Książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego, Książę Rzeszy (niem. Reichsfürst, łac. princeps imperii) – tytuł feudalny i arystokratyczny, będący wyższą formą księcia (Fürst), występujący w Świętym Cesarstwie Rzymskim.

Książęta - wasale cesarza[edytuj | edytuj kod]

Tytuł przysługiwał wszystkim bezpośrednim wasalom Świętego Cesarza Rzymskiego, a więc księciu (Herzog), landgrafowi, margrabiemu i palatynowi. Do powyższej grupy należeli również biskupi, opaci i prałaci Rzeszy. Tytuł nie przysługiwał książętom czy hrabiom będącym lennikami wasali cesarza.

Z tytułu wynikały prawa, wraz z najważniejszym, jakim było uczestnictwo w Sejmie Rzeszy czy Landeshoheit – terytorialnej jurysdykcji. Początkowo istniał również szeroki zakres zobowiązań lennych wobec seniora, jednak wraz z postępującym upadkiem władzy centralnej, wasale cesarscy otrzymywali coraz większą samodzielność i niezależność w stosunku do cesarza.

Tytuł honorowy[edytuj | edytuj kod]

Cesarze mogli nadawać ten tytuł jako honorową godność wedle własnego uznania i tak na przestrzeni wieków wyróżnić można nieterytorialnych książąt cesarskich:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Arnold, Benjamin, Princes and territories in medieval Germany, Cambridge University Press, Cambridge and New York
  • Noel J.-F., Święte Cesarstwo, Oficyna Wydawnicza Volumen, Warszawa 1998
  • Paluszyński T., Historia Niemiec i państw niemieckich. Zarys dziejów politycznych, Oficyna Wydawnicza Wyższej Szkoły Języków Obcych w Poznaniu, Poznań 2006.