Księżyce Kordylewskiego

Z Wikipedii

Rozmieszczenie punktów libracyjnych L4 i L5, w których występują księżyce Kordylewskiego

Księżyce Kordylewskiego – obłoki pyłowe znajdujące się w punktach libracyjnych orbity Księżyca, obiegające Ziemię w podobnym czasie co Księżyc. Ich istnienie zostało zasugerowane przez polskiego astronoma Kazimierza Kordylewskiego w roku 1961, ale wciąż nie ma pewności co do ich istnienia.

Kazimierz Kordylewski po raz pierwszy zaobserwował księżyce w październiku 1956, jako poświatę o wielkości kątowej około 2° (później oceniono wielkość obłoków na 6°) i jasności o połowę mniejszej od efektu gegenschein. Udało się je sfotografować w 1961, kiedy zdawały się zmienić kształt i rozmiar.

Uważa się, że każdy z dwóch obłoków Kordylewskiego ma masę sumaryczną około 10.000 kg, a średnicę od 14.000 do 50.000 km (dla porównania: średnica Ziemi wynosi ok. 12.745 km).

Niektórzy uważają księżyce pyłowe za zjawisko przejściowe (krótkotrwałe), jako że punkty libracyjne L4 i L5 są niestabilne ze względu na perturbacje Słońca. Prawdopodobnie przestrzeń w pobliżu punktów libracyjnych stanowi pułapkęgrawitacyjną, w której poszczególne pyłki przebywają przez pewien czas, a następnie opuszczają ją, a ich miejsce zajmują nowo schwytane drobinki.