Kulon zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy ptaka. Zobacz też: Stanisław Kulon, Klaudia Kulon.
Kulon zwyczajny
Burhinus oedicnemus[1]
(Linnaeus, 1758)
Burhinus oedicnemus oedicnemus
Burhinus oedicnemus oedicnemus
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd siewkowce
Rodzina kulony
Rodzaj Burhinus
Gatunek kulon zwyczajny
Podgatunki
  • B. o. oedicnemus
  • B. o. discinctus
  • B. o. harterti
  • B. o. insularum
  • B. o. saharae
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     letnie lęgowiska

     obszar całorocznego występowania, część ptaków migrujących zimuje także na tych obszarach

     zimowiska

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło kulon w Wikisłowniku

Kulon zwyczajny, kulon (Burhinus oedicnemus) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny kulonów (Burhinidae), zamieszkujący niemal całą Europę poza północnymi i północno-wschodnimi skrajami kontynentu oraz Afrykę Północną i Azję zachodnią, środkową i południową. Przylot w kwietniu, odlot w sierpniu - październiku. Zimuje w północnej i wschodniej Afryce oraz zachodniej Azji. W Polsce niegdyś liczny, obecnie skrajnie rzadko lęgowy, na granicy wymarcia (najwyżej 2-4 pary). Gniazduje w dolinie Bugu i Narwi, być może też nad środkową Wisłą. Dawniej liczniejszy podczas przelotów, obecnie jest wielką rzadkością.

Cechy gatunku 
Upierzenie płowopiaskowe, pokryte ciemnymi podłużnymi kreskami. Spód białawy. Nad okiem biała brew, a pod nim biała plama. Gardło białe, dziób żółty z czarnym końcem. Nogi żółte.
Podgatunki 
B. oedicnemus oedicnemus
B. oedicnemus discinctus
B. oedicnemus harterti
B. oedicnemus insularum
B. oedicnemus saharae
Wymiary średnie 
dł. ciała 41-43 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 82 cm
waga ok. 400-550 g
Biotop 
Stepy i suche ugory, piaszczyste pagórki, żwirownie, rzadziej pola uprawne.
Gniazdo 
Na ziemi, na niewielkim wzniesieniu terenu.
Jaja 
Wyprowadza jeden lub dwa lęgi w roku, w maju i lipcu. W zniesieniu dwa jaja.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 23 - 37 dni przez samicę. Pisklęta opuszczają gniazdo po kilku godzinach. Umiejętność lotu osiągają w 7 tygodniu życia.
Pożywienie 
Owady, dżdżownice i drobne kręgowce.
Ochrona 
Objęty ochroną gatunkową ścisłą. Zagrożeniami dla tego ptaka są zalesianie i zagospodarowywanie ugorów, regulacja rzek, zatrucie środowiska oraz niepokojenie tych niezwykle płochliwych ptaków przez ludzi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Burhinus oedicnemus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Burhinus oedicnemus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)