Księstwo Neopatrii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ducat de Neopàtria
Księstwo Neopatrii
Despotat Epiru 1319-1390 Republika Florencka
Herb Księstwa Neopatrii
Herb Księstwa Neopatrii
Język urzędowy kataloński
Stolica Ipati
Typ państwa monarchia
podbój 1319
Data likwidacji 1390
Religia dominująca prawosławie
Mapa Księstwa Neopatrii

Księstwo Neopatrii znane także jako Księstwo Neopatras (kataloński: Ducat de Neopàtria, grecki: Δουκάτο Νέων Πατρών) – jedno z państw założonych przez łacinników na terenie Grecji w okresie znanym jako Frangokratia, zapoczątkowanym przez zdobycie Konstantynopola przez siły IV wyprawy krzyżowej. Księstwo znajdowało się w środkowej części Grecji, były to głównie ziemie leżące wokół miasta Neai Patrai (Νέαι Πάτραι), współczesnego Ipati. Miasto to leży w dolinie rzeki Spercheios, na zachód od Lamii.

Między 1318 a 1319 rokiem Almogawarzy z Kompanii Katalońskiej, po podbiciu większości ziem Księstwa Ateńskiego ruszyli na tereny Despotatu Epiru w południowej Tessali. Ich dowódcą był Alfonso Fadrique, infant Królestwa Sycylii. Zdobyte przez niego tereny dostały status księstwa i zostały połączone z Księstwem Aten. Nowo powstałe księstwo podzielono na kapitanaty Siderokastron, Neopatria i Salona.

Część tych ziem weszła w 1337 roku w skład Serbii rządzonej przez Stefana Duszana. W 1377 roku tytuł księcia Neopatrii został przyznany Piotrowi IV Aragońskiemu. Jego następcy zachowywali go tak iż do dzisiaj jest używany w pełnej tytulaturze królów Hiszpanii.

Kampanie Bizancjum prowadziły do stopniowego odzyskiwania utraconych terenów a 1390 roku resztki ziem księstwa przejęła Republika Florencji.

Jeśli chodzi o organizację kościelną to istniała tu katolicka archidiecezja Neopatras której podlegał jeden biskup sufragan we współczesnej Lamii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Setton, Kenneth M., Catalan Domination of Athens 1311–1380, Variorum, Lonyd, 1975.