Kurt Huber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kurt Huber w swej pracowni

Kurt Huber (ur. 24 października 1893 w Chur, zm. 13 lipca 1943 w Monachium) – członek "Białej Róży", ugrupowania, które starało się (bezskutecznie) zwalczać reżim nazistowski w hitlerowskiej Trzeciej Rzeszy. Wszyscy członkowie ugrupowania zostali zgilotynowani w 1943 roku.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Dom rodzinny Kurta Hubera w Chur

Huber urodził się w niemieckiej rodzinie mieszkającej w Szwajcarii. Dorastał i wychowywał się w Stuttgarcie, ale po śmierci ojca przeniósł się do Monachium. W latach dwudziestych XX wieku został profesorem muzykologii i filozofii na Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium. Tam też włączył się w działalność anty-nazistowską.

Ruch oporu[edytuj | edytuj kod]

Gdy do władzy w Niemczech doszli naziści Huber był przerażony, a gdy po wybuchu II wojny światowej z podbijanych przez hitlerowców krajów zaczęły napływać coraz straszniejsze wieści, Huber uznał że Hitlera i jego rząd trzeba za wszelką cenę pozbawić władzy. Dwaj studenci uczestniczący w jego wykładach, Hans Scholl i Alexander Schmorell, zaproponowali mu przyłączenie się do działań "Białej Róży".

Huber był autorem szóstej ulotki "Białej Róży", w której ugrupowanie nawoływało do obalenia nazistowskiego reżimu. Została ona przerzucona przez Szwecję do Wielkiej Brytanii, powielona w milionach egzemplarzy i w roku 1944 (czyli już po śmierci działaczy "Białej Róży") rozrzucona przez samoloty alianckie nad Niemcami.

Proces i egzekucja[edytuj | edytuj kod]

Działalność polityczna Hubera nie uszła uwadze Gestapo. Po przypadkowej wpadce kilku młodych uczestników ruchu przyszła kolej na niego. Został aresztowany 27 lutego 1943. Przypadkowo w dzień po aresztowaniu Hubera w jego domu zjawił się kompozytor Carl Orff. Żona Hubera błagała go, by użył swoich wpływów i ratował przyjaciela, ale Orff odpowiedział jej, że gdyby na jaw wyszło, że przyjaźnił się z Huberem, byłby "skończony". Orff wyszedł spiesznie, a żona Hubera nie widziała go nigdy więcej. Po latach Orff, którym targały wyrzuty sumienia, miał napisać list do swego nieżyjącego przyjaciela Hubera i prosić go o wybaczenie[1][2].

Huber 19 kwietnia postawiony został przed Trybunałem Ludowym. W czasie krótkiej, pokazowej rozprawy, przewodniczący trybunału sędzia Roland Freisler w brutalny sposób zaatakował Hubera, a następnie skazał go na śmierć jako buntownika.

13 lipca Huber został zgilotynowany w monachijskim więzieniu Stadelheim wraz z Alexandrem Schmorell. Władze uniwersyteckie zdjęły Hubera ze stanowiska, a nawet odebrały mu stopień doktorski.

Próba przeprowadzenia w okresie późniejszym zbiórki pieniędzy dla zabezpieczenia przyszłości wdowy Clary Huber spowodowała aresztowanie i skazanie na śmierć Hansa Leipelta, studenta, który odważył się taką akcję zorganizować.

Dzisiaj[edytuj | edytuj kod]

Dla upamiętnienia jego walki i śmierci skwer naprzeciw głównego gmachu Uniwersytetu Ludwiga Maximiliana został nazwany "Professor Huber Platz". Pamięta się również o tym, że w więzieniu, oczekując na wykonanie wyroku, napisał biografię Gottfrieda Leibniza.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Inge Scholl: Die Weiße Rose, Erweiterte Neuausgabe, Frankfurt am Main 1993, ISBN 3-596-11802-6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]