Kumiko Okamoto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kumiko Okamoto
Państwo  Japonia
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1965
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 75 (24 kwietnia 1989)
Australian Open 2R (1990)
Roland Garros 1R (1987-1990)
Wimbledon 3R (1987)
US Open 1R (1987-1989)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 124 (11 kwietnia 1988)
Australian Open 2R (1988)
Roland Garros 2R (1987, 1988)
Wimbledon 1R (1987, 1988)
Dorobek medalowy

Kumiko Okamoto (jap. 岡本久美子 Okamoto Kumiko?, ur. 19 lutego 1965)tenisistka japońska, zwyciężczyni turnieju zawodowego w grze pojedynczej, reprezentantka kraju w Pucharze Federacji i na igrzyskach olimpijskich w Seulu w 1988.

Kariera zawodnicza Okamoto przypadła na lata 1981–1992. W latach 1987–1991 przez pięć sezonów z rzędu Japonka plasowała się wśród najlepszych dwustu tenisistek świata na koniec roku lub niewiele poniżej (w 1988 była na 204. miejscu, ale za to w 1987 na miejscu 107., w 1989 na 117.); w kroczącym rankingu najwyżej znalazła się w kwietniu 1989, kiedy była 75. W rankingu gry podwójnej najwyższą pozycję zajmowała w kwietniu 1988 – nr 125.

Kumiko Okamoto wygrała jeden turniej zawodowy w grze pojedynczej – Suntory Japan w Tokio w 1989. Przebrnęła wówczas zwycięsko eliminacje (w rundzie finałowej pokonując znaną później Belgijkę Sabine Appelmans), a w turnieju głównym odniosła zwycięstwa m.in. nad swoją młodszą rodaczką Kimiko Date, wiceliderką rozstawienia Nowozelandką Belindą Cordwell, wreszcie w finale Australijką Elizabeth Smylie 6:4, 6:2. Większość swoich zawodowych występów w imprezach najwyższej rangi Japonka zaliczyła w rodzinnym kraju, wygrywając tu również turnieje spoza głównego cyklu rozgrywkowego. W 1991 była w ćwierćfinale Suntory Japan, notując m.in. zwycięstwo nad znaną Szwedką Catariną Lindqvist.

Grała także w turniejach wielkoszlemowych, chociaż bez większych sukcesów. Wszystkie starty w mistrzostwach Francji (cztery razy) i mistrzostwach USA (trzy razy) kończyła na I rundzie, w Australian Open doszła do II rundy w 1990. Nieco lepiej wypadała Okamoto na Wimbledonie, gdzie w 1987 po przejściu eliminacji w turnieju głównym pokonała Patricię Tarabini i Sabrinę Goleš, a dopiero w 1/16 finału, w spotkaniu rozegranym na Korcie Centralnym, musiała uznać wyższość rozstawionej z numerem trzecim Chris Evert 5:7, 0:6. Rok później na Wimbledonie odpadła w II rundzie ze swoją rodaczką Akiko Kijimutą, ale w I rundzie wyeliminowała Hiszpankę Arantxę Sánchez Vicario – zawodniczkę młodą z wielką przyszłością dopiero przed sobą, ale już wówczas klasyfikowaną jako 21. rakieta świata.

W grze podwójnej Okamoto wygrała dwa turnieje rozgrywane pod auspicjami Międzynarodowej Federacji Tenisowej (ITF), o randze niższej niż WTA Tour. W występach zawodowych partnerowały jej m.in. rodaczki Akiko Kijimuta, Emiko Sakaguchi i Naoko Satō.

Zaliczyła cztery występy w reprezentacji Japonii w Pucharze Federacji. Grała w latach 1982–1983 i po kilkuletniej przerwie w 1988; bilans jej występów to jedno zwycięstwo i trzy porażki, w tym dwie porażki (bez wygranej) w grze podwójnej. Miała okazję wystąpić także w barwach narodowych na olimpiadzie w Seulu w 1988, gdzie w singlu już w I rundzie uległa Szwedce Lindqvist. W grze podwójnej, partnerując bardziej znanej rodaczce Etsuko Inoue, osiągnęła ćwierćfinał, po zwycięstwie nad Włoszkami Sandrą Cecchini i Raffaellą Reggi (6:3, 6:7, 8:6); Japonki przegrały z rozstawionymi z trzecim numerem reprezentantkami Czechosłowacji Heleną Sukovą i Janą Novotną 3:6, 2:6.

Zwycięstwa turniejowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

  • 1989 Tokio (Suntory Japan)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]