Kultura maglemoska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kultura maglemoska – mezolityczna kultura archeologiczna występująca w okresie ok. 9000-5000 p.n.e. w północnej części Niżu Europejskiego.[1]
Nazwa pochodzi od stanowiska archeologicznego w Danii, nazwanego Magle Mose, położonego nieopodal Mullerup w zachodniej Zelandii,[1] gdzie pierwszą osadę odkryto w 1900 roku. W przeciągu XX wieku podobne osady odkryto na terenach od Anglii do Polski oraz od Szwecji do północnej Francji.
Ludzie tej kultury żyli w lasach, na brzegach rzek i jezior oraz na terenach podmokłych. Zajmowali się łowiectwem i rybołówstwem, udomowili psa.[1][2]
Przypisy [edytuj]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Timothy Darvill: The Concise Oxford Dictionary of Archaeology. Oxford University Press, 2008. ISBN 9780199534043.
- ↑ Praca zbiorowa: The Cambridge Ancient History. T. I. Cz. 1: Prolegomena and Prehistory. Cambridge University Press, 2008, s. 97. ISBN 978-0-521-07051-5.
