Księstwo bełskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
księstwo bełskie
Ruś Kijowska 1170-1462 Zjednoczone Królestwo Polskie
Język urzędowy ruski
Stolica Bełz
Ostatnia głowa państwa książę (ostatni) Władysław II
Zależne od księstwo włodzimierskie (1170-1234),
księstwo halicko-wołyńskie (1234-1340),
Wielkie Księstwo Litewskie (1340-1377),
Królestwo Węgier (1378-1388),
Księstwo Mazowieckie (1388-1462)
Religia dominująca prawosławie

Księstwo bełskie (ukr. Белзьке князівство) – staroruskie udzielne księstwo powstałe w 1170 wskutek feudalnego rozdrobnienia Rusi, lenno Królestwa Polskiego od roku 1366.

W 1240 zostało zniszczone przez Tatarów. Początkowo istniało w wasalnej zależności od księstwa włodzimierskiego. Po klęsce Aleksandra Wsiewołodowicza i zdobyciu księstwa w 1234 przez Daniela Halickiego, w latach 1234-1340 księstwo było zależne od księstwa halicko-wołyńskiego, po śmierci Bolesława Trojdenowicza (w 1340) w latach 1340-1377 przeszło pod Jerzego Narymuntowicza i do zależności od Wielkiego Księstwa Litewskiego, w 1378 podporządkowane Węgrom, przekazane w r. 1387 księciu halickiemu Ściborowi ze Ściborzyc[1]zdobyte przez Jadwigę ale w roku 1388, przekazane Księstwu Mazowieckiemu (Siemowitowi IV przez Jagiełłę) a po śmierci Władysława II płockiego włączone do Polski w 1462 jako województwo bełskie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dvořáková, Daniela : Rytier a jeho kráľ. Stibor zo Stiboríc a Žigmund Lucemburský. Budmerice, Vydavatel’stvo Rak 2003, ISBN 978-80-85501-25-4.