Książę Neapolu (bizantyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Książę Neapolu - dowódca wojskowy (ducatus Neapolitanus) bizantyjskiej placówki we Włoszech, jednej z niewielu, które pozostały po przybyciu Longobardów i Saracenów. W 661 cesarz Konstans II, wielce zainteresowany sprawami południowych Włoch (przeniósł stolicę do Syrakuz), mianował neapolitańczyka zwanego Basil jako dux lub magister militum. Potem linia książąt, często niezależnych i dziedzicznych od połowy IX wieku, rządziła do przybycia Normanów, nowego zagrożenia, którego nie przetrwali. Trzydziesty dziewiąty i ostatni książę, Sergiusz VII, poddał swe miasto królowi Rogerowi II w 1137.

Książęta zależni od Bizancjum[edytuj | edytuj kod]

Dynastia Sergi[edytuj | edytuj kod]