Kunegunda Siwiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kunegunda Siwiec (ur. 28 maja 1876 w Stryszawie, zm. 27 czerwca 1955 tamże) – polska świecka zakonnica katolicka i mistyczka, Służebnica Boża Kościoła katolickiego.

Kunegunda Siwiec była córką Jana Siwca i Wiktorii z domu Trzop[1][2]. Była dziesiątym z jedenaściorga dzieci[1]. Rodzina była bardzo religijna i mieszkała w typowej góralskiej chacie[3]. Kunegunda Siwiec posługiwała się gwarą beskidzką[4]. Nigdy nie uczęszczała do szkoły, czytać i pisać nauczyła się od miejscowego górala[4]. Z biegiem lat nieużywana umiejętność pisania zanikała, aż w końcu Kunegunda Siwiec zaczęła uchodzić wśród mieszkańców za osobę niepiśmienną[4]. Pracowała w polu, siała zboże, pasała bydło, pomagała w pracach domowych[5]. W jej domu czytano pisma katolickie, takie jak np. „Posłaniec Serca Jezusowego[4]. Po wybuchu I wojny światowej, wojsko austriackie, wkroczywszy do Stryszawy, zarekwirowało inwentarz żywy i wcieliło jednego z braci Kunegundy Siwiec do wojska[5].

Do pierwszej komunii świętej przystąpiła w kościele w Suchej Beskidzkiej, natomiast sakrament bierzmowania otrzymała 3 września 1897 roku od bpa Jana Puzyny[6]. Pod wpływem rekolekcji wygłoszonych przez redemptorystę, o. Bernarda Łubieńskiego, naonczas 20-letnia Kunegunda Siwiec, pozostając osobą świecką, postanowiła poświęcić się Bogu[7][8]. Zerwała zaręczyny i do końca życia nie wyszła za mąż[8]. W 1902 roku ukończyła kurs katechetyczny i zajmowała się przygotowywaniem okolicznych wiernych do sakramentów[1].

Należała do założonego przez ks. Wojciecha Blaszyńskiego ruchu „sidziniarek”, które ślubowały Bogu dziewictwo i uczyły górali katechezy[7][9]. Po ukończeniu kursu w Sidzinie uczyła zasad wiary dzieci i dorosłych przygotowujących się do przyjęcia sakramentów[7]. W 1897 roku wstąpiła Apostolstwa Modlitwy w Stryszawie, natomiast w 1923 – do Bractwa Dzieciątka Jezus u karmelitów bosych w Wadowicach, a w 1924 – do III zakonu karmelitów bosych, w którym złożyła śluby i przyjęła imię Teresa od Dzieciątka Jezus[7][9]. Dzięki jej wsparciu finansowemu, mieszkaniec Stryszawy, Józef Czernecki, mógł ukończyć seminarium duchowne (które wówczas były płatne) i otrzymać święcenia[10]. Część swojej ziemi przekazała na budowę kaplicy pod wezwaniem św. Teresy od Dzieciątka Jezus, oraz na domy klasztorne zmartwychwstanek w Stryszawie[7][11]. W 1948 roku Kunegunda Siwiec zachorowała na nieuleczalną gruźlicę kości i pozostałych 7 lat życia spędziła przykuta do łóżka, w wielkich cierpieniach[1][11]. Zmarła w tym samym domu, w którym się narodziła[12]. Jej szczątki spoczęły na stryszawskim cmentarzu[13].

Wedle źródeł katolickich, doświadczała objawień Jezusa Chrystusa, Matki Bożej oraz świętych[7]. Zapisy rozmów, sporządzane w latach 1942–1955 przez kierownika duchowego Kunegundy Siwiec, ks. Bronisława Bartkowskiego, zostały opublikowane pośmiertnie pod tytułem Miejsce mojego miłosierdzia i odpoczynku po wydaniu imprimatur przez kard. Stanisława Dziwisza[7][14]. Ich przesłaniem jest duchowe dziecięctwo oraz miłosierdzie Boże[7]. Świecki Zakon Karmelitów Bosych organizuje do jej grobu coroczne pielgrzymki[15]. Proces beatyfikacyjny, rozpoczęty 21 grudnia 2007 roku w Krakowie, od 2012 toczy się w Rzymie[7][16][1]. Rolę postulatora pełni o. Szczepan Praśkiewicz OCD[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Życiorys Kunegundy Siwiec (pol.). kundusia.pl. [dostęp 2014-07-04].
  2. Jerzy Zieliński OCD: Rodzice z charakterem (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  3. Jerzy Zieliński OCD: Dom rodzinny (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Jerzy Zieliński OCD: Nauka czytania i pisania (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  5. 5,0 5,1 Jerzy Zieliński OCD: Praca i odpoczynek (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  6. Jerzy Zieliński OCD: Liczne rodzeństwo (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 7,7 7,8 Encyklopedia Katolicka, tom 18, kolumna 245.
  8. 8,0 8,1 Jerzy Zieliński OCD: Przełomowe kazania (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  9. 9,0 9,1 Jerzy Zieliński OCD: W kręgu sidziniarek (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  10. Jerzy Zieliński OCD: Wielkie pragnienia (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  11. 11,0 11,1 Jerzy Zieliński OCD: Wprowadzenie (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  12. Jerzy Zieliński OCD: Z babiogórskich górali (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  13. ks. Bronisław Bartkowski, Słowo wstępne kierownika duchowego, [w:] Miejsce mojego miłosierdzia i wypoczynku, Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2012, s. 23
  14. Jerzy Zieliński OCD: Rozmowy z Chrystusem (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  15. Rozwój zainteresowania Kunegundą Siwiec (pol.). karmel.pl. [dostęp 2014-07-04].
  16. Kraków: dwa nowe procesy kanonizacyjne (pol.). ekai.pl, 2007-12-12. [dostęp 2014-06-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]