Kurator oświaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kurator oświaty – kierownik kuratorium oświaty jako jednostki organizacyjnej wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej, wykonujący w imieniu wojewody na terenie województwa zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w szczególności w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Jest monokratycznym organem zespolonej administracji rządowej[1].

Kwalifikacje i powołanie kuratora[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z art. 30 ustawy o systemie oświaty kuratora oświaty powołuje i odwołuje wojewoda za zgodą ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. Kandydatem na stanowisko kuratora oświaty może być nauczyciel mianowany lub dyplomowany mający wykształcenie wyższe magisterskie oraz posiadający co najmniej 7-letni staż pracy w swoim zawodzie, w tym co najmniej 3-letni staż na stanowisku wymagającym sprawowania nadzoru pedagogicznego. Stanowiska kuratora nie można łączyć z mandatem radnego.

Kompetencje kuratora[edytuj | edytuj kod]

Do zadań kuratora oświaty należy w szczególności:

  1. sprawowanie nadzoru pedagogicznego nad publicznymi i niepublicznymi szkołami i placówkami oraz placówkami doskonalenia nauczycieli;
  2. wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych w ustawie o systemie oświaty;
  3. współdziałanie z radami oświatowymi powołanymi na podstawie ustawy o systemie oświaty;
  4. wykonywanie zadań organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego:
  5. realizowanie polityki oświatowej państwa, a także współdziałanie z organami jednostek samorządu terytorialnego w tworzeniu i realizowaniu odpowiednio regionalnej i lokalnej polityki oświatowej, zgodnych z polityką oświatową państwa;
  6. opracowywanie programów wykorzystania środków na dofinansowanie doskonalenia nauczycieli, wyodrębnionych w budżecie wojewody;
  7. organizowanie olimpiad, konkursów, turniejów, przeglądów oraz innych form współzawodnictwa i prezentacji osiągnięć uczniów szkół na obszarze województwa;
  8. współdziałanie z okręgowymi komisjami egzaminacyjnymi;
  9. badanie potrzeb nauczycieli w zakresie doskonalenia oraz inicjowanie i koordynowanie działań związanych z doskonaleniem nauczycieli;
  10. wspomaganie działań w zakresie organizowania egzaminów i sprawdzianów w szkołach;
  11. współdziałanie z organami jednostek samorządu terytorialnego w zakresie kształtowania i rozwoju bazy materialnej szkół i placówek;
  12. współdziałanie z właściwymi organami, organizacjami i innymi podmiotami w sprawach dotyczących warunków rozwoju dzieci i młodzieży, w tym w przeciwdziałaniu zjawiskom patologii społecznej;
  13. koordynowanie, wspomaganie i nadzorowanie organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży na obszarze województwa w okresie ferii letnich i zimowych.

Kurator oświaty wykonuje swoje zadania i kompetencje przy pomocy kuratorium oświaty, które jest państwową jednostką budżetową. Na wniosek kuratora oświaty wojewoda może tworzyć delegatury kuratorium oświaty (art. 32 ustawy o systemie oświaty).

W zakresie kierowania kuratorium kurator oświaty:

  1. ustala organizację i zasady funkcjonowania kuratorium oraz w tym zakresie wydaje zarządzenia wewnętrzne,
  2. koordynuje i nadzoruje pracę kuratorium oświaty,
  3. nadzoruje i koordynuje realizację budżetu,
  4. ustala politykę kadrową.

Wicekurator oświaty[edytuj | edytuj kod]

Na wniosek kuratora oświaty wojewoda powołuje i odwołuje wicekuratorów oświaty. Zakres obowiązków wicekuratora określa kurator. Stanowiska wicekuratora nie można łączyć z mandatem radnego (art. 31 ust. 3 ustawy o systemie oświaty). Z chwilą odwołania kuratora oświaty, wojewoda powierza jego obowiązki jednemu z wicekuratorów, co przesądza powoływanie w województwie przynajmniej jednego wicekuratora[2].

Kuratorzy oświaty dawniej[edytuj | edytuj kod]

W II Rzeczypospolitej instytucję kuratorów okręgów szkolnych wprowadzała Ustawa o tymczasowym ustroju władz szkolnych z 4 czerwca 1920.

Przypisy

  1. Mateusz Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2012, s. 396.
  2. Adam Balicki, Magdalena Pyter, Prawo oświatowe, Warszawa 2011, s. 43.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Balicki, Magdalena Pyter, Prawo oświatowe, Warszawa 2011.
  • Danuta Kurzyna-Chmiel, Podstawy prawne i organizacyjne oświaty. Prawo oświatowe w zarysie, wyd. 2, Warszawa 2009.
  • Mateusz Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2012.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło kurator w Wikisłowniku