Kuc szetlandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kuc szetlandzki
Kuc szetladzki o sierści letniej
Kuc szetlandzki podczas pokazu

Kuc szetlandzkirasa koni zaliczanych do kuców, pochodząca z Wysp Szetlandzkich. Jest to jedna z najmniejszych ras występujących obecnie kuców – ich niski wzrost jest wynikiem naturalnego procesu skarłowacenia. W 1890 roku założono pierwszą księgę stadną. Na skutek działalności człowieka kuce szetlandzkie, występujące początkowo jedynie na Szetlandach, rozprzestrzeniły się na cały świat [1]. Jedyna w Polsce stadnina kuców szetlandzkich znajduje się w Imnie pod Golczewem[2]. Rasa ta wywodzi się prawdopodobnie od prehistorycznych form kuca, które skarłowaciały w krańcowo surowych warunkach klimatycznych [1]. Charakterystyczna dla kuców szetlandzkich jest ich wytrzymałość, długowieczność, upartość i łagodność.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nikt dokładnie nie wie, jak i kiedy powstała ta rasa. Pierwsze znaleziska na Wyspach Szetlandzkich (archipelag na Oceanie Atlantyckim, około 200 km na północ od wybrzeży Wielkiej Brytanii) pochodzą z 500 roku p.n.e. Wiadomo, że aż do dzisiaj rasa ta pozostała praktycznie niezmieniona. Jedynie około 1000 lat temu mogło dojść do krzyżówki z nieistniejącym już kucem norweskim. W 1890 roku kucowi szetlandzkiemu założono w Anglii księgę stadną. Od tamtej pory prowadzona jest hodowla w czystości rasy. W XIX wieku kuce szetlandzkie wykorzystywano do pracy w angielskich kopalniach, obecnie świetnie nadają się do małych bryczek i dziecięcej jazdy wierzchem. [3]

Pokrój[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z wzorcem rasowym [4], wysokość w kłębie wynosi maksymalnie do 107 cm. Głowa o prostym i suchym profilu, szyja jest mocna, łopatki długie, a kłąb słabo zaznaczony. Kłoda (tułów) tych koni jest masywna; klatka piersiowa jest głęboka. Zad silny i okrągły. Kończyny są krótkie; kopyta małe i twarde. Umaszczenie wszystkich rodzajów, oprócz tarantowatego [1]. Kuce te odznaczają się bujną grzywą i ogonem, czasami zdarzają się szczotki pęcinowe.

Odmiana amerykańska[edytuj | edytuj kod]

Amerykańskie kuce szetlandzkie są większe od skandynawskich krewniaków – mierzą ok. 115 cm w kłębie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 zob. Martin Haller: Rasy Koni. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1997. ISBN 83-7073-121-X.
  2. Polska niezwykła województwo zachodniopomorskie. Warszawa: Demart SA, 2008. ISBN 978-83-7427-416-6.
  3. Kuc szetlandzki - Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal
  4. Polska Księga Stadna Kuców Szetlandzkich. [dostęp 19 grudnia 2010].
Commons in image icon.svg