedna z zasad purynowych, bezpośredni prekursor kwasu moczowego. Pochodnymi ksantyny są kofeina, teobromina i teofilina.

Obecność ksantyny została wykryta w meteorycie Murchison. Badania wykluczyły ziemskie pochodzenie cząsteczek[2].

Kliniczne znaczenie pochodnych ksantyny [edytuj]

Pochodne ksantyny, nazywane ksantynami, to grupa alkaloidów powszechnie używanych ze względu na ich łagodny efekt stymulujący i rozkurczający oskrzela co jest wykorzystywane w leczeniu objawów astmy. W przeciwieństwie do bardziej silnych stymulantów ksantyny inhibitują mechanizmy senności indukowanej adenozyną czyniąc je mniej efektywnymi stymulantami niż aminy sympatomimetyczne. Szeroki wpływ ustrojowy sprawia że zakres terapeutyczny ksantyn jest wąski, czyniąc je raczej drugorzędnymi środkami leczenia astmy. Poziom terapeutyczny wynosi 10-20 μg/ml w krwi; oznakami poziomu toksycznego jest drżenie rąk, nudności, mdłości, zdenerwowanie, tachykardia i arytmia.

Metylowanymi pochodnymi ksantyny są kofeina, paraksantyna, teofilina i teobromina. Te związki inhibitują fosfodiesterazę i jest antagonistą receptora adenozyny.

Kofeina: R1 = R2 = R3 = CH3
Teobromina: R1 = H, R2 = R3 = CH3
Teofilina: R1 = R2 = CH3, R3 = H


Wybrane Ksantyny
Nazwa R1 Nomenklatura IUPAC Występowanie
kofeina CH3 CH3 CH3 1,3,7-trimetylo-1H-puryno-2,6(3H,7H)-dion kawa, guarana, yerba mate, herbata
teobromina H CH3 CH3 3,7-dihydro-3,7-dimetylo-1H-puryno-2,6-dion czekolada, yerba mate
teofilina CH3 CH3 H 1,3-dimetylo-7H-puryno-2,6-dion herbata
ksantyna H H H 3,7-dihydro-puryno-2,6-dion rośliny, zwierzęta


Przypisy

  1. Ksantyna – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Martins Z. et al., Extraterrestrial nucleobases in the Murchison meteorite, Earth and Planetary Science Letters 270 (2008) 130–136 {format pdf) (en)

Zobacz też [edytuj]