Kukabura chichotliwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kukabura chichotliwa
Dacelo novaeguineae[1]
(Hermann, 1783)
Kukabura chichotliwa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd kraskowe
Rodzina zimorodkowate
Podrodzina łowce
Rodzaj Dacelo
Gatunek kukabura chichotliwa
Synonimy
  • Alcedo novæ Guineæ Hermann, 1783[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
(audio)

Głos kukabury

Kukabura chichotliwa, kukabura (Dacelo novaeguineae) – gatunek średniego ptaka z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae), zamieszkujący wschodnią i południowo-wschodnią Australię. Introdukowany na Tasmanii i w południowo-zachodniej Australii.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny 
Największy przedstawiciel rodziny zimorodkowatych, z dużą głową i masywnym dziobem. Obie płci wyglądają jednakowo, ale samica jest nieco większa. Upierzenie ciała beżowe, skrzydła brunatne z niebieskimi plamkami. Ogon dość długi, brązowy z ciemnymi prążkami. Za okiem ciemna plama.
Rozmiary 
dł. ciała: ok. 40-45 cm[4],rozpiętość skrzydeł: 64-66 cm[4]
Masa ciała 
ok. 340 g[4]
Głos 
Charakterystyczny, głośny głos przypominający histeryczny, ludzki chichot. Odzywa się głównie o świcie i zmierzchu.
Zachowanie 
W przeciwieństwie do innych zimorodków, nie jest ściśle związany z wodą. Żyje w grupach rodzinnych do 8 osobników, składających się z rodziców oraz ich potomstwa z kilku lęgów - zwykle są to samce. Osiadłe, przez cały rok bronią swojego terytorium.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Luźne lasy, zadrzewienia, charakteryzujące się zwykle zimnym i wilgotnym klimatem[5].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Zjada owady i inne bezkręgowce, małe ssaki, gady, ptaki i ich pisklęta. W przeciwieństwie do innych zimorodków, nie łowi ryb (choć sporadycznie może to robić). Poluje w dzień, zazwyczaj siedząc na gałęzi drzewa i czatując na ofiarę. Gdy pojawi się odpowiednia zdobycz, rzuca się w dół i chwyta ją dziobem[5].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Kukabura w locie
Gniazdo
W dziupli drzewa lub innym otworze, np. drzewnej termitierze, budce lęgowej, pęknięciu w murze, sporadycznie w norze wydrążonej w skarpie.
Jaja
Samica składa 2-4 czysto białe jaja w odstępach jednodniowych, rzadko większych[5].
Wysiadywanie
Trwa ok. 24-26 dni. Jaja są wysiadywane przez wszystkich członków grupy rodzinnej, na zmianę[5].
Pisklęta
Pisklęta klują się nagie i ślepe, są podobnej wielkości, co dorosłe, mają jednak mniejsze dzioby (czarne, jaśnieją z wiekiem). Dojrzałość płciową ptak osiąga w wieku jednego roku[5].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się 2 podgatunki, zamieszkujące odpowiednio:

  • Dacelo novaeguineae novaeguineae - wschodnia część Australii
  • Dacelo novaeguineae minor - Półwysep Jork. Ptaki z tego podgatunku są nieco mniejsze od D. n. novaeguineae.

Przypisy

  1. Dacelo novaeguineae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Laughing Kookaburra (Dacelo novaeguineae) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 26 czerwca 2011].
  3. Dacelo novaeguineae. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 Na ścieżkach wiedzy Encyklopedia 100 Ptaków. Bellona SA, 2008, s. 59. ISBN 978-83-11111-78-3.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Laura Scholtis: Dacelo novaeguineae. Laughing kookaburra. Animal Diversity Web. [dostęp 11 maja 2014].