Księżniczka Tarakanowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obraz Konstantina Flawickiego z 1864 ilustruje błędne przekonanie, że księżniczka zginęła podczas powodzi w 1777 roku.

Księżniczka Tarakanowa, Elżbieta Aleksiejewna Tarakanowa (zm. 4 grudnia 1775) – rzekoma, samozwańcza córka carycy Rosji Elżbiety.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jej prawdziwe imię i nazwisko, pochodzenie oraz fakty z wczesnych lat życia nie są znane. Była kobietą wyróżniającą się urodą, mającą wielu wpływowych wielbicieli, z których wsparcia korzystała, podając różne wersje odnośnie swojej tożsamości i pochodzenia. W roku 1774 pod wpływem księcia Radziwiłła ogłosiła się córką carycy Elżbiety i feldmarszałka Razumowskiego oraz pretendentką do tronu Rosji, rozpoczynając prowadzenie swego rodzaju listownej kampanii propagandowej. Z polecenia carycy Katarzyny II została podstępnie aresztowana we włoskim Livorno przez podającego się za jej stronnika Aleksieja Orłowa. Po przewiezieniu do Petersburga została osadzona w Twierdzy Pietropawłowskiej, gdzie w toku dochodzenia zmarła na gruźlicę 4 grudnia 1775 roku.

W 1990 r. powstał film pt. Tzarskaya Ohota (Царская Охота) w reż. Witalija Mielnikowa, osnuty na historii porwania księżniczki z Włoch do Rosji.

Księżniczka Tarakanowa w kulturze[edytuj | edytuj kod]