Kurt Plötner

Kurt Plötner (ur. 19 października 1905, zm. 26 lutego 1984) - niemiecki lekarz, profesor, prowadził eksperymenty na ludziach w obozie koncentracyjnym Dachau.

Przed II wojną światową pełnił funkcję docenta na uniwersytecie w Lipsku. Członek NSDAP, w 1933 wstąpił do SS, gdzie dosłużył się stopnia Sturmbannführera. W czasie II wojny światowej pracował w lazaretach SS w Dachau (1941) i w Mińsku. Od początków 1943 pracował jako lekarz w obozie koncentracyjnym w Dachau. Realizował tam badania nad malarią, zarażając tą chorobą więźniów, a następnie wypróbowując na chorych metodę leczenia polegającą na niepodawania leków, co pozwalało rozwijać się bardzo wysokiej gorączce u pacjentów, wzmacnianej jeszcze przez specjalne środki aplikowane przez lekarza. Gorączka miała zdaniem Plötnera doprowadzić do naturalnego samowyleczenia. W konsekwencji szereg więźniów zarażonych przez Plötnera zmarło.

Od lata 1944 Plötner pracował w Instytucie Wojskowych Badań Planowych, wykonując serię eksperymentów na ludziach, związanych z testowaniem działania przeciwkrwotocznego m.in. polygalu (środka żelujący do marmolady). Prowadził także badania na więźniach poświęcone skuteczności zabijania ludzi przez środek bojowy (żrąco-palący) N-Stoff. Badania te prowadzone były pod egidą organizacji niemieckich naukowców Ahnenerbe. W tym czasie starał się o otrzymanie tytułu profesora, jednak wniosek został odrzucony, z powodu niskiego poziomu naukowego prac Plötnera.

Od 1945 do 1952 Plötner mieszkał w Niemczech pod fałszywym nazwiskiem Schmidt. Następnie, już pod swoim nazwiskiem, robił karierę medyczną i naukową w Niemczech. Od 1952 pracował na wydziale medycznym uniwersytetu we Fryburgu, gdzie w 1954 w uznaniu jego dorobku naukowego otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Bibliografia

• E. Klee, 2005: Auschwitz. Medycyna III Rzeszy i jej ofiary. Universitas, Kraków.