Kultura maglemoska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Europa Północna około 7500 p.n.e.

Kultura maglemoskamezolityczna kultura archeologiczna występująca w okresie ok. 9000-5000 p.n.e. w północnej części Niżu Europejskiego.[1]

Wyewoluowała z lokalnego odłamu mezolitycznej wspólnoty Duvensee, może pod wpływem ludności Federmesser.

Nazwa pochodzi od stanowiska archeologicznego w Danii, nazwanego Magle Mose, położonego nieopodal Mullerup w zachodniej Zelandii,[1] gdzie pierwszą osadę odkryto w 1900 roku. W przeciągu XX wieku podobne osady odkryto na terenach od Anglii do Polski oraz od Szwecji do północnej Francji.

Ludzie tej kultury żyli w lasach, na brzegach rzek i jezior oraz na terenach podmokłych. Zajmowali się łowiectwem i rybołówstwem, udomowili psa.[1][2]

Po VII tys. p.n.e. terytorium tej kultury zostało ostatecznie rozdzielone przez wody M.Północnego, brytyjska wspólnota Broxbourne dała początek Shippea Hill (zob. kultura sowterska), głównie skandynawska wspólnota Svaerdborg dała początek wspólnocie postmaglemoskiej[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Timothy Darvill: The Concise Oxford Dictionary of Archaeology. Oxford University Press, 2008. ISBN 9780199534043.
  2. Praca zbiorowa: The Cambridge Ancient History. T. I. Cz. 1: Prolegomena and Prehistory. Cambridge University Press, 2008, s. 97. ISBN 978-0-521-07051-5.
  3. Brezillon Michel: Encyklopedia kultur pradziejowych. Warszawa: WAiF, 1981. ISBN 8322101430.