Kuna żółtogardła
| Kuna żółtogardła | |
| Martes flavigula[1] | |
| (Boddaert, 1785) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Podrząd | psokształtne |
| Rodzina | łasicowate |
| Rodzaj | Martes |
| Gatunek | kuna żółtogardła |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Kuna żółtogardła (Martes flavigula) – gatunek ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych. Występuje w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej we wschodniej Azji.
Spis treści |
Opis [edytuj]
Średniej wielkości drapieżnik, o maści futra od pomarańczowo-żółtej do ciemnobrązowej, futro na gardle umaszczenia żółtego[3]. Długość ciała wynosi od 40 do 60 cm, długość ogona 38 – 43 cm. Uszy nisko osadzone i zaokrąglone[4].
Występowanie [edytuj]
Kuna żółtogardła jako jedyny gatunek z rodzaju Martes zamieszkuje w lasach tropikalnych jak i w subtropikalnych[5][6]. Występuje na terenach do 3000 m n.p.m[7]. Jej obecność została stwierdzona w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej w Himalajach, Azji Południowo-Wschodniej, na dalekim wschodzie Rosji oraz na półwyspie Koreańskim.
Według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych IUCN kuna żółtogardła zamieszkuje następujące państwa: Bangladesz, Bhutan, Brunei, Kambodża, Chiny, Indie, Indonezja, Korea Północna, Korea Południowa, Laos, Malezja, Mjanma, Nepal, Pakistan, Rosja, Tajwan, Tajlandia i Wietnam[7].
Zachowanie [edytuj]
Kuna żółtogardła jest gatunkiem samotniczym, jedynie samice przez okres trzech do czterech miesięcy żyją razem z młodymi. Kuny żółtogardłe najprawdopodobniej kopulują w sierpniu, a potomstwo rodzi się w kwietniu[4]. Ich dieta składa się z gryzoni, jaj ptaków, żab, owadów. Również żywią się miodem i owocami, są również uważane za ważne źródło rozprzestrzeniania nasion[5].
Podgatunki [edytuj]
Wyróżniono dziewięć podgatunków[8]:
- M. flavigula borealis (Radde, 1862)
- M. flavigula chrysospila (Swinhoe, 1866)
- M. flavigula flavigula (Boddaert, 1785)
- M. flavigula hainana (Hsu & Wu, 1981)
- M. flavigula henrici (Schinz, 1845)
- M. flavigula indochinensis (Kloss, 1916)
- M. flavigula peninsularis (Bonhote, 1901)
- M. flavigula robinsoni (Pocock, 1936)
- M. flavigula saba (Chasen & Kloss, 1931)
Status [edytuj]
Kuna żółtogardła przez IUCN została uznana za gatunek najmniejszej troski (LC)[2]. Pomimo znacznego zjawiska karczowania lasów, uważa się, że gatunek może przetrwać w zachowanych lasach oraz w wtórnych drzewostanach[7]. Na Syberii i w Korei stanowi ona zwierzynę z której pozyskuje się futra[7], ze względu na nieprzyjemny zapach mięso kuny nie jest przeznaczane do spożycia[6].
Przypisy
- ↑ Martes flavigula w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Martes flavigula. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Anonymous (2008). Pictures and Facts about the Yellow-throated Marten Web (online). Accessed January 14, 2009 at. [1], [dostęp 19 stycznia 2009]
- ↑ 4,0 4,1 Hussain, S.A. (n.d.). Mustelids, Viverrids and Herpestids of India: Species Profile and Conservation Status. Retrieved January 14, 2009. [2].
- ↑ 5,0 5,1 Zhou, Y., Slade, E., Newman, C., Wang, X., & Zhang, S. (2008). Frugivory and Seed Dispersal by the Yellow-Throated Marten, Martes flavigula, in a Subtropical Forest of China. Journal of Tropical Ecology 24: 219-223.
- ↑ 6,0 6,1 Proulx, G., Aubry, K., Birks, J., Buskirk, S., Fortin, C., Frost, H., et al (2004) World Distribution and Status of the Genus Martes in 2000. In D. Harrisson, A. Fuller and G. Proulx. Martens and Fishers (Martes) in Human-Altered Environments. USA: Springer Science + Business Media, Inc. pp. 21-76.
- ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 Abramov, A., Timmins, R.J., Roberton, S., Long, B., Than Zaw, Duckworth, J.W. (2008). Martes flavigula. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 21 March 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of least concern.
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Martes flavigula. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 13 czerwca 2010]
