Kubańskie Siły Powietrzne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Defensa Anti Aérea de las Fuerzas Armadas Revolucionarias
Państwo Kuba
Siły zbrojne Fuerzas Armadas Revolucionarias
Nazwa skrócona DAAFAR
Data utworzenia 1962
Znak rozpoznawczy Roundel of the Cuban Air Force 1928-1955 and 1962-today.svg
Najwyższe dowództwa
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Kubański MiG-21

Siły Powietrzne Rewolucji (hiszp. Defensa Aérea Revolucionaria) - kubańskie siły powietrzne, których obecna nazwa obowiązuje od 1962 roku kiedy to władzę na wyspie objął Fidel Castro. Używany przez formację sprzęt jest pochodzenia radzieckiego i rosyjskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1917 roku zaczęto rekrutować pierwszych ochotników do nowopowstającej jednostki lotnictwa, przyszli piloci zostali wysłani do Stanów Zjednoczonych w celu odbycia szkolenia lotniczego. W tym samym roku Kuba zakupiła w Stanach sześć samolotów szkolno treningowych Curtiss JN-4D, na których piloci i personel techniczny wyszkolony w USA miał szkolić kolejnych pilotów już na miejscu, na wyspie. Kolejny zakup miał miejsce w 1923 roku kiedy to na wyspę dotarły również zakupione w USA cztery samoloty obserwacyjne O2U Corsair i 6 bombowców Airco DH.4. W celu sprawnej obsługi pierwszych samolotów bojowych, personel naziemny i pilotów wysłano w celu przeszkolenia do USA. W 1924 roku kubańskie siły powietrzne liczyły 18 oficerów i 98 żołnierzy i podoficerów. W 1934 roku miała miejsce reorganizacja sił powietrznych, podzielono je na dwie formacje, Lotnictwo Wojskowe i Lotnictwo Morskie. Do końca lat 30. XX wiek uzupełniono siły powietrzne amerykańskimi samolotami Waco D-7, Bellanca Aircruiser, Howard DGA-15, Stearman A73-B1, Curtiss-Wright CW-19. W 1941 roku uruchomiona zaostała Narodowa Akademia Lotnicza. W latach II wojny światowej w zamian za udostępnienie swoich baz samolotom amerykańskim i brytyjskim, Kuba została objęta programem Lend-Lease, dzięki któremu pozyskała 45 nowych samolotów z USA, między innymi North American T-6 Texan, Stearman PT-17 Kaydet i PT-13, Aeronca L-3 i Grumman G-21 Goose. Po wojnie Stany dostarczyły North American P-51 Mustang, North American B-25 Mitchell i transportowe Douglas C-47 Skytrain. Dzięki tym dostawom w 1947 roku siły powietrzne dysponowały jednym dywizjonem mysliwskim i jednym bombowym posiadając 55 samolotów i około 750 żołnierzy. W 1955 roku po reorganizacj powstały Kubańskie Wojskowe Siły Powietrzne. Pierwszym odrzutowym samolotem były zakupione w USA samoloty Lockheed T-33 Shooting Star a pierwszym smigłowcem Westland Whirlwind.

Okres porewolucyjny[edytuj | edytuj kod]

W przededniu wybuchu rewolucji, siły lotnicze liczyły 2000 osób. 1 stycznia 1959 roku do Hawany wkroczył Fidel Castro na czele partyzantów. Po zwycięstwie, Kubańskie Wojskowe Siły Powietrzne zostały przemianowane na Siły Powietrzne Rewolucji, nastąpiła szybka wymiana dotychczas używanego sprzętu na konstrukcje radzieckiego przemysłu lotniczego. W połowie lat 60. ubiegłego wieku Kuba dysponowała już:

Powszechnie stosowaną praktyką przez Związek Radziecki było zmuszanie Kuby do zakupu obok preferowanych nowoczesnych samolotów również starszych i wyeksplatowanych, konsekwencją tych metod była obecność w 1976 roku obok nowoczesnych MiGów-21 również 75 starszych MiGów-17. Zwyczajem był również przymus kupowania jednego samolotu szkolenj wersji na 5-6 sztuk samolotu w wersji bojowej. Pod koniec lat 70. na uzbrojenie trafiły MiGi-23 a na początku 1990 roku MiGi-29. Dużą część personelu technicznego osługującego MiGi stanowili doradcy radzieccy. Obecnie rewolucyjne siły powietrzne dysponują następującymi sprawnymi samolotami i smigłowcami:

  • MiG-21MF, 4 samoloty
  • MiG-21UM, 4 samoloty
  • MiG-23MF/MS, 6 samolotów
  • MiG-23ML, 10 samolotów
  • MiG-23UB, 2 samoloty
  • MiG-29B, 2 samoloty
  • MiG-29UB, 1 samolot
  • Mi-8T, 4 śmigłowce
  • Mi-8TKV, 2 śmigłowce
  • Mi-17, 8 śmigłowców
  • Mi-24D, 4 śmigłowce
  • An-24, 4 samoloty
  • An-26, 3 samoloty
  • Jak-40, 3 samoloty
  • Ił-62, 1 samolot
  • Ił-96, 2 samoloty
  • Aero L-39 Albatros, 7 samolotów
  • Zlín Z 26, 20 samolotów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Siły powietrzne świata, "Lotnictwo", nr 6 (1991), s. 43-47, ISSN 364215.
Commons in image icon.svg