Kuniaki Shibata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Kuniaki Shibata
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1947
Hitachi
Obywatelstwo Japonia Japonia
Wzrost 163 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa piórkowa, junior lekka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 56
Zwycięstwa 47
Przez nokauty 25
Porażki 6
Remisy 3

Kuniaki Shibata (jap. 柴田国明 Shibata Kuniaki?, ur. 29 marca 1947 w Hitachi)japoński bokser, zawodowy mistrz świata w wadze piórkowej i junior lekkiej.

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1965. W 1970 zdobył wakujący tytuł mistrza Japonii w wadze piórkowej. 11 grudnia tego roku w Tijuanie pokonał mistrza świata federacji WBC w wadze piórkowej Vicente Saldívara przez poddanie w 12. rundzie i odebrał mu tytuł. Obronił go wygrywając 3 czerwca 1971 w Tokio z Raulem Cruzem przez nokaut w 1. rundzie i remisując z Ernesto Marcelem 11 listopada tego roku w Matsuyamie. W kolejnej walce 19 maja 1972 w Tokio stracił mistrzostwo, gdy Clemente Sánchez znokautował go w 3. rundzie.

Shibata przeniósł się do kategorii junior lekkiej (zwanej również super piórkową). 12 marca 1973 w Honolulu zmierzył się w walce o tytuł mistrza świata federacji WBA tej kategorii z obrońcą pasa Benem Villaflorem. Wygrał jednogłośnie na punkty i ponownie został mistrzem świata, tym razem w wyższej wadze. Obronił ten tytuł 19 czerwca 1973 w Tokio po wygranej na punkty z Victorem Federico Echegarayem, ale w walce rewanżowej 17 października tego roku w Honolulu został znokautowany w 1. rundzie przez Villaflora, który tym samym odzyskał mistrzostwo.

Już w następnej walce Shibata znowu został mistrzem świata, tym razem federacji WBC w wadze junior lekkiej. 28 lutego 1974 w Tokio pokonał na punkty dotychczasowego mistrza Ricardo Arrendondo. W obronie tytułu wygrał z Antonio Amayą 27 czerwca 1974 na punkty i z Ramiro Bolanosem 3 października tego roku przez techniczny nokaut w 15. rundzie, oba razy w Tokio, a także z Ouldem Makloufim 27 marca 1975 w Fukuoce na punkty. 5 lipca 1975 w Mito Alfredo Escalera znokautował Shibatę w 2. rundzie i odebrał mu tytuł mistrza świata. Shibata stoczył jeszcze trzy walki i zakończył karierę w 1977.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]