Kuldīga

Kuldīga
Herb Kuldīgi Flaga Kuldīgi
Państwo	Łotwa
Gmina	Kuldīga
Burmistrz	Talis Pukits
Populacja (2012) • liczba ludności	12 617
Położenie na mapie Łotwy Kuldīga
56°58′N 21°57′E
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Ceglany most przez rzekę Windawę w Kuldydze

Kuldīga (niem. Goldingen, pol. Kuldyga, Goldynga) – miasto w zachodniej Łotwie, w Kurlandii, nad rzeką Windawą, siedziba władz okręgu Kuldīga, 13 335 mieszkańców. Kuldīga do dziś zachowała swój rzemieślniczy charakter. Znajdują się tam również nowoczesne zakłady przemysłowe, dominuje przemysł drzewny. W mieście mają swoją siedzibę również filie wyższych uczelni pedagogicznych z Rygi i Lipawy.

Historia:

Kuldīga została po raz pierwszy wzmiankowana w 1245 roku, w dokumentach biskupa Wilhelma. W tych latach na terenie obecnej Kuldīgi zbudowano zamek kawalerów mieczowych nazwany Jesusburg (później Goldingen). W 1378 Kuldīga uzyskała prawa miejskie, a w 1398 wstąpiła do Związku Hanzeatyckiego. W XVII wieku była, obok Mitawy, głównym ośrodkiem Księstwa Kurlandii i Semigalii. Do dziś nazywana jest stolicą Kurlandii.
We wrześniu 1659 roku tutejszy zamek został odbity przez wojska Rzeczypospolitej. Twierdza mająca 1500 ludzi (1/3 sił szwedzkich w Kurlandii) zdobyta została przez około 800 żołnierzy, niedysponujących większą ilością dział.

Zabytki i atrakcje turystyczne:

• jednolita zabudowa drewniana z XVIII-XIX wieku, zespół unikatowy w skali Łotwy.
• XIII-wieczny młyn wodny na rzece Alekšupīte.
• ceglany most z 1874 r. na rzece Windawie o długości 165 m.
• katolicki kościół Świętej Trójcy z 1640 r.
• „domek kata” oraz luterański kościół św. Katarzyny z bogato rzeźbioną amboną i ołtarzem z XVII wieku, autorstwa Seferemsa Starszego oraz organami z 1715 roku.
• luterański kościół Świętej Anny z 1904 r.
• cerkiew prawosławna z 1871 r.
• Główną atrakcją miasta są wodospady rumba Windawy, najszersze naturalne wodospady na Łotwie o szerokości 110 m i wysokości ponad 2 m.
• Synagoga w Goldyndze.

Linki zewnętrzne

• Kuldyga w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.