Książeczka żeglarska
Książeczka żeglarska (książka żeglarska) – podstawowy dokument marynarzy zatrudnionych na statkach handlowych, stwierdzający tożsamość, dokumentujący przebieg pracy oraz umożliwiający przekraczanie granicy morskiej i pobyt we wszystkich portach świata. Książeczkę żeglarską wydaje organ administracji rządowej niezespolonej - Dyrektor Urzędu Morskiego a za granicą placówki konsularne. Książeczka Żeglarska ma status paszportu służbowego przy przekraczaniu innych granic niż morska - np. przy wymianach załogi dokonywanych za granicą lub też po utracie paszportu książeczka żeglarska umożliwia powrót do Polski[1].
W odróżnieniu od procedur przyznawania paszportów nie we wszystkich państwach trzeba być obywatelem danego państwa, aby otrzymać jego Książeczkę Żeglarską. Można też posiadać Książeczki Żeglarskie wielu państw.
w Polsce [edytuj]
W Rzeczypospolitej Polskiej sprawy związane z książeczkami żeglarskimi regulują następujące akty prawne:
- Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych (Dz.U. 1991 nr 61 poz. 258)
- Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2003 r. w sprawie książeczki żeglarskiej i opłat za jej wystawienie (Dz.U. 2003 nr 65 poz. 604 )
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Art. 9 Ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych:
- Książeczka żeglarska stwierdza tożsamość jej posiadacza, przebieg pracy na statkach oraz zawiera dane o stanie zdrowia i uprawnia go do przekroczenia granicy Państwa Polskiego.
- Posiadacz książeczki żeglarskiej może na jej podstawie powrócić do kraju nawet w przypadku utraty jej ważności.
|
||||||||
