Kuźniczysko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kuźniczysko
Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP
Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat trzebnicki
Gmina Trzebnica
Sołectwo Kuźniczysko
Wysokość 113 m n.p.m.
Liczba ludności (2013) 383
Strefa numeracyjna (+48) 71
Kod pocztowy 55-100 Trzebnica
Tablice rejestracyjne DTR
SIMC 0881549
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kuźniczysko
Kuźniczysko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kuźniczysko
Kuźniczysko
Ziemia 51°22′31″N 17°10′58″E/51,375278 17,182778
Strona internetowa miejscowości

Kuźniczysko (hist. Polska Kuźnica[1], niem. Polnisch Hammer, 1937-1945 Groß Hammer[2]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Trzebnica[3].

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[4]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzym.-kat. pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, drewniany, z XVIII w.

Młyn wodny wczoraj i dziś[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o młynie wodnym w Kuźniczysku sięgają roku 1785[5], kiedy wieś zamieszkiwało 400 osób. Wiadomo jednak, że młyn istniał w tym miejscu dużo wcześniej - od XVI wieku. W XIX wieku obok młyna wybudowany został zespół dworski obejmując młyn i nadając mu nazwę dworski. Obiekt był kilkukrotnie przebudowywany. W roku 1870 w młynie została wybudowana trzecia kondygnacja, na którą wstawiono odsiewacze mąki. Ostatnia przebudowa nastąpiła w latach 1927/31. Wymieniono wszystkie dotychczasowe urządzenia technologiczne oraz zmieniono napęd. W roku 1927 wybudowano nowe koryto Sąsiecznicy w stronę obecnej szkoły podstawowej, jaz oraz staw jako zbiornik dla potrzeb napędu technologii. Stare koryto rzeki przyjęło nazwę Młynówka. Ze względu na panujące susze, a tym samym niski poziom wody w rzece w roku 1930 wybudowano obok młyna pierwszą w okolicy trafostację, zasilającą silnik pędni głównej. Od tego momentu rozpoczął się proces elektryfikacji wsi. W roku 1931 zlikwidowano drewniane koło nasiębierne i zabudowano nowoczesną turbinę Francisa.


W kwietniu 2012 roku nastąpiło uroczyste otwarcie Izby Tradycji Młynarskich[6] i udostępnienie młyna zwiedzającym. Tym samym obiekt stał się punktem węzłowym sieci Małych Muzeów Domowych zrzeszających muzealników z Polski, Czech, Słowacji, Litwy, Ukrainy i Niemiec. Od tego czasu młyn daje odwiedzającym możliwość odbycia lekcji „żywej historii” oraz zapoznania się z jednym z ginących zawodów.
Od czerwca 2012 roku oferta turystyczna wzbogacona została o grę terenową „Sekrety Wodnego Młyna”. Quest ten na początku 2013 roku zdobył główną nagrodę w konkursie na „Najlepszą Wyprawę Odkrywców po Kocich Górach[7]. Karta wyprawy dostępna jest na stronie www.wyprawyodkrywcow.pl
Młyn można zwiedzać, a quest przechodzić codziennie po uprzednim umówieniu się.

Przypisy