Księga Henocha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Księga Henocha albo 1 Księga Henocha − księga apokryficzna Biblii Hebrajskiej i Starego Testamentu. Koptyjski Kościół Prawosławny jako jedyny włączył ją w swój kanon Pisma Świętego, jako natchnioną. Jest ona kompilacją tekstów powstałych między 170 r. przed Chr. i końcem I w. po Chr.[1]

Krótki urywek z 1 Księgi Henocha (1 Hen 1,9) cytowany jest w Nowym Testamencie (List Judy 1,14-15). Autorstwo cytowanych słów jest tam w sposób jednoznaczny przypisywane "Henochowi, siódmemu po Adamie" (1 Hen 60,8).

Istnieją jeszcze dwie księgi apokryficzne przypisywane Henochowi - synowi Jereda: 2 Księga Henocha z I w. po Chr. zachowana jedynie w starosłowiańskim[2] oraz 3 Księga Henocha z V w. po Chr. zachowana w języku hebrajskim[3]. 1 Księga Henocha jest najczęściej cytowana.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Opisuje ona podróże, wizje, sny i objawienia proroka Henocha w trakcie jego odwiedzin w niebie. Często występującym motywem jest grzech aniołów z córkami ludzkimi (Rdz 6,2)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Por. F. Martin, Le livre d'Hénoch, 1906, s. 10; Henri Rondet: Original Sin. The Patristic and Theological Background. Shannon Irlandia: 1972, s. 17. ISBN 0-7165-0516-9.
  2. F.I. Andersen 2 (Slavonic Apocalypse of) Enoch, a new Translation and Introduction w: The Old Testament Pseudepigrapha, Vol 1 (1983), ed. James Charlesworth (red.) ISBN 0-385-09630-5, s. 94
  3. Craig A. Evans: Noncanonical Writings and New Testament Interpretation. 1992, s. 24.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Apokryfy Starego Testamentu. Oprac., wstęp: ks. Ryszard Rubinkiewicz SDB. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Vocatio 1999.
  • Najważniejsze apokalipsy apokryficzne. W: Rosik, Mariusz ks., Rapoport, Icchak rabin: Wprowadzenie do literatury i egzegezy żydowskiej okresu biblijnego i rabinicznego. Wrocław: Tum Wydawnictwo Wrocławskiej Księgarni Archidiecezjalnej, 2009, s. 56-59, seria: Bibliotheca Biblica.