Kuna żółtogardła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kuna żółtogardła
Martes flavigula[1]
(Boddaert, 1785)
Kuna żółtogardła
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina łasicowate
Rodzaj Martes
Gatunek kuna żółtogardła
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kuna żółtogardła (Martes flavigula) – gatunek ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych. Występuje w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej we wschodniej Azji.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Średniej wielkości drapieżnik, o maści futra od pomarańczowo-żółtej do ciemnobrązowej, futro na gardle umaszczenia żółtego[3]. Długość ciała wynosi od 40 do 60 cm, długość ogona 38 – 43 cm. Uszy nisko osadzone i zaokrąglone[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Kuna żółtogardła jako jedyny gatunek z rodzaju Martes zamieszkuje w lasach tropikalnych jak i w subtropikalnych[5][6]. Występuje na terenach do 3000 m n.p.m[7]. Jej obecność została stwierdzona w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej w Himalajach, Azji Południowo-Wschodniej, na dalekim wschodzie Rosji oraz na półwyspie Koreańskim.

Według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych IUCN kuna żółtogardła zamieszkuje następujące państwa: Bangladesz, Bhutan, Brunei, Kambodża, Chiny, Indie, Indonezja, Korea Północna, Korea Południowa, Laos, Malezja, Mjanma, Nepal, Pakistan, Rosja, Tajwan, Tajlandia i Wietnam[7].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Kuna żółtogardła jest gatunkiem samotniczym, jedynie samice przez okres trzech do czterech miesięcy żyją razem z młodymi. Kuny żółtogardłe najprawdopodobniej kopulują w sierpniu, a potomstwo rodzi się w kwietniu[4]. Ich dieta składa się z gryzoni, jaj ptaków, żab, owadów. Również żywią się miodem i owocami, są również uważane za ważne źródło rozprzestrzeniania nasion[5].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dziewięć podgatunków[8]:

  • M. flavigula borealis (Radde, 1862)
  • M. flavigula chrysospila (Swinhoe, 1866)
  • M. flavigula flavigula (Boddaert, 1785)
  • M. flavigula hainana (Hsu & Wu, 1981)
  • M. flavigula henrici (Schinz, 1845)
  • M. flavigula indochinensis (Kloss, 1916)
  • M. flavigula peninsularis (Bonhote, 1901)
  • M. flavigula robinsoni (Pocock, 1936)
  • M. flavigula saba (Chasen & Kloss, 1931)

Status[edytuj | edytuj kod]

Kuna żółtogardła przez IUCN została uznana za gatunek najmniejszej troski (LC)[2]. Pomimo znacznego zjawiska karczowania lasów, uważa się, że gatunek może przetrwać w zachowanych lasach oraz w wtórnych drzewostanach[7]. Na Syberii i w Korei stanowi ona zwierzynę z której pozyskuje się futra[7], ze względu na nieprzyjemny zapach mięso kuny nie jest przeznaczane do spożycia[6].

Przypisy

  1. Martes flavigula w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Martes flavigula. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Anonymous (2008). Pictures and Facts about the Yellow-throated Marten Web (online). Accessed January 14, 2009 at. [1], [dostęp 19 stycznia 2009]
  4. 4,0 4,1 Hussain, S.A. (n.d.). Mustelids, Viverrids and Herpestids of India: Species Profile and Conservation Status. Retrieved January 14, 2009. [2].
  5. 5,0 5,1 Zhou, Y., Slade, E., Newman, C., Wang, X., & Zhang, S. (2008). Frugivory and Seed Dispersal by the Yellow-Throated Marten, Martes flavigula, in a Subtropical Forest of China. Journal of Tropical Ecology 24: 219-223.
  6. 6,0 6,1 Proulx, G., Aubry, K., Birks, J., Buskirk, S., Fortin, C., Frost, H., et al (2004) World Distribution and Status of the Genus Martes in 2000. In D. Harrisson, A. Fuller and G. Proulx. Martens and Fishers (Martes) in Human-Altered Environments. USA: Springer Science + Business Media, Inc. pp. 21-76.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Abramov, A., Timmins, R.J., Roberton, S., Long, B., Than Zaw, Duckworth, J.W. (2008). Martes flavigula. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 21 March 2009. Database entry includes a brief justification of why this species is of least concern.
  8. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Martes flavigula. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 13 czerwca 2010]