Księga Ezechiela
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Księga Ezechiela – księga prorocka Starego Testamentu.
Autor księgi, Ezechiel (יחזקאל, Jechezkel) piętnował wady rodaków oraz przepowiadał upadek Królestwa Judzkiego, podkreślając jednak przyszłe odrodzenie ojczyzny.
Treść Księgi Ezechiela [edytuj]
- Wizja Rydwanu Jahwe (widzenie Cherubów i kół),
- Widzenie księgi (słyszenie Głosu Boga i powołanie Ezechiela),
- Ponowne ujrzenie chwały Pańskiej,
- Zapowiedz oblężenia Jerozolimy,
- Zapowiedź klęski jako kary za grzechy Izraela,
- Ukaranie Jerozolimy i ocalenie sprawiedliwych,
- Opuszczenie świątyni przez Jahwe i zapowiedz nowego przymierza,
- Proroctwa przeciwko fałszywym prorokom i bałwochwalstwu,
- Symboliczna historia Izraela i Samarii,
- Proroctwa przeciwko Moabitom, Edomowi, Filistynom, Tyrowi, Sydonowi i Egiptowi,
- Zapowiedź przywrócenia Królestwa Bożego,
- Opis przyszłej świątyni,
- Opis podziału wyzwolonego państwa.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Księga Ezechiela w przekładzie Biblii Tysiąclecia
- Księga Ezechiela w przekładzie Biblii Warszawskiej (audio)
|
|||||||||||||||||
