Księżyce Kordylewskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rozmieszczenie punktów libracyjnych L4 i L5, w których występują księżyce Kordylewskiego

Księżyce Kordylewskiego – hipotetyczne obłoki pyłowe mające znajdować się w punktach libracyjnych orbity Księżyca, obiegające Ziemię w tym samym czasie, co Księżyc. Ich istnienie w 1961 roku zostało zasugerowane przez polskiego astronoma Kazimierza Kordylewskiego.

Po raz pierwszy Kordylewski miał je zaobserwować w październiku 1956 r. w obserwatorium meteorologicznym na Kasprowym Wierchu, jako poświatę o wielkości kątowej około 2° (później oceniano wielkość obłoków na 6°) i jasności o połowę mniejszej od efektu Gegenschein (przeciwświecenia). Zjawisko to udało się sfotografować 5 lat później, kiedy hipotetyczne obłoki zdawały się zmienić kształt i rozmiar.

Uważa się[kto?], że każdy z dwóch obłoków Kordylewskiego ma masę sumaryczną około 10 000 kg, a średnicę od 14 000 do 50 000 km (dla porównania: średnica Ziemi wynosi ok. 12 745 km).

Niektórzy uważają[kto?] istnienie księżyców pyłowych za zjawisko przejściowe (krótkotrwałe), jako że punkty libracyjne L4 i L5 są niestabilne ze względu na perturbacje ze strony planet wewnętrznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]