Kuropalates

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kuropalates, zlatynizowane curopalates (gr. κουροπαλάτης z łacińskiego cura palatii "zajmujący się pałacem")[1]. Był jednym z najwyższych bizantyjskich tytułów od czasów Justyniana Wielkiego do czasów dynastii Komnenów w XII wieku[2]. Jego damski wariant brzmiał kuropalatissa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy raz tytuł pojawia się w V wieku i oznacza urzędnika wysokiej rangi zajmującego się pałacem cesarskim (odpowiednik zachodniego majordoma)[3]. Gdy Justynian I Wieki uczynił swojego bratanka Justyna II kuropalatesem tytuł ten zyskał na znaczeniu[4] stając się jednym z najwyższych tytułów w państwie obok cezara i nobilissimusa, będąc tak jak one zarezerwowany dla członków rodziny cesarskiej, był także nadawany ważnym obcym władcom, często na Kaukazie. Między 580 a 1060 rokiem honorowymi kuropalatesami zostało szesnastu książąt i królów Iberii Kaukaskiej, a od 635 kilku ormiańskich władców[2][5]. Zgodnie z Kletorologionem Filoteosa napisanym w 899 roku insygniami kuropalatesa był czerwony kaftan, płaszcz i pasek[6]. W XI i XII wieku godność ta utraciła dawne znaczenie[7]. Była przyznawana jako honorowy tytuł dla generałów spoza rodziny cesarskiej a jego funkcje zostały stopniowo przejęte przez inne stanowiska np. protovestiariosa[8]. Tytuł przetrwał do okresu Paleologów ale był już rzadko używany.

Przypisy

  1. Kazhdan (1991), p. 1157
  2. 2,0 2,1 Toumanoff (1963), pp. 202, 388
  3. Bury (1911), p. 33
  4. Evans, James Allan (1999), Justin II (565-578 A.D.)
  5. Rapp (2003), p. 374
  6. Bury (1911), p. 22
  7. Holmes (2005), p. 87
  8. Kazhdan (1991), p. 1749