Kurt Koch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kurt Koch
kardynał diakon
Kurt Koch
Herb Kurt Koch Ut sit in omnibus Christus primatum tenens
Aby Chrystus zyskał pierwszeństwo we wszystkim
Kraj działania  Szwajcaria
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1950
Emmenbrücke
przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan
Okres sprawowania od 2010
biskup Bazylei
Okres sprawowania 1995 - 2010
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 20 czerwca 1982
Nominacja biskupia 21 sierpnia 1995
Sakra biskupia 6 stycznia 1996
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny Nostra Signora del Sacro Cuore in Circo Agonale
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1996
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Giovanni Battista Re
Jorge María Mejía

Kurt Koch (ur. 15 marca 1950 w Emmenbrücke) – szwajcarski duchowny katolicki, od 1 lipca 2010 r. przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan, kardynał.

Święcenia kapłańskie przyjął 20 czerwca 1982. Jest doktorem teologii. Dnia 21 sierpnia 1995 mianowany został biskupem rodzinnej diecezji Bazylea. Był to wówczas trudny okres dla diecezji, gdyż jego poprzednik Hansjörg Vogel ustąpił, gdy okazało się, że w niedługim czasie zostanie ojcem dziecka. Sakrę przyjął 6 stycznia 1996 z rąk papieża Jana Pawła II.

Zasłynął m. in. z wywiadu udzielonego w 2006 dla gazety Neue Zürcher Zeitung[1], w którym poparł muzułmanów w ich staraniach o uzyskiwanie pozwoleń na budowę w Szwajcarii minaretów przy meczetach, apelując jednocześnie o wolność wyznawania wiary w krajach muzułmańskich dla chrześcijan[2].

W lipcu 2007 bronił też stwierdzenia deklaracji Dominus Iesus, wydanej przez Kongregację Nauki Wiary, która w p. 17 tłumaczyła wyrażenie «subsistit in» z Konstytucji Soborowej Lumen gentium, 22:

Quote-alpha.png
Istnieje zatem jeden Kościół Chrystusowy, który trwa /(łac.) subsistit/ w Kościele katolickim rządzonym przez Następcę Piotra i przez biskupów w łączności z nim[3]. Kościoły, które nie będąc w pełnej wspólnocie z Kościołem katolickim, pozostają jednak z nim zjednoczone bardzo ścisłymi więzami, jak sukcesja apostolska i ważna Eucharystia, są prawdziwymi Kościołami partykularnymi.[4] Dlatego także w tych Kościołach jest obecny i działa Kościół Chrystusowy, chociaż brak im pełnej komunii z Kościołem katolickim, jako że nie uznają katolickiej nauki o prymacie, który Biskup Rzymu posiada obiektywnie z ustanowienia Bożego i sprawuje nad całym Kościołem. Natomiast Wspólnoty kościelne, które nie zachowały prawomocnego Episkopatu oraz właściwej i całkowitej rzeczywistości eucharystycznego misterium,[5] nie są Kościołami w ścisłym sensie; jednak ochrzczeni w tych wspólnotach są przez chrzest wszczepieni w Chrystusa i dlatego są w pewnej wspólnocie, choć niedoskonałej, z Kościołem[6] (Dominus Iesus, 17).

Szwajcarski biskup przyznał też, że dokument mógł się jawić jako raniący dla protestantów i ekumenicznie nastawionych katolików. Biskup Koch powiedział też, że dokument i jego recepcja pokazały różnice w zadaniach, jakie stawiają wobec ruchu ekumenicznego katolicy i prawosławni z jednej strony, a protestanci z drugiej.[7]

Bronił też schorowanego Jana Pawła II przed atakami szwajcarskich intelektualistów i teologów, którzy domagali się jego rezygnacji z powodu choroby. W latach 2007-2010 był przewodniczącym Konferencji Episkopatu Szwajcarii.

1 lipca 2010 papież Benedykt XVI mianował go następcą kardynała Waltera Kaspera jako przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. Został jednocześnie podniesiony do rangi arcybiskupa. Na konsystorzu 20 listopada 2010 papież Benedykt XVI kreował go kardynałem, nadając mu tytu diakona Nostra Signora del Sacro Cuore.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Strona internetowa gazety - NZZ online
  2. Swissinfo i agencje: Swiss bishop comes out in favour of minarets (ang.). 2006-09-03. [dostęp 2010-08-27].  Cytat: Problemem jest w rzeczywistości nie siła islamu, lecz słabość chrześcijaństwa. Jeśli byśmy powrócili do naszych korzeni i opowiadali się za naszymi przekonaniami moglibyśmy podchodzić do innych religii z większą otwartością
  3. Por. Kongregacja Nauki Wiary, Deklaracja. Mysterium ecclesiae, 1: AAS 65 (1973) 396-408 (ang.) [Dostęp 2010-08-26]
  4. Por. Sobór Watykański II, Dekr. Unitatis redintegratio, 14 i 15; Kongregacja Nauki Wiary, List Communionis notio, 17: AAS 85 ( 1993) 838-850. 60. Por. SOB. WAT. I, Konst. Pastor aeternus: DS 3053-3064; SOB. WAT. II, Konst. Lumen gentium, 22.
  5. Por. SOB. WAT. II, Dekr. Unitatis redintegratio, 22
  6. Por. tamże, 3
  7. Catholic News Service Protestant groups dismayed at new document on identity of 'church' 11 lipca 2007