Kuźma Galicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kuźma Nikitowicz Galicki (ros. Кузьма Никитович Галицкий) (ur. 24 października 1897 w Taganrogu, zm. 14 marca 1973 w Moskwie) - generał armii Sił Zbrojnych ZSRR (1955), Bohater Związku Radzieckiego (19 kwietnia 1945).

Urodził się w rodzinie robotniczej. W 1917 wcielony do wojska, był podoficerem. W 1918 dobrowolnie wstąpił do Armii Czerwonej. Uczestniczył w wojnie domowej na Ukrainie, w składzie Południowego i Południowo-Zachodniego Frontu, na stanowiskach dowódcy plutonu, kompanii i batalionu.

W 1922 ukończył Wyższą Szkołę Taktyczną Piechoty i Akademię Wojskową im. M. Frunzego w 1927 r. Jako dowódca dywizji brał udział w wojnie sowiecko-fińskiej 1939-1940.

W czasie Wojny Ojczyźnianej 1941-45 dowodził dywizją i korpusem, był zastępcą dowódcy armii na Zachodnim i Północno-Zachodnim Froncie (czerwiec 1941 - marzec 1942), potem od września 1942 dowódca 3 Armii Uderzeniowej i 11 Armii Gwardii w składzie Kaliningradzkiego, 1 Bałtyckiego i 3 Białoruskiego Frontu.

Po wojnie dowodził wojskami Specjalnego Okręgu Wojskowego (1945 - 1946), Przykarpackiego (1946 - 1951) i Odeskiego Okręgu Wojskowego (1951 - 1954), Północnej Grupy Wojsk (1955 - 1958). W 1958-1961 dowódca Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego.

Od stycznia 1962 w stanie spoczynku. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 2. do 5. kadencji.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i medale polskie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]