Księga zaginionych opowieści

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Księga zaginionych opowieści
The Book of Lost Tales
Autor John Ronald Reuel Tolkien, red. Christopher Tolkien
Miejsce wydania Wielka Brytania
Język angielski
Tematyka fantasy

Księga zaginionych opowieści – tytuł zbioru wczesnych opowiadań J. R. R. Tolkiena oraz dwóch pierwszych tomów wydanej przez Christophera Tolkiena wielotomowej Historii Śródziemia, w której prezentuje i analizuje manuskrypty tych opowiadań, będące najwcześniejszymi formami zespołu fikcyjnych mitów, które później stworzyły Silmarillion. Po każdej z opowieści następują notatki i szczegółowy komentarz autorstwa Christophera Tolkiena.

Główne ramy książki wyznacza historia człowieka, który przybywa na Tol Eressëę zamieszkaną przez elfów. We wcześniejszych wersjach Zaginionych opowieści człowiek ten nazywał się Eriol i pochodził z północnej Europy, w późniejszych wersjach miał na imię Ælfwine i żył w Anglii w czasach średniowiecza. W książce Eriol przychodzi do Chaty Utraconej Zabawy, w której goszczą go Lindo i Vaire - Eldarowie. Od nich i od innych mieszkańców dowiaduje się Eriol o początkach świata, od Muzyki Ainurów do przybycia Ludzi. (Jest to więc pierwsza połowa historii opisanych w Silmarilionie).

Rozdziały w Księdze Zaginionych Opowieści (pomijając przypisy, zmiany dokonane w każdym z rozdziałów i komentarze):

  1. Chata Utraconej Zabawy
  2. Muzyka Ainurów
  3. Przybycie Valarów i wzniesienie Valinoru
  4. Uwięzienie Melka
  5. Przybycie elfów i wzniesienie Kôru
  6. Kradzież Melka i mrok nad Valinorem
  7. Ucieczka Noldolian
  8. Opowieść o Słońcu i Księżycu
  9. Ukrycie Valinoru
  10. Opowieść Gilfanona: Znój Noldolian i przybycie Ludzi

Wiele imion i nazw w książce jest identycznych lub bliskich późniejszym wersjom, niektóre z nich jednak zupełnie nie przypominają swych ostatecznych form. J. R. R. Tolkien dość często zmieniał nazwy, czasem tworzył kilka nowych wariantów w jednym manuskrypcie, następnie po kolei je odrzucając. Mylący bywa fakt, że czasem nazwa odnosząca się do jednej rzeczy jest następnie stosowana do innej, tracąc pierwotne znaczenie.

Tolkien porzucił redagowanie tych opowieści, lecz później zostały one wykorzystane jako część szkiców o mitologii Śródziemia, które przerodziły się w Silmarillion.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]