Księga Ezechiela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Księga Ezechiela (Ez) – trzecia z ksiąg proroków większych Starego Testamentu autorstwa Ezechiela, napisana w latach 593-571 p.n.e., ostatecznie zredagowana przed powrotem z niewoli babilońskiej.

Kompozycja Księgi[edytuj | edytuj kod]

  • Wprowadzenie – powołanie Ezechiela na proroka (1-3)
  • Wyrocznie o Judzie i Jerozolimie oraz o zburzeniu Jerozolimy (obrazy grzechów Jerozolimy i zapowiedź bezlitosnej kary) (4-24)
  • Wyrocznie o narodach obcych: Ammonitach, Moabitach, Edomitach, Filistynach, Tyrze, Sydonie i Egipcie (25-32)
  • Obietnice eschatologiczne zapowiadające i opisujące odrodzenie Izraela (33-48)
    • Wyrocznie o przyszłym zbawieniu (33-39)
    • Nowe Prawo (wizja idealnej świętości i idealnego Izraela) (40)

Gatunki literackie Księgi[edytuj | edytuj kod]

Dominują wyrocznie (groźby i obietnice). Dużo miejsca zajmują opowiadania o wizjach i różnorodnych czynnościach symbolicznych Ezechiela. Odrębną grupę stanowią pouczenia, które wyjaśniają lub rozwiązują różne zagadnienia religijne. Zachowało się też kilka alegorii: o orle i roślinach (17, 2-10), o lwicy i lwiątkach (19, 1-9), o mięsie gotującym się w kotle (24, 3-14), o krokodylu jako faraonie (29, 3-16), o dwóch nierządnicach (Oholi i Oholibie) (23, 1-49), o winorośli (15), o cedrze (31).[1]

Cztery wielkie wizje[edytuj | edytuj kod]

  • Wizja Rydwanu Jahwe (1,1-30) – Bóg opuszcza świątynię i przenosi się ze swym ludem do Babilonii na przedziwnym pojeździe o nadzwyczajnej zwrotności, poruszanym przez dziwne istoty o czterech obliczach (człowieka, lwa, wołu i orła), ponad którym unosi się postać podobna do ludzkiej, otoczona wielkim światłem (Bóg, chwała Jahwe).[2]
  • Wizja Grzechów Jerozolimy (8-11) - Izrael porzucił swoją religię, w świątyni postawiono wizerunek kananejskiej bogini Asztarty, przywódcy uprawiają kult zwierząt, ludzie kłaniają się słońcu.
  • Wizja Wysuszonych Kości (37,1-10; 37,11-14) – Stojącego ze wzniesionymi ramionami proroka pośród doliny otaczają wysuszone kości zbliżające się do siebie, oblekające się ciałem i skórą oraz takie, w które wstąpił już duch – ożyły i stanęły na nogi (zapowiedź wskrzeszenia umarłych w dniu Sądu Ostatecznego).
  • Wizja Nowej Jerozolimy (40) – Wizja Boga powracającego w chwale do nowej świątyni.
Rafael Santi, Wizja Ezechiela – rydwan Jahwe (1518)
Tobias Fendt, Wizja Ezechiela – dolina wysuszonych (1565)
Gustave Doré, Wizja doliny suchych kości (1866)

Wybrane komentarze[edytuj | edytuj kod]

  • Otto Richard Kraetzschmar (Göttingen 1900)
  • James Smith (London 1931)
  • G. A. Cooke (Edinburgh 1936, 1960)
  • Georg Fohrer (Tübingen 1955)
  • Walther Eichrodt (Göttingen 1966)
  • Walther Zimmerli (Neukirchen, (1969))

Wybrane tłumaczenia na język polski[edytuj | edytuj kod]

  • Jakub Wujek (1599)
  • Józef Homerski (1975)
  • Kazimierz Romaniuk (1997)
  • Ryszard Rumianek (2009)

Przypisy

  1. J. S. Synowiec, Prorocy Izraela, ich pisma i nauka, Krak1999, s. 335.
  2. W. Tyloch, Dzieje ksiąg Starego Testamentu, Warszawa 1981, s. 193.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Frankowski, Prorok bezlitosnej kary (Księga Ezechiela) , [w:] Wielki świat starotestamentalnych proroków, Warszawa: Wydaw. Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, 2001, s. 217-244.
  • Wilfrid J. Harrington, Klucz do Biblii, Warszawa: Pax, 1995, ISBN 83-211-0277-8
  • Przewodnik po Biblii, Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, 1996, ISBN 83-7146-010-4


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]