Księga dróg i królestw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Księga dróg i królestw (arab. كتاب المسالك والممالك, Kitāb al-Masālik wa'l-Mamālik) – pochodząca z XI wieku kronika geograficzna spisana przez arabskiego historyka, geografa i kronikarza Abu Abdullaha al-Bakriego[1][2]. Została napisana około 1068 w Kordobie, w obecnej Hiszpanii.

Tematyka i zawartość dzieła[edytuj | edytuj kod]

Księga stanowiła rodzaj geograficznego przewodnika po świecie znanym ówczesnym arabskim kupcom[3]. Autor w swoim dziele zawarł opisy terenów w Afryce od Oceanu Atlantyckiego przez Saharę, do Afryki Środkowej. W kronice znajduje się wiele istotnych informacji o ludach europejskich wczesnego średniowiecza w tym m.in. o Słowianach, głównie zachodnich[4], do których należy m.in. relacja Ibrahima ibn Jakuba o państwie Mieszka I. Al-Bakri oprócz opisów geograficznych starał się również opisać ludność ich kulturę oraz sytuację polityczną w poszczególnych regionach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dzieło stało się znane w Europie dopiero w połowie XIX wieku dzięki tłumaczeniom literatury arabskiej dokonanych przez orientalistę Williama McGuckina de Slane'a. Jeden z tomów Translation of anonymous's El Bekri, 1065 zawierał tłumaczenia Księgi dróg i królestw.

Przypisy

  1. T. Lewicki, Źródła arabskie do dziejów słowiańszczyzny, Wrocław 1969
  2. Zdzisław Pentek, Arabskie piśmiennictwo podróżnicze doby klasycznej. Krótki przegląd
  3. Urszula Lewicka-Rajewska, Arabskie opisanie Słowian, Wrocław 2004, ISBN 83-87266-11-6
  4. Księga dróg i królestw Al-Bakriego, Pomniki dziejowe Polski, seria 2, t. 1 1946

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga dróg i królestw Al-Bakriego, Pomniki dziejowe Polski, seria 2, t. 1 1946
  • Urszula Lewicka-Rajewska, Arabskie opisanie Słowian, Wrocław 2004, ISBN 83-87266-11-6
  • T. Lewicki, Źródła arabskie do dziejów słowiańszczyzny, Wrocław 1969
  • Franciszek Piekosiński, Al Bekri o Polakach, Kraków 1900.