Kuldīga
Na mapach:
| Kuldīga | |||||
|
|||||
| Państwo | |||||
| Novads | Kuldīga | ||||
| Burmistrz | Talis Pukits | ||||
| Powierzchnia | b.d. km² | ||||
| Położenie | 56°58′N 21°57′E |
||||
| Ludność (2005) • liczba ludności |
13 335 |
||||
| Strona internetowa miasta | |||||
Kuldīga (niem. Goldingen, pol. Goldynga) – miasto w zachodniej Łotwie, w Kurlandii, nad rzeką Windawą, siedziba władz okręgu Kuldīga, 13 335 mieszkańców. Kuldīga do dziś zachowała swój rzemieślniczy charakter. Znajdują się tam również nowoczesne zakłady przemysłowe, dominuje przemysł drzewny. W mieście mają swoją siedzibę również filie wyższych uczelni pedagogicznych z Rygi i Lipawy.
Historia:
Kuldīga została po raz pierwszy wzmiankowana w 1245 roku, w dokumentach biskupa Wilhelma. W tych latach na terenie obecnej Kuldīgi zbudowano zamek kawalerów mieczowych nazwany Jesusburg (później Goldingen). W 1378 Kuldīga uzyskała prawa miejskie, a w 1398 wstąpiła do Związku Hanzeatyckiego. W XVII wieku była, obok Mitawy, głównym ośrodkiem Księstwa Kurlandii i Semigalii. Do dziś nazywana jest stolicą Kurlandii.
We wrześniu 1659 roku tutejszy zamek został odbity przez wojska Rzeczypospolitej. Twierdza mająca 1500 ludzi (1/3 sił szwedzkich w Kurlandii) zdobyta została przez około 800 żołnierzy, niedysponujących większą ilością dział.
Zabytki i atrakcje turystyczne:
- jednolita zabudowa drewniana z XVIII-XIX wieku, zespół unikatowy w skali Łotwy.
- XIII-wieczny młyn wodny na rzece Alekšupīte,
- kamienny most na rzece Windawie o długości 165 m,
- „domek kata” oraz kościół św. Katarzyny z bogato rzeźbioną amboną i ołtarzem z XVII wieku, autorstwa Seferemsa Starszego oraz organami z 1715 roku.
- Główną atrakcją miasta są wodospady rumba Windawy, najszersze naturalne wodospady na Łotwie o szerokości 110 m i wysokości ponad 2 m.
- Synagoga w Goldyndze
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Kuldyga w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.
|
||||||||